Το ~kouragio επιστρέφει στα μέσα ενός καλοκαιριού που δεν μοιάζει καθόλου με καλοκαίρι. Εξακολουθούμε να βρισκόμαστε στην Κρήτη η οποία σύμφωνα με την ελληνική κυβέρνηση και τον επαγγελματία ρατσιστή-Υπουργό Μετανάστευσης, Θάνο Πλεύρη, βρίσκεται -νομικά- σε κατάσταση πολιορκίας. Δεν γνωρίζω αν κάτι τέτοιο συνεπάγεται και περιορισμούς στην ελευθερία της έκφρασης είμαι πρόθυμος όμως να το ρισκάρω σε κάθε περίπτωση. Από Δευτέρα ξεκινούν οι εκπομπές στο Ράδιο Λασίθι άλλωστε. Κάθε μέρα στις 09:00 παρέα με τη Ζέτα Ψυλλινάκη.

Το πρόβλημα προφανώς και είναι μεγάλο μιας και ολόκληρο το παρασιτικό σύστημα του νησιού έχει δεχθεί επίθεση από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, έχει διαταράξει εύθραυστες ισορροπίες απειλεί ήθη και έθιμα, μπορεί να προκαλέσει μέχρι και αλλοίωση του πληθυσμού.

Κάπως έτσι ίσως μπορεί να εξηγηθεί η στάση του ΠΑΣΟΚ να ψηφίσει παρών στην ψήφιση μιας ντροπιαστικής τροπολογίας η οποία παραβιάζει το Διεθνές Δίκαιο και αρνείται τις αιτήσεις παροχής ασύλου σε πρόσφυγες που έρχονται με όποιο τρόπο μπορούν στη χώρα μας από εμπόλεμες ζώνες. Δηλαδή σε ένα ποσοστό άνω του 60% -σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα επίσημα στοιχεία- όσων εισέρχονται στη χώρα με παράνομο τρόπο. Όλοι γνωρίζουν πως το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ έχει πολύ ευρύτερες προεκτάσεις πέρα από τις πολιτικές, οι οποίες βρίσκονται αυτή την περίοδο υπό διερεύνηση. Θα μιλήσει για αυτές το ΠΑΣΟΚ;

Η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί με το ένα σκάνδαλο να διαδέχεται το προηγούμενο είναι φανερό πως δεν επηρεάζει την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη η οποία γνωρίζει πως έχει φτάσει στο τέλος της -με την πολιτική έννοια του όρου- και για αυτό συνεχίζει να λειτουργεί σα να μη συμβαίνει τίποτα. Το πότε αυτή η κυβέρνηση θα αλλάξει, το ποια θα την διαδεχτεί κι αν θα προέρχεται από το ίδιο ή άλλο κόμμα είναι κάποιες τεχνικές λεπτομέρειες μπροστά στην μεγάλη εικόνα.

Με αυτό σαν δεδομένο το ενδιαφέρον αλλά και το βάρος των αποφάσεων είναι λογικό να μετατοπίζεται σε όλα τα υπόλοιπα μέρη του πολιτικού συστήματος. Έχει φανεί εδώ και καιρό πως το βάρος αυτό όχι μόνο δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί να το σηκώσει αλλά δεν υπάρχει και κανείς που να πείθει έστω πως θα το μπορούσε να το κάνει. Αυτό θα μπορούσε να πει κανείς πως είναι ένα πραγματικό πρόβλημα. Ένα πρόβλημα που μπορεί να λυθεί, μπορεί κάποιος να φανταστεί πως θα λυθεί, δεν είναι όμως ακόμα σε θέση να το λύσει.

Τέτοιου είδους πρόβλημα, για παράδειγμα, δεν είναι το μεταναστευτικό. Εδώ δεν υπάρχουν λύσεις, υπάρχει μονάχα μια πραγματικότητα η οποία απαιτεί διαχείριση και αυτή η διαχείριση είναι που κυρίως πρέπει να κρίνεται. Το φαινόμενο ανθρώπων που θέλουν να φύγουν από εκεί που ζουν με σκοπό να ζήσουν σε άλλους τόπους υπό καλύτερες συνθήκες δεν πρόκειται να μειωθεί όσο περνούν τα χρόνια. Το ακριβώς αντίθετο θα συμβαίνει. Το βάρος αυτό προφανώς και δεν μπορεί να το σηκώσει μόνη της η Ελλάδα ή γενικότερα οι χώρες του νότου της Ευρώπης. Μεταξύ αυτής της κατάστασης όμως και της κανονικοποίησης του ρατσισμού ως μια αποδεκτή επιλογή για εσωτερική κατανάλωση η απόσταση είναι χαώδης.

Θα χαιρόμουν πολύ να ζούσα σε μια χώρα της οποίας τις συνθήκες διαβίωσης θα ζήλευαν άνθρωποι από κάθε γωνιά της γης και θα προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να φτάσουν σε αυτή. Δεν ζω σε μια τέτοια χώρα όμως. Ζω στη χώρα η οποία δεν έχει γιατρούς να στελεχώσει τα νοσοκομεία της επειδή η πληθώρα γιατρών που βγήκαν απ’ τα πανεπιστήμιά της έχει μεταναστεύσει.

Γεράπετρο χώρα του φωτός

Οι τακτικοί αναγνώστες του ~kouragio έχουν ενημερωθεί έγκαιρα για όσα εξελίσσονται στο Δήμο της Ιεράπετρας και δεν υπάρχει λόγος να επαναλαμβανόμαστε διαρκώς -υπάρχει πλούσιο αρχείο για να ενημερωθείτε το οποίο ξεκινά πριν καν γίνουν οι τελευταίες δημοτικές εκλογές.

Στο χώρο της κωμωδίας (κυρίως), χρησιμοποιείται συχνά η έννοια του punch down. Είναι η συνθήκη κατά την οποία η σάτιρα και η κριτική στρέφεται σε αδύναμους και μη προνομιούχους ανθρώπους ή ομάδες ανθρώπων. Είναι η εύκολη και εξ’ ορισμού άδικη κριτική. Και είναι άδικη όχι μόνο γιατί στρέφεται στους πιο αδύναμους αντί για τους ισχυρούς αλλά και γιατί συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις δεν υπάρχει η δυνατότητα ανταπάντησης. Εκτός από άδικη είναι και βαρετή και στο ~kouragio δεν ασχολούμαστε με βαρετές καταστάσεις.

Πλέον η δημοτική αρχή της Ιεράπετρας έχει χρματιστεί σε ένα ατόφιο «γαλάζιο» και έχει εμπλακεί σε μια σχέση πλήρους κομματικής εξάρτησης. Μπορεί η σύμβαση για τον φωτισμό LED να ήταν ένα μεγάλο παράδειγμα που έδειξε κάτι τέτοιο, δεν είναι όμως το μοναδικό ούτε και πρόκειται να είναι το τελευταίο. Το πως αυτό θα καταλήξει δεν το ξέρουμε, βλέπουμε όμως αυτούς που ευνοούνται, βλέπουμε πως μοιράζεται και σε πολλές περιπτώσεις σπαταλάται το δημόσιο χρήμα το οποίο μοιάζει άφθονο. Κυρίως βλέπουμε να γίνεται ορατή η πιθανότητα μιας «χαμένης» πενταετίας για την Ιεράπετρα -κοιτώντας πάντα την μεγάλη εικόνα η οποία δεν φαίνεται να απασχολεί την παρούσα διοίκηση. Αυτή την πενταετία που, αναφέροντας ένα μόνο παράδειγμα, το μεγαλύτερο μέρος της υπόλοιπης Κρήτης προετοιμάζεται (δικαίως ή αδίκως θα φανεί) για μια οικονομική έκρηξη που θα φέρει το νέο αεροδρόμιο στο Καστέλλι.

Η πρόσφατη πολύ μεγάλη πυρκαγιά έδειξε κάτι παρόμοιο. Tην απουσία οποιασδήποτε διεκδίκησης ή έστω ενός απλού αιτήματος απέναντι σε ένα πρόβλημα για το οποίο όλα δείχνουν πως κάθε χρόνο θα γίνεται και χειρότερο. Την βελτίωση των συνθηκών πρόληψης και έγκαιρης παρέμβασης απέναντι στις πυρκαγιές. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως τα τελευταία χρόνια -με την παρούσα κυβέρνηση- τόσο στην Κρήτη όσο και σε όλη την Ελλάδα έχουν γίνει σημαντικές παρεμβάσεις με ορατά αποτελέσματα, είναι εξίσου φανερό όμως -με επίσης φανερά αποτελέσματα- πως υπάρχει πραγματική ανάγκη για ακόμα μεγαλύτερη βελτίωση με περισσότερα εναέρια μέσα και ενίσχυση των δασικών και πυροσβεστικών υπηρεσιών.

Θα ΄λεγα τώρα πως το πάθημα της Ιεράπετρας θα μπορούσε να γίνει μάθημα έστω για τους υπόλοιπους Δήμους της Κρήτης όπως φαίνεται όμως τις τελευταίες μέρες με την προσποιητή αντιμεταναστευτική υστερία, τον πανικό και τις ενοχικές συμπεριφορές που προσπαθούν να καλύψουν πραγματικά προβλήματα, όπως η μεγάλη πτώση του τουρισμού φέτος στο νησί ή το γενικότερο δυσώδες κλίμα των σκανδάλων, άλλες είναι οι προτεραιότητες της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Για όλα τα παραπάνω θα μπορούσαμε να πούμε συμπερασματικά -εντός και εκτός εισαγωγικών- πως το κλίμα αλλάζει κι εμείς έχουμε το κεφάλι χωμένο στην άμμο.

Η σημαντικότερη είδηση της χρονιάς, ίσως και της δεκαετίας για την Κρήτη: Τα Μινωικά Ανακτορικά Κέντρα εντάχθηκαν στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, και αυτή είναι η πρώτη ένταξη για το νησί. [λινκ]

Για το ανάκτορο της Ζάκρου σας προτείνω μια επανάληψη από το ~kouragio 49 [link], κι αν θέλετε μια μεγαλύτερη πρόκληση για τη μέρα σας, προτείνω το ντοκιμαντέρ που βρίσκεται στο Netflix με τίτλο The Secrets at Phaistos – Facts, Finds and Forgery. Eκεί παρουσιάζεται η υπόθεση πως ο δίσκος της Φαιστού ενδέχεται να είναι πλαστός. Πολύ πιο ενδιαφέρουσα από την απάντηση αυτού του ερωτήματος είναι η παρουσίαση του πλαισίου των αρχών του 19ου αιώνα την περίοδο που είδαν το φως τα περισσότερα μινωικά ευρήματα που γνωρίζουμε μέχρι σήμερα και εμμέσως δίνει απαντήσεις για τους λόγους για τους οποίους ή ένταξη των ανακτόρων της Κνωσσού δεν είχε γίνει αποδεκτή μέχρι και σήμερα. [link]

Για τη σκόνη του χρόνου

Επιδόρπιο

Ήταν καλλιτέχνης. Πέθανε από καρδιακή προσβολή. Γεννήθηκε πριν από πενήντα χρόνια, που σημαίνει ότι έζησε μισό αιώνα, ή περίπου τα 2/3 του προσδόκιμου ζωής του. Ο πατέρας του ήταν ράφτης και η μητέρα του νοικοκυρά. Είχε 4 αδελφούς και 1 αδελφή. Ερωτεύτηκε 3 φορές, παντρεύτηκε μία, απέκτησε 2 παιδιά ξεκινώντας έτσι μια αλυσίδα 60 ή περισσότερων ανθρώπων που προστέθηκαν στον παγκόσμιο πληθυσμό μέσα σε 4 γενιές (μετρώντας μέχρι το 2000 μ.Χ.).

Λαμβάνοντας υπόψη γενετικούς και περιβαλλοντικούς παράγοντες, 4 από αυτούς θα είναι γιατροί. 2 θα γράψουν. 34 θα αποκτήσουν παιδιά. 6 θα είναι μηχανικοί ή δάσκαλοι. 1 θα έχει ένα ασυνήθιστο ταλέντο, 1 θα είναι πολιτικός, 1 θα μαζεύει σκουπίδια. 8 θα είναι ανειδίκευτοι εργάτες, 1 θα πάει φυλακή και για τους άλλους 2 είναι αβέβαιο το μέλλον.

Κατά τη διάρκεια της ζωής του επισκέφθηκε 18 χώρες και μίλησε 2 γλώσσες. Ταξίδεψε 55.000 μίλια χωρίς να συμπεριλαμβάνονται οι καθημερινές μετακινήσεις και διάβασε 4.100 βιβλία. Φοίτησε στο κολέγιο για ένα χρόνο. Οι φιλοδοξίες του ήταν να γίνει σπουδαίος συγγραφέας ή σπουδαίος καλλιτέχνης. Έγραψε περίπου 1/2 εκατομμύριο λέξεις και ζωγράφισε 48 πίνακες, συνολικά. Στη διάρκεια της ζωής του κέρδισε 160.000 δολάρια, απολύθηκε τρεις φορές και κατείχε 17 θέσεις μετά την ενηλικίωσή του. Ήταν δυστυχισμένος και μόνος πιο συχνά από ότι όχι, πέτυχε το 1/10.000 των ονείρων του, κατάφερε να μεταδώσει τις απόψεις του 184 φορές και παρεξηγήθηκε 3.800 φορές όταν αυτό είχε σημασία. Πίστευε σε έναν θεό, ήταν αρκετά θρησκευόμενος στην αρχή και προς το τέλος της ζωής του και θα μπορούσε να θεωρηθεί δεισιδαίμων.

Κατά τη διάρκεια της ζωής του κατανάλωσε 2.200 κιλά ψωμί. 3.000 γαλόνια νερό. 530 λίτρα κρασί και 340 λίτρα ουίσκι. Έφαγε 56.000 γεύματα, κοιμήθηκε 146.850 ώρες και κένωσε το έντερό του 18.548 φορές. Αρρώστησε 23 φορές, έπαθε 31 κρυολογήματα, πνευμονία μία φορά, είχε 7 ιογενείς λοιμώξεις και έσπασε το πόδι του πέφτοντας από μια καρέκλα ενώ κρεμούσε έναν από τους πίνακές του. Υπηρέτησε στο ναυτικό, πυροβολήθηκε αρκετές φορές αλλά δεν τραυματίστηκε ποτέ. Είχε σχέσεις με 27 γυναίκες στη ζωή του και εκσπερμάτισε 3.858 φορές. Ψήφισε σε 24 εκλογές και ήξερε ότι οι απόψεις του δεν θα άλλαζαν τίποτα. Δεν ήταν δημοφιλής άνθρωπος – είχε έντιμες αλλά άνισες πεποιθήσεις. Η δουλειά του ήταν καλή αλλά όχι σπουδαία, και τα τελευταία 10 χρόνια της ζωής αποδέχθηκε αυτό το γεγονός. Είχε 4 φίλους σε διάφορες στιγμές της ζωής του και αγαπήθηκε από 17 άτομα, συμπεριλαμβανομένων των γονιών του. Τον συμπάθησαν 312. Ο εγκέφαλός του περιείχε 10¹⁰ νευρώνες και δέχτηκε 10⁹ ηλεκτρικά ερεθίσματα από τα δικά του αισθητήρια όργανα, σε καθένα από τα οποία ανταποκρίθηκε. Κάπνισε 210.000 τσιγάρα και δοκίμασε ναρκωτικά δύο φορές. 34 άτομα τον θυμήθηκαν ή μίλησαν για αυτόν μετά το θάνατό του και τα λείψανά του που φαίνονται εδώ αντιπροσωπεύουν το 1/85 ολόκληρου του σώματός του.

To παραπάνω έργο τέχνης που ως installation (εικαστική εγκατάσταση) αποτελείται από το κείμενο που διαβάσατε μεταφρασμένο μαζί με αυτό το δοχείο με ανθρώπινα λείψανα, δημιουργήθηκε από την Agnes Denes το 1969 και εκτίθεται σήμερα στο μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Σαν Φρανσίσκο.

Τίποτα από τα παραπάνω δεν γνώριζα πριν ακούσω ολόκληρο αυτό το κείμενο μελοποιημένο από την Elianna Glass, μια 27χρονη Αμερικανίδα με αυστραλιανή καταγωγή και υπέροχη φωνή. Το Human Dust -τίτλος του installation και του τραγουδιού- προέρχεται από το πρώτο της άλμπουμ με τίτλο «Ε», ένα απ’ τα καλύτερα άλμπουμ του 2025. Είναι φοβερό προνόμιο να καταλαβαίνεις τους στίχους ενός τραγουδιού στα αγγλικά. Ως γνωστόν μόνο η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο και αυτό είναι το επιδόρπιο για σήμερα.

Αυτά προς το παρόν

χχ
~kouragio

Το παρακάτω σύντομο κείμενο γράφτηκε για το ~kouragio νούμερο 5 που είχε τίτλο «Για τον τουρισμό και τα πιτόγυρα» και είχε δημοσιευτεί τον Φεβρουάριο του 2022, τις μέρες που είχε γίνει γνωστή η πρώτη εισήγηση για περιορισμό της επισκεψιμότητας στη Χρυσή.

Οι περιορισμοί, τότε, ονομάστηκαν «κλείσιμο» και όποιος διαφωνούσε, όπως το ~kouragio, χαρακτηριζόταν ως εχθρός της πόλης.

Από δικό μου λάθος εκείνο το κείμενο σβήστηκε μαζί με κάποιες άλλες εκδόσεις.

Το συγκεκριμένο, ευτυχώς, το είχα κρατήσει και πλέον, 3 χρόνια μετά, νομίζω υπάρχει μια καλή αφορμή για να επαναδημοσιευτεί.

Αυτή εδώ για την ακρίβεια: Συνέχιση της ήπιας μορφής επισκεψιμότητας στη Χρυσή ζήτησαν οι επαγγελματικοί φορείς της Ιεράπετρας από το Δήμαρχο, 6.6.2025 [λινκ]

~kouragio

Μια πραγματική ιστορία ενός νησιού

To 2000* μια πανέμορφη αλλά απομακρυσμένη παραλία σε ένα νησί της Ταϊλάνδης καθημερινά δεχόταν 170 περίπου επισκέπτες που τους μετέφεραν μικρά σκάφη, για να θαυμάσουν το φυσικό της τοπίο, να κάνουν τα μπάνια τους, και να περάσουν μερικές ευχάριστες ώρες . Το 2017 ο αριθμός των ημερήσιων επισκεπτών είχε φτάσει τις 3.500 χιλιάδες.

Τι μεσολάβησε; Η ταινία «Τhe Beach» το 2000 με πρωταγωνιστή τον Leonardo Di Caprio που γυρίστηκε στην παραλία Maya και έγινε διεθνής επιτυχία.

Η κοσμοσυρροή είχε σαν αποτέλεσμα την τεράστια καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος τόσο στην ξηρά, όσο και στη θάλασσα, και έτσι η παραλία με απόφαση της κυβέρνησης της Ταϋλάνδης σταμάτησε να δέχεται επισκέπτες για 3 χρόνια. Oι τοπικές αρχές και κάτοικοι που ασχολούνταν με τον τουρισμό αντέδρασαν αλλά η παραλία έκλεισε* από το 2018 έως το 2021.

Τις πρώτες μέρες του Ιανουαρίου του 2022 η Maya Beach άνοιξε ξανά. Με περιοριστικά μέτρα. Συνολικά θα δέχεται 2.000 επισκέπτες την ημέρα και δεν θα επιτρέπεται να βρίσκονται ταυτόχρονα στην παραλία περισσότερα από 375 άτομα. Τα σκάφη επίσης θα απαγορεύεται να αποβιβάζουν τον κόσμο στην παραλία αλλά θα δένουν στα ανοιχτά.

Όπως δήλωσε στο Reuters με αφορμή την άρση των περιορισμών, ο πρόεδρος του Τουριστικού Οργανισμού της Ταϋλάνδης, Yuthasak Supasorn: «Αποδείχθηκε πως η φύση μπορεί να γιατρευτεί αν της δώσουμε χρόνο, αλλά τώρα πρέπει κι εμείς να δουλέψουμε για να διατηρήσουμε αυτή την κατάσταση».

Δεν είμαι σίγουρος αν καταλαβαίνω καλά, αλλά μάλλον ο τουρισμός της περιοχής δεν καταστράφηκε.

Aν θέλετε να πάτε τώρα εκεί, θα χρειαστεί να ξοδέψετε από 90 ευρώ και πάνω, ανά άτομο, για μια ολιγόωρη εκδρομή με ένα γεύμα.

* To 2000 στη νήσο Χρυσή 170 άτομα δεν γέμιζαν ούτε μισό ημερόπλοιο

* H Maya Beach είναι ένα μόνο ανάμεσα σε πάρα πολλά πασίγνωστα τουριστικά σημεία ενδιαφέροντος ανά τον κόσμο, που ανά περιόδους έχουν επιβάλλει περιορισμούς για να προστατευτούν υπό την τουριστική υπερεκμετάλλευση.

Μια φανταστική ιστορία ενός άλλου νησιού

Αφήνουμε τα νερά της Ταϋλάνδης και επιστρέφουμε στην Μεσόγειο. Είναι Νοέμβριος του 2028 και o Lars και η Kresten, ένα ζευγάρι από τη Σουηδία προετοιμάζεται για τις καλοκαιρινές του διακοπές στην Ελλάδα. Για τη χώρα μας δεν ξέρουν και πολλά, ξέρουν όμως ότι δεν θέλουν να πάνε σε νησιά όπως η Μύκονος και η Σαντορίνη και θα ήθελαν πολύ να πάνε σ’ αυτό το νησί κοντά στην Κρήτη για το οποίο όλοι γράφουν και μιλάνε. Λέγεται «Chrissi Island» και παρόλο που δυσκολεύονται να το προφέρουν είναι φοβερά εντυπωσιασμένοι από τις εικόνες που έχουν δει στο διαδίκτυο.

Αποφασίζουν να συμβουλευτούν ένα τουριστικό γραφείο της περιοχής τους και μαθαίνουν ότι για να πάνε εκεί από την Κρήτη, θα πρέπει να ταξιδέψουν σε μια πόλη που λέγεται Ιεράπετρα και να πληρώσουν ένα εισιτήριο που κοστίζει 70 ευρώ από τα οποία τα 20 τα παίρνει ο τοπικός Δήμος για την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος. Αν θέλουν μάλιστα μπορούν να πληρώσουν και κάποια χρήματα παραπάνω για να περιηγηθούν και να μάθουν για το σπάνιο οικοσύστημα, τα απολιθώματα και τα αρχαιολογικά ευρήματα από ειδικό ξεναγό αλλά και να επισκεφθούν το ερευνητικό κέντρο που λειτουργεί τα τελευταία χρόνια. Αποφασίζουν να κλείσουν εισιτήρια αλλά δυστυχώς μαθαίνουν πως όλα έχουν εξαντληθεί για τις μέρες που τους βολεύει το επόμενο καλοκαίρι. Τελικά κλείνουν μια απλή και πιο οικονομική εκδρομή με ένα μικρό σκάφος που είναι διαθέσιμο για να καταφέρουν να το δουν και να βγάλουν μια φωτογραφία, έστω κι από μακριά.

*Eικόνες από το περιοδικό Blue της Αegean το 2018 και τη φωτογράφηση μόδας που έγινε στη νήσο Χρυσή. Το είχαμε παρουσιάσει στο radiolasithi.gr. Μπορεί να σας κάνει εντύπωση, αλλά όπως ένα πιτόγυρο διαφέρει από το άλλο ανάλογα με το ποιος το φτιάχνει, το ίδιο ισχύει και για τον τουρισμό. Aν εξακολουθείτε να απορείτε, μάλλον φταίει ότι έχετε δοκιμάσει πολλά πιτόγυρα και καθόλου τουρισμό.

Για τη νήσο Χρυσή

τα γράψαμε μεσοβδόμαδα (02.02.2022)

Eυχαριστώ για το χρόνο σας
χχ
~kouragio

Με όλη τη χώρα -όλο τον κόσμο στην πραγματικότητα- και το πολιτικό σύστημα να βρίσκεται την τελευταία διετία σε μια φάση παρακμής και αποσύνθεσης, η Ιεράπετρα δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση. Τα πρόσφατα θλιβερά γεγονότα που εξελίχθηκαν στο Μαθητικό Φεστιβάλ Θεάτρου της πόλης ήταν απλά το επιστέγασμα αυτής της κατάστασης.

Όχι μόνο η Ιεράπετρα αλλά όλος ο νομός Λασιθίου, για να περιοριστούμε στα δικά μας, βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα πολύ σοβαρό και ανησυχητικό πρόβλημα. Η απόλυτη σχεδόν κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας στο νομό μας που προέκυψε αρχικά από το αποτέλεσμα των εθνικών εκλογών και στη συνέχεια των αυτοδιοικητικών, σε συνδυασμό με τη διαδικασία εσωτερικής διάσπασης της Νέας Δημοκρατίας που εξελίσσεται τους τελευταίους μήνες έχει αρχίσει να έχει επιπτώσεις.

Ανεπαρκείς άνθρωποι του κόμματος έχουν αναδειχθεί σε καίριες θέσεις μεταφέροντας τα προβλήματα από πάνω προς τα κάτω. Συνδετικός κρίκος αυτής της αλυσίδας είναι ο βουλευτής Γιάννης Πλακιωτάκης ο οποίος έχει τη δική του ατζέντα ως πολιτικός της ΝΔ που δεν ανήκει στο σύστημα του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Ευτυχώς ή δυστυχώς στη χώρα μας οι γυναίκες δεν είναι υποχρεωμένες να πάνε στο στρατό και έτσι δεν τους έχει δοθεί η ευκαιρία να δουν και να νιώσουν στο πετσί τους την ολοκληρωτική γελοιότητα που προκύπτει από το συνδυασμό της αμορφωσιάς της αυστηρής ιεραρχίας, της πλήρους ανοργανωσιάς και κυρίως της αδιανοήτου μεγέθους ευθυνοφοβίας των στρατιωτικών στελεχών. Το ~kouragio σας ενημερώνει λοιπόν, πως ο στρατός, ως προς το σκέλος των απλών φαντάρων, αποτελεί μια έκφραση της πιο στερεοτυπικά αρνητικής εικόνας μιας δημόσιας υπηρεσίας πολλαπλασιασμένη επί εκατό.

Κάπως έτσι μοιάζει η κατάσταση που επικρατεί στο Λασίθι αυτή τη στιγμή, με το Γιάννη να φοβάται το θεριό και το θεριό το Γιάννη, και (για να μιλάμε και λίγο σοβαρά) αυτοί είναι οι λόγοι που έγιναν όσα έγιναν στο Μαθητικό Φεστιβάλ τα οποία, παρά τις έντονες πιέσεις, έγιναν πλέον γνωστά σε όλη την Ελλάδα. Κάποιοι δεν ξέρουν ούτε που πατούν ούτε που βρίσκονται.

Τί είναι αυτό που έγινε όμως;

Η «υπερήφανη» καταγγελία που έγινε επειδή κάποιος ενοχλήθηκε από μια θεατρική παράσταση (που δεν είδε) από μόνη της δεν λέει και πολλά.

Αδυνατώ και δεν μπορώ να πιστέψω ότι κάποιος πήρε τηλέφωνο στο αστυνομικό τμήμα, περιέγραψε αυτό που όλοι μας είδαμε στο βίντεο, και για το λόγο αυτό έσπευσαν αρματωμένοι αστυνομικοί να δουν τι συμβαίνει μέσα σε μια αίθουσα στην οποία γνώριζαν εκ των προτέρων ότι βρισκόταν μαθητές εκπαιδευτικοί και αιρετοί. Άνθρωποι δηλαδή με τους οποίους η αστυνομία θα μπορούσε να επικοινωνήσει με ένα τηλεφώνημα ώστε να μάθει τι συνέβαινε -υποθέτοντας παράλληλα πως δεν γνώριζαν ότι η παράσταση μεταδιδόταν ζωντανά και διαδικτυακά.

Μοιάζει λοιπόν πολύ πιθανότερο να ήταν άλλο το περιεχόμενο της καταγγελίας το οποίο να θορύβησε τις αρχές ή ακόμα χειρότερα να επικοινώνησε όντως η αστυνομία με ανθρώπους των οποίων είχε εύκαιρα τα τηλέφωνα και να επιβεβαίωσαν ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα.

Να θυμίσουμε σε αυτό το σημείο πως ο ποινικός κώδικας εκτός από το άρθρο 191Α το οποίο μιλά για το αδίκημα της προσβολής σημαίας, το οποίο μου φαίνεται περιττό να εξηγήσω γιατί δεν αφορά τη συγκεκριμένη θεατρική παράσταση, περιλαμβάνει και το άρθρο 230 το οποίο αναφέρει πως:

«Όποιος, χωρίς να καθιστά άλλον ύποπτο, παριστάνει εν γνώσει του ψευδώς στην αρχή ότι τελέστηκε κάποιο κακούργημα ή πλημμέλημα, τιμωρείται με φυλάκιση έως ένα έτος ή χρηματική ποινή.»

Εδώ λοιπόν είναι απαραίτητες κάποιες διευκρινίσεις ως προς το περιεχόμενο της καταγγελίας ώστε να αξιολογήσουμε την ταχύτητα των αντανακλαστικών της αστυνομίας στη μια ή στην άλλη περίπτωση.

Ίσως τελικά αυτοί που προσπάθησαν να εκφοβίσουν ανεπιτυχώς τους μαθητές να είναι εκείνοι τελικά που θα χρειαστούν δικηγόρο.

Πολύ σοβαρά είναι όμως και όλα τα υπόλοιπα που έγιναν ή δεν έγιναν πέρα από την καταγγελία.

Είναι σοβαρό ότι δόθηκε εντολή για να αποσυρθεί το βίντεο της παράστασης των μαθητών. Χρειάζεται και εδώ μια διευκρίνηση. Το βίντεο αποσύρθηκε λόγω του περιεχομένου του ή για να συγκαλυφθούν στοιχεία που ενδεχομένως θα αποδείκνυαν μια ψευδή καταγγελία; Το ότι μετά την πανελλήνια κατακραυγή το βίντεο επανήλθε δεν δίνει κάποια σαφή απάντηση.

Είναι επίσης σοβαρό ότι κανείς (κανείς) εκ των συνδιοργανωτών του Φεστιβάλ δεν ανέλαβε την ευθύνη να κάνει γνωστό το περιστατικό και να πάρει θέση για αυτό, πριν δημοσιοποιηθεί από εμάς στο Ράδιο Λασίθι. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, ακόμα, κανείς εκ των συνδιοργανωτών δεν έχει λάβει επισήμως θέση για το περιστατικό.

Σοβαρότερο όλων φυσικά είναι το γεγονός πως, σύμφωνα με τον καταγγέλλοντα, ήταν ένας μαθητής της Ιεράπετρας που τον ειδοποίησε για τις «απρέπειες» μιας θεατρικής παράστασης. Δεν πέφτουμε απ’ τα σύννεφα φυσικά αλλά ούτε και πρόκειται να ηθικολογήσουμε εκ του ασφαλούς γιατί ξέρουμε που ζούμε.

Το θέατρο και η τέχνη γενικότερα δεν υπάρχουν μόνο για ψυχαγωγούν αλλά και για να εμπνέουν, να προβληματίζουν, να ενοχλούν, να μας κάνουν να σκεφτόμαστε. Οι πραγματικοί κερδισμένοι όλης της ιστορίας είναι φυσικά οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί του 1ου ΕΠΑΛ Ρεθύμνου που για όλη τους τη ζωή θα θυμούνται αυτό που τους συνέβη.

Οι ίδιοι μαθητές και εκπαιδευτικοί που λίγη ώρα μετά την περιβόητη παράσταση ήρθαν για συνέντευξη στο Ράδιο Λασίθι και δεν είπαν τίποτα σε κανένα μας.

Αυτοί είναι οι εχθροί της τάξης σας.

Subscribe now

Για το θέατρο στην Ιεράπετρα

Αυτά που συμβαίνουν με το θέατρο στην Ιεράπετρα είναι μια σημαντική υπόθεση και κανείς δεν πρέπει να την θεωρεί δεδομένη. Το 1ο Πανελλήνιο Μαθητικό Φεστιβάλ ήταν προφανώς επιτυχημένο κι αυτό δεν οφείλεται απλά σε όσα έγιναν για την προετοιμασία του αλλά σε μια γεμάτη δεκαετία κατά την οποία ο Σύλλογος Φίλων Θεάτρου Ιεράπετρας (και όλοι όσοι στηρίζουν εμπράκτως τις προσπάθειές του) έχει καταφέρει να διοργανώνει με πραγματικά μεγάλη επιτυχία το ετήσιο Πανελλήνιο Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου. Ένα φεστιβάλ στο οποίο μπορεί οι πρωταγωνιστές να είναι ερασιτέχνες αλλά οι οργανωτές μπορούν να θεωρούνται σαφώς επαγγελματίες.

Τα όσα θλιβερά έγιναν την περασμένη Πέμπτη στην αίθουσα Μελίνα Μερκούρη από μια ασήμαντη μειοψηφία ίσως είναι μια καλή αφορμή για να επαναξιολογήσουν την προσπάθειά τους, η οποία κατά τη δική μας γνώμη έχει ξεπεράσει προ πολλού τα όριά της.

Το Φεστιβάλ μπορεί να γίνει μεγαλύτερο, μπορεί να απλωθεί περισσότερο, να διευρύνει τους ορίζοντες και το περιεχόμενό του, μπορεί να γίνει πεδίο ενδιαφέροντος για περισσότερο κόσμο, μπορεί τελικά να γίνει πολύ καλύτερο.

Η απόλυτη οικονομική και κατ΄ επέκταση πολιτική-διαχειριστική εξάρτηση από τους τοπικούς φορείς της περιοχής δεν αφήνουν όμως τέτοια περιθώρια. Το ρίσκο είναι απαραίτητο, εκτός κι αν βέβαια στόχος της διοργάνωσης είναι μια ετήσια γιορτή αυτοθαυμασμού κάτι που προσωπικά δεν το πιστεύω.

Στη χώρα μας, ευτυχώς, υπάρχουν μεγάλοι και σημαντικοί ιδιωτικοί φορείς που θα μπορούσαν να στηρίξουν τέτοιες πρωτοβουλίες. Ο Σύλλογος Φίλων Θεάτρου Ιεράπετρας έχει ένα κοινό και μια πόλη έτοιμη και φυσικά πολλά περισσότερα από τα απαιτούμενα γαλόνια στους ώμους του για να χτυπήσει αυτές τις πόρτες.

Δεν θα ασχοληθούμε με κάτι άλλο σήμερα, το αρχείο όμως για το kouragio61 έχει μεγαλώσει πολύ, να το ξέρετε.

Επιδόρπιο

Καλό Πάσχα και μακριά από Νατσιούς και σαλιωμένες γλώσσες.

xx
~kouragio

* H άνοδος της ασημαντότητας [λινκ]
** «Λευτεριά στο Βιετναμέζο βελονιστή» [λινκ]

Το ~kouragio, επιστρέφει με τοπική επικαιρότητα. Η σημερινή έκδοση θα μπορούσε να περιλαμβάνει χιλιάδες λέξεις που θα κάλυπταν πολλά πολλά θέματα. Έχουν προηγηθεί άλλωστε πολλές εξελίξεις, ακόμα και δύο συνεντεύξεις του Δημάρχου Ιεράπετρας στο Ράδιο Λασίθι! Απίστευτα πράγματα.

Πέρα από την καταγραφή και τον σχολιασμό διάφορων γεγονότων, ίσως έχει μεγαλύτερη αξία να σταθούμε, για άλλη μια φορά, στο πως δημιουργούνται αυτά τα γεγονότα.

Η κεντρική εικόνα που συνοδεύει τη σημερινή έκδοση δίνει τις πρώτες απαντήσεις. Αυτή θα μπορούσε να είναι μια εκδοχή της Ιεράπετρας. Μια μικρή απομονωμένη πόλη, μπερδεμένη με την ίδια της την υπόσταση. Ο ένας ζει στριμωγμένος δίπλα στον άλλο και θέλοντας και μη, πολλές φορές ζει εις βάρος του άλλου. Όλοι ανταγωνίζονται για τους ίδιους περιορισμένους πόρους. Ο δημόσιος χώρος εκ των πραγμάτων απουσιάζει και κατ' επέκταση καταλήγει να θεωρείται ανεπιθύμητος αφού το μόνο που προσφέρει είναι άλλη μια ευκαιρία να αντικρύσεις αυτό που θες να αποφύγεις. Η ανθρώπινη έκφραση και δραστηριότητα περιορίζεται είτε στον ιδιωτικό χώρο είτε μακριά απ’ αυτόν. Κάπου αλλού, έτσι ώστε να μην διαταράσσεται η εξαναγκασμένη εκ των πραγμάτων ισορροπία. Αφού δεν υπάρχει δημόσιος χώρος δεν υπάρχει και δημόσιος λόγος. Τα πάντα (πρέπει να) λέγονται στα κρυφά -οι παραφωνίες διαταράσσουν το οικοσύστημα, το οποίο εκ κατασκευής είναι ιδιαιτέρως ευάλωτο και εύθραυστο. Αυτοί που χαλούν την ισορροπία αντιμετωπίζονται ως εχθροί.

Τίποτα από όσα γράφτηκαν παραπάνω δεν θα έπρεπε να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, αν όμως διαβάζοντάς τα οι σκέψεις σας οδηγήθηκαν σε πραγματικά πρόσωπα ή καταστάσεις, τότε βρίσκεστε στο σωστό δρόμο. Ένα δρόμο τον οποίο, για λίγο ακόμα, και ακολουθώντας την Τερλέγκεια μέθοδο, θα τον διασχίσουμε μαζί από την άλλη.

Τις τελευταίες δύο εβδομάδες δύο ήταν τα θέματα που κυριάρχησαν στην τοπική επικαιρότητα. Οι εξελίξεις γύρω από τις γεωτρήσεις και τη λειψυδρία και το έργο 4 εκατ. ευρώ για την αντικατάσταση σχεδόν όλου του φωτισμού του Δήμου της Ιεράπετρας με λάμπες LED. Θέματα που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα έπρεπε να περνούν απαρατήρητα ως κάποιες βαρετές ειδήσεις που αφορούν την καθημερινή ρουτίνα διάφορων φορέων και δημόσιων υπηρεσιών.

Ούτε στην πρώτη ούτε στη δεύτερη περίπτωση συνέβη κάτι τέτοιο. Αν υπάρχει ένα κοινό σημείο ανάμεσά τους είναι η σύγκρουση δημόσιων και ιδιωτικών συμφερόντων γύρω τους. Αν υπάρχει ένα δεύτερο είναι η αδιαφάνεια στον χειρισμό τους.

Όσοι παρακολουθείτε το ~kouragio τους τελευταίους μήνες ίσως να θυμάστε πως έχουμε επισημάνει πως ο μυστικοπαθής τρόπος με τον οποίο λειτουργεί η νέα δημοτική αρχή είναι από μόνος του ένα πρόβλημα που δεν αφορά μόνο την έλλειψη λογοδοσίας αλλά και αίτιο να δημιουργηθούν νέα προβλήματα.

Αυτό ακριβώς έχει συμβεί και στις δύο παραπάνω περιπτώσεις. Δεν θα σταθούμε σήμερα στο θέμα της γεώτρησης η οποία τελικά αδειοδοτήθηκε. Μπορούμε όμως να πούμε στα γρήγορα πως η υπηρεσία ύδρευσης-άρδευσης του Δήμου Ιεράπετρας με διαφορετικές εισηγήσεις από διαφορετικούς προϊστάμενους είχε εισηγηθεί αρνητικά προς το Δημοτικό Συμβούλιο παρουσιάζοντας στοιχεία που έδειχναν πως για το φετινό καλοκαίρι δεν υπάρχει επαρκές νερό για την υδροδότηση της πόλης της Ιεράπετρας και έτσι δεν θα έπρεπε να δοθεί άδεια για μια αρδευτική γεώτρηση. Δείτε για παράδειγμα την εισήγηση του πρώην προϊστάμενου της υπηρεσίας ο οποίος, συμπτωματικά, απομακρύνθηκε από τη θέση του λίγο αργότερα [λινκ]

Όσοι τα υποστήριξαν αυτά χαρακτηρίστηκαν ως εχθροί του Ιεράπετρας στη γενική συνέλευση του ΤΟΕΒ και για τις κατηγορίες αυτές υπάρχει παρέμβαση Εισαγγελέα.

Λεπτομέρειες θα πει κανείς, ειδικά αν διαβάσει και το ευχαριστήριο σημείωμα του ΤΟΕΒ σύμφωνα με το οποίο έχουν λυθεί οριστικά όλα τα θέματα άρδευσης της Ιεράπετρας [λινκ]. Πάμε παρακάτω και θα τα ξαναπούμε το καλοκαίρι λίγο μετά τα πρώτα μπάνια στη θάλασσα και τα πρώτα ντους για να ξεπλυθούμε απ’ τα αλάτια με την αγαπημένη μυρωδιά του χλωρίου που ξέρουμε και εμπιστευόμαστε.

Φώτα και σκιές στην Ιεράπετρα

Την περασμένη Πέμπτη 19 Μαρτίου έκλεισε η πρώτη φάση ενός γεμάτου διμήνου κατά τη διάρκεια του οποίου, πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας, είχαν γίνει γνωστά προς κάθε ενδιαφερόμενο όσα είχαν πραγματική αξία να συζητηθούν γύρω από τον διαβόητο διαγωνισμό 4 εκατ. ευρώ με σκοπό την αντικατάσταση του φωτισμού όλο του Δήμου με λαμπτήρες LED.

Στον Δήμαρχο Ιεράπετρας και τα μέλη της παράταξής του, δόθηκε η δυνατότητα και η ευκαιρία, μέσω μια ψηφοφορίας που προκάλεσαν από κοινού οι δύο παρατάξεις της αντιπολίτευσης, να αλλάξουν τον σχεδιασμό τους εφόσον το έκριναν σκόπιμο.

Κάτι τέτοιο δεν έγινε, αν και δύο μέλη της παράταξης, ο Μ. Σπυριδάκης και ο Α. Σκουλούδης, αποχώρησαν σκόπιμα και αιτιολογημένα πριν την ψηφοφορία. Αυτά που έγιναν, αλλά και το περιεχόμενο της πάρα πολύ ενδιαφέρουσας μελέτης που δικαιολογεί (;) τις δαπάνες, μπορείτε να τα διαβάσετε (και να τα ακούσετε) σε ένα εξαντλητικά λεπτομερές άρθρο του ~kouragio στο radiolasithi.gr [λινκ]

Αυτά που δεν ειπώθηκαν στη συνεδρίαση ήταν περισσότερα από όσα ειπώθηκαν, διότι οι παρατάξεις της αντιπολίτευσης επέλεξαν αφενός να είναι προσεχτικές στις διατυπώσεις τους, αφετέρου γιατί δεν έκαναν όλες τις ερωτήσεις που θα μπορούσαν. Απ’ την άλλη πλευρά τόσο ο αντιδήμαρχος Μ. Τζώρτζης όσο και ο Δήμαρχος Μ. Φραγκούλης έδωσαν ελλιπείς απαντήσεις επιλέγοντας να καλυφθούν πίσω από τη νομιμότητα των διαδικασιών.

Πολλά απ’ αυτά που δεν ακούστηκαν όμως το βράδυ της Πέμπτης στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου Ιεράπετρας ακούστηκαν στο Δημοτικό Συμβούλιο των Σερρών το οποίο συνεδρίαζε το ίδιο βράδυ για το ίδιο ακριβώς θέμα.

Για ένα διαγωνισμό που μοιάζει υπερκοστολογημένος, φωτογραφικός, με σαφείς ενδείξεις διαφθοράς κρατικών λειτουργών και κατασπατάλησης των χρημάτων των δημοτών.

Ίδιος στόχος, ίδιες διαδικασίες και στις δύο περιπτώσεις. Νομιμότατοι διαγωνισμοί εκατομμυρίων με λεφτά των δημοτών για προμήθεια λαμπτήρων LED στους οποίους συμμετέχει μόνο ένας ενδιαφερόμενος εργολάβος και δεν προκύπτει ένσταση από άλλους.

Βέβαια, άλλος είναι ο ανάδοχος στην Ιεράπετρα και άλλος στις Σέρρες. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι όλοι αυτοί οι εργολάβοι, 4-5 συνολικά στον αριθμό που παίρνουν έργα για LED με παρόμοιες διαδικασίες, μπορεί και να ‘ναι συνεννοημένοι μεταξύ τους και να ‘χουν χωρίσει την Ελλάδα σε κομμάτια με τις ευλογίες και τη νομιμοποίηση του Υπουργείου Εσωτερικών το οποίο καθορίζει τους όρους της μοιρασιάς του παιχνιδιού. Υπερβολές θα πω εγώ, αποκλείεται να συμβαίνουν τέτοια πράγματα στην Ελλάδα.

Αντίθετα με την Ιεράπετρα όμως, στις Σέρρες η Δήμαρχος είχε μια επιπλέον ατυχία. Ένας επιχειρηματίας της περιοχής που ασχολείται με το αντικείμενο θέλησε να δωρίσει 750.000 ευρώ στο Δήμο με σκοπό ο ίδιος να προχωρήσει σε ακριβώς το ίδιο έργο συντηρώντας το και για 8 χρόνια. Έργο το οποίο ο Δήμος Σερρών κοστολόγησε πάνω από 9 εκατ. ευρώ. Στο [λινκ] θα διαβάσετε πράγματα όπως το παρακάτω:

O επιχειρηματίας που θέλησε να κάνει τη δωρεά στις Σέρρες χαρακτηρίστηκε ως λαϊκιστής από την Δήμαρχο και μάλλον έχει δίκιο αφού το Ελεγκτικό Συνέδριο δεν βρήκε τίποτα μεμπτό στο διαγωνισμό. Αν ενδιαφέρεστε για το θέμα μπορείτε να διαβάσετε και να ακούσετε τι εξελίσσεται στις Σέρρες στο [λινκ]

Για να επιστρέψουμε και πάλι στα τοπικά τα δικά μας να πούμε ότι μετά τη λήξη της πρώτης πράξης για τα LED θα ακολουθήσει η δεύτερη, η έναρξη της οποίας μπορεί να προκύψει από τέσσερις τουλάχιστον διαφορετικές πλευρές.

• Η πρώτη αφορμή θα μπορούσε να προκύψει αν ο Δήμος Ιεράπετρας αποφάσιζε να εκδώσει μια γραπτή ανακοίνωση στην οποία θα παρουσιάζει και θα εξηγεί στους δημότες το περιεχόμενο της μελέτης που θα εφαρμοστεί. Το πως προκύπτει το κόστος της, το πόσο ακριβώς θα είναι το οικονομικό όφελος για το Δήμο που περιγράφει η μελέτη και πως αυτό θα αξιοποιηθεί και το πότε υπολογίζεται πως θα ξεκινήσει η μείωση των ανταποδοτικών δημοτικών τελών μετά την εξόφληση του έργου.

• Η δεύτερη μπορεί να έρθει όταν μάθουμε τι αποφάσισε το Ελεγκτικό Συνέδριο για τη νομιμότητα του διαγωνισμού.

• Η τρίτη αφορμή μπορεί να έρθει σύντομα από το Δήμο Σητείας. Εκεί, προφανώς λόγω σύμπτωσης, ο Δήμος στα τέλη Nοέμβρη ξεκίνησε τις διαδικασίες για αντικατάσταση του φωτισμού όλου του Δήμου και τελικά βρέθηκε μόνο ένας υποψήφιος για το έργο ο οποίος είναι ο ίδιος με αυτόν στο Δήμο Ιεράπετρας, δηλαδή η εταιρεία DASTERI. [λινκ]. Aν υπάρξει συζήτηση στο επόμενο Δημοτικό Συμβούλιο της Σητείας, θα ενημερώσουμε.

• Η τέταρτη αφορμή μπορεί να προκύψει από το Δήμο Οροπεδίου Λασιθίου, ο οποίος επίσης προφανώς λόγω σύμπτωσης, αποφάσισε με απευθείας ανάθεση να ορίσει τον ίδιο τεχνικό σύμβουλο με αυτόν που επέλεξε ο Δήμος Ιεράπετρας για να κάνει ανάλογο έργο για αντικατάσταση του φωτισμού με λαμπτήρες LED. [λινκ] Λέτε να προκύψει και εκεί ο ίδιος ανάδοχος;

Διάλειμμα για μουσική

Share

Severance, the end

Μόνο και μόνο για αυτό το καρέ στο τελευταίο (άψογο) επεισόδιο -την ιστορική δικαίωση της Brienne of Tarth- άξιζε η κάπως βασανιστική δεύτερη σεζόν του Severance. Γράψαμε πρόσφατα για αυτό, πλέον όμως με δύο σεζόν έτοιμες για binge-watching έχετε μια πολύ καλή ευκαιρία για να το δείτε με το δικό σας ρυθμό. Την επόμενη εβδομάδα επιστρέφουμε με White Lotus το οποίο επίσης ξεκίνησε υπερβολικά βασανιστικά αλλά φαίνεται να βρίσκει πλέον τον πολύ καλό του εαυτό.

Επιδόρπιο

Σήμερα το ~kouragio αποχαιρετά με μουσική. Όχι τυχαία μουσική, αλλά μια playlist διάρκειας 12 ωρών που ετοίμασε ο ακριβοθώρητος πλέον Aphex Twin για λογαριασμό της εταιρείας ρούχων Supreme. Όσοι ξέρετε ποιος είναι ο Aphex Twin έχετε πατήσει ήδη το play και κρατάτε σημειώσεις. Όσοι δεν τον ξέρετε, αρκεστείτε απλά στη διαβεβαίωση του ~kouragio πως αυτό που ακολουθεί είναι ένα μεγάλο δώρο.

Aυτά για σήμερα, επανερχόμαστε σύντομα

χχ
~kouragio

Το ~kouragio συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε και επικαλείται τον Μάκη Βορίδη για να δικαιολογηθεί. Ναι, τα Τέμπη είναι ένα μικρό ζήτημα σε σχέση με τις αλλαγές που συντελούνται σε παγκόσμιο επίπεδο. Περιττή η διαπίστωσή του βέβαια αφού τα Τέμπη, ως προς το σκέλος της συγκάλυψής τους, δεν είναι καν το μεγαλύτερο σκάνδαλο της κυβέρνησης στην οποία συμμετέχει. Σήμερα όμως θα ασχοληθούμε με τα σημαντικά. Με τον Σκοτεινό Διαφωτισμό που φέρνει ο Donald Trump και το σημαντικό ιδεολογικό υπόβαθρο που ελάχιστα έχει γίνει κατανοητό από όσους προσπαθούν να κατανοήσουν τις διεθνείς εξελίξεις με όρους Realpolitic του 20ου αιώνα και κατά την άποψή μας είναι ένα μικρό αλλά σημαντικό κομμάτι του παζλ που σχηματίζεται μπροστά στα μάτια μας. Όσοι παραμείνετε δεν θα βγείτε χαμένοι.

Προχωράμε. Ευχαριστώ ιδιαιτέρως όσους και όσες γράφτηκαν επί πληρωμή στο ~kouragio. Για σήμερα το bonus που παίρνετε είναι ένα σύντομο ηχητικό απόσπασμα από την τελευταία συνεδρίαση του περασμένου Δημοτικού Συμβουλίου της Ιεράπετρας η οποία πραγματοποιήθηκε μια μέρα μετά την έκδοση του ~kouragio57. Το παραθέτουμε χωρίς σχολιασμό και το προσθέτουμε στο αρχείο. Kάντε την επανάληψή σας, και για περισσότερα τοπικά νέα θα επανέλθουμε, πολύ σύντομα.

Θυμίζω πως πλέον ένα κομμάτι του ~kouragio γίνεται πλέον συνδρομητικό. Όποιος θέλει βοηθά (πολύ) ενεργοποιώντας μια συνδρομή από το κουμπί που ακολουθεί. Συμπεριλαμβάνονται επτά ημέρες δοκιμαστικής περιόδου στην οποία μπορεί να ακυρώσει ανά πάσα στιγμή.

Subscribe now

Εισαγωγή

CCRU

Το Cybernetic Culture Research Unit (CCRU) ήταν ένα ανορθόδοξο, άτυπο, ερευνητικό εργαστήριο που ιδρύθηκε στο Πανεπιστήμιο του Warwick στη Βρετανία τη δεκαετία του '90. Ιδρυτής του ήταν ο φιλόσοφος Nick Land. Μαζί με την Sadie Plant, ξεκίνησαν το CCRU ως έναν χώρο έρευνας που ξέφευγε από τα παραδοσιακά ακαδημαϊκά πλαίσια. Το αντικείμενό του; Ένα ακατέργαστο μείγμα μεταξύ φιλοσοφίας, κυβερνητικής (cybernetics), θεωρίας του χάους, μεταμοντέρνας κουλτούρας, sci-fi αισθητικής και ενός είδους τεχνο-μυστικισμού.

Αντί για μια τυπική πανεπιστημιακή δομή, το CCRU λειτουργούσε περισσότερο σαν ένα «τάγμα» πειραματικής σκέψης. Τα μέλη του χρησιμοποιούσαν αφηγηματικά και μαθηματικά μοντέλα για να ερμηνεύουν το παρών και να αναλύουν το μέλλον, την τεχνολογία και την πολιτική. Ο Land, επηρεασμένος από τον Deleuze, τον Bataille και το cyberpunk, έβλεπε τον καπιταλισμό σαν μια ανεξέλεγκτη, αυτο-αναπτυσσόμενη τεχνολογική οντότητα, που οδηγεί αναπόφευκτα σε έναν μετά-ανθρώπινο κόσμο.

Ως πανεπιστημιακός στο Warwick και μέλος της πειραματικής ομάδας CCRU, ο Land ανέπτυξε πρώιμα μια ριζοσπαστική σκέψη: πίστευε ότι η τεχνολογία και ο καπιταλισμός έχουν μια εγγενή τάση αυτο-επιτάχυνσης που θα οδηγήσει σε μια μελλοντική «έκρηξη ευφυΐας» πέρα από τον ανθρώπινο έλεγχο.

Το CCRU έπαψε να λειτουργεί επίσημα όταν το Πανεπιστήμιο του Warwick το αποκήρυξε, αλλά η επίδρασή του στην θεωρία της επιτάχυνσης του καπιταλισμού (Accelerationism), τη φιλοσοφία των μηχανών και του διανθρωπισμού-υπερουμανισμού (Transhumanism) παραμένει ισχυρή μέχρι σήμερα.

Καθέδρας

Στις 18 και 19 Ιανουαρίου 2025, το Σαββατοκύριακο πριν την ορκωμοσία του Donald Trump στις 20, στην Ουάσινγκτον βρέθηκαν αμέτρητοι άνθρωποι για να παρακολουθήσουν ή να συμμετάσχουν στο γεγονός. Κάποιοι φυσικά ήταν πιο σημαντικοί από άλλους. Σε μια από τις επίσημες εκδηλώσεις του Σαββατοκύριακου που είχε οργανώσει ο Trump στη λίστα των καλεσμένων βρέθηκε, τιμητικά και ανεπισήμως, ένας άνδρας με το όνομα Curtis Yarvin.

Έχοντας πατήσει τα 50 ο Yarvin, μηχανικός υπολογιστών, είχε καταφέρει να αφήσει ένα τεράστιο στίγμα σε μια κάπως σκοτεινή και σίγουρα όχι και τόσο μεγάλη γωνιά του διαδικτύου γράφοντας από το 2007 σε ένα blog με το ψευδώνυμο Mencius Moldbug.

Ένα ιδιαιτέρως καλογραμμένο και περίτεχνο μίγμα ναζισμού, μοναρχισμού, θεωριών ευγονικής, καθαρού «θεσμικού» ρατσισμού, ανισωτισμού, με στόχο πάντα την ίδια τη φύση της Δημοκρατίας ξεδιπλωνόταν βδομάδα με τη βδομάδα, για χρόνια, έως το 2014.

Ο Moldbug σταδιακά έγινε το επίκεντρο της νεο-αντιδραστικής δεξιάς (ΝRx) των ΗΠΑ η οποία άρχισε να μεγαλώνει. Τα κείμενα άρχισαν να μετατρέπονται σε βιβλία και οι αναγνώστες του άρχισαν να είναι άνθρωποι σημαντικοί. Ο J.D. Vance για παράδειγμα, ο σημερινός αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, τον έχει αναφέρει δημόσια ως μια βασική επιρροή στη σκέψη του. Πάρα πολλοί νεότεροι ρεπουμπλικάνοι πολιτευτές τον μελετούν σε βάθος.

Μια απ’ τις κεντρικές ιδέες της σκέψης του είναι η έννοια του Cathedral, του «Καθεδρικού», του Ναού δηλαδή. Ως «Καθεδρικό» εννοεί ένα αόρατο πλέγμα Πανεπιστημίων, ΜΜΕ και πολιτικών οι οποίοι αντιπροσωπεύουν την κυρίαρχη ελίτ της Δύσης προωθώντας την ιδέα του «προοδευτισμού», κι αν σ’ αυτό το σημείο αρχίζετε να εντοπίζετε ομοιότητες με το κίνημα MAGA (Μake America Great Again) και τη woke/antiwoke επίμονη ρητορική του Trump, σας ενημερώνω ότι ακόμα δεν ξεκινήσαμε.

Ένας από τους σημαντικότερους «σπόνσορες» των ιδεών του Yarvin είναι ο δισεκατομμυριούχος επιχειρηματίας Peter Thiel. Ο Thiel (συνιδρυτής του PayPal και επιφανής επενδυτής της Sillicon Valley) υπήρξε από νωρίς ένθερμος υποστηρικτής του Yarvin και άλλων νεο-αντιδραστικών διανοουμένων​.

Ήδη από τα πρώτα βήματα του κινήματος, ο Thiel χρηματοδοτούσε το έργο τους και τις προσπάθειες τους – για παράδειγμα, ήταν επενδυτής στο εγχείρημα Urbit του Yarvin. Το 2009 έγραψε ανοιχτά:«Δεν πιστεύω πλέον ότι η ελευθερία και η δημοκρατία είναι συμβατές»​, εκφράζοντας δημοσίως ακριβώς αυτό που οι Land/Yarvin διακήρυτταν θεωρητικά. Μέσω του Thiel, οι ιδέες του Yarvin βρήκαν πρόσβαση σε κύκλους της Silicon Valley και χρηματοδοτήθηκαν πρωτοβουλίες όπως το Seasteading Institute– ένα εγχείρημα για τη δημιουργία πλωτών «πόλεων-κρατών» σε διεθνή ύδατα, με σκοπό τη λειτουργία τους με αρχές αναρχο-καπιταλισμού, όπως ονειρεύονταν ο Yarvin και ο Land​.

Ο Thiel λειτούργησε ως ο κυρίαρχος επιχειρηματίας που έκανε αυτές τις ιδέες ελκυστικές σε ένα κομμάτι της τεχνολογικής ελίτ – το μήνυμα ήταν ότι η πραγματική καινοτομία απαιτεί να σκεφτούμε πέρα από τη δημοκρατία και το κράτος δικαίου.

Μέσω του Thiel και του δικτύου του, οι νεο-αντιδραστικές ιδέες άρχισαν να επηρεάζουν άμεσα ανερχόμενους πολιτικούς της δεξιάς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο αντιπρόεδρος, πλέον των ΗΠΑ, J.D. Vance. Ο Vance έγινε γνωστός ως συγγραφέας του βιβλίου Hillbilly Elegy αλλά στη συνέχεια, με χρηματοδότηση και ενθάρρυνση του Thiel, πολιτεύτηκε και εκλέχτηκε γερουσιαστής στο Οχάιο. ​

Το 2022, καθώς διεκδικούσε την έδρα του στη Γερουσία τόσο ο Vance όσο και ο Blake Masters (ένας ακόμη “εκλεκτός” του Thiel, υποψήφιος γερουσιαστής στην Αριζόνα) είχαν αναφερθεί ευνοϊκά στην πρόταση RAGE του Yarvin – την μαζική απόλυση δημοσίων υπαλλήλων​

Yπερπρόληψη

Ο Νick Land έχοντας απομονωθεί από την πανεπιστημιακή κοινότητα, αντιμετώπισε πολύ σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα που συνδεόταν άμεσα και με την πολύ έντονη χρήση ναρκωτικών τα οποία θεωρούσε εργαλεία της δουλειάς του. Εγκαταστάθηκε στη Σανγκάη, συνέχισε το φιλοσοφικό του έργο και επηρεάστηκε πολύ γρήγορα από τη σκέψη του Moldbug η οποία είχε πολλά κοινά σημεία με τη δική του. Ο Land βέβαια δεν ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για τις πολιτικές θεωρίες και τις πρακτικές που πρότεινε ο Moldbug, συνειδητοποίησε όμως πως ένα τέτοιο πολιτικό όραμα θα επιτάχυνε την πορεία του καπιταλισμού μέχρι την ολοκληρωτική καταστροφή του ανθρωπίνου είδους την οποία ο ίδιος θεωρούσε κατ’ αρχήν αναπόφευκτη και κατ΄ επέκταση θετική.

Το έργο του Nick Land ήταν και παραμένει ενδιαφέρον και μια από τις ιδέες που εισήγαγε και βάφτισε ο ίδιος ήταν αυτή του hyperstition. Μια σύνδεση των λέξεων υπερβολή (hyperbole) και πρόληψη (δεισιδεμονία/superstition) μέσω της οποίας προσπαθούσε να περιγράψει την ιδέα πως οι άνθρωποι μπορούν να είναι φορείς (hosts) προλήψεων/προκαταλήψεων τις οποίες διαδίδουν μέσω της γλώσσας, χωρίς να καταλαβαίνουν ή να ενδιαφέρονται για το τι πραγματικά λένε ή αν αυτό που λένε ανταποκρίνεται σε κάποια αλήθεια. Με τον τρόπο αυτό η ύπαρξη και μόνο μιας ιδέας μπορεί να μετατραπεί σε ένα αυτοτροφοδοτούμενο σύστημα ιδεών το οποίο παράγει αυτοεκπληρούμενες προφητείες. Μια τέτοια «προφητεία» κατά τον Land είναι και οι καπιταλιστικές οικονομικές θεωρίες και πρακτικές οι οποίες δεν χρειάζεται να βασίζονται στην πραγματικότητα, αλλά στη θέληση, την διάθεση και την ψυχολογία των «παικτών» τους. Αν πολλοί άνθρωποι για οποιοδήποτε λόγο πιστεύουν ότι οι μετοχές μια εταιρείας θα ανέβουν, τις αγοράζουν, και έτσι συμβάλλουν πρακτικά στο να ανέβουν. Το αν η ίδια εταιρεία την ίδια στιγμή βρίσκεται μισό βήμα πριν τη χρεωκοπία είναι αδιάφορο εφόσον υπάρχουν δυνατοί «παίκτες» που δεν το ξέρουν ή προσποιούνται πως δεν το ξέρουν

H διαφήμιση της OpenΑΙ στον τελικό του Superbowl (παραμείνετε συγκεντρωμένοι).

Σκοτεινός Διαφωτισμός

Το 2012 o Land άρχισε να γράφει τμηματικά ένα φιλοσοφικό δοκίμιο με τίτλο «Ο Σκοτεινός Διαφωτισμός». Σε αυτό ανέλυε τις ιδέες του πλάι πλάι με αυτές του Moldbug.

Ο Land υποστηρίζει πως η αληθινή ελευθερία – εννοεί την ελευθερία της αγοράς και της τεχνολογικής καινοτομίας – μπορεί να επιτευχθεί μόνο εκτός του δημοκρατικού πλαισίου, όταν ο καπιταλισμός καταφέρει να «ξεπεράσει» την πολιτική. Κατά τον Land, η πολιτική (όπως την ξέρουμε) σύντομα θα καταστεί παρωχημένη: η ραγδαία εξέλιξη της τεχνητής νοημοσύνης και των τεχνολογικών συστημάτων θα σημάνει ότι η λήψη αποφάσεων και ο σχεδιασμός της κοινωνίας θα περάσει σε υπερανθρώπινες νοημοσύνες ή τουλάχιστον σε καθαρά τεχνοκρατικές διαδικασίες. Προβλέπει ένα μέλλον μετα-δημοκρατικό, μετα-ανθρώπινο, όπου η διακυβέρνηση θα είναι περισσότερο ζήτημα μηχανικού «προγραμματισμού» της κοινωνίας παρά συμμετοχής πολιτών.

Σε πρακτικό επίπεδο, ο Land αγκαλιάζει το μοντέλο που ο Yarvin ονομάζει νεο-καμεραλισμό: δηλαδή την οργάνωση της κοινωνίας σε πολλαπλές μικρές κυρίαρχες «εταιρείες-κράτη» που ανταγωνίζονται μεταξύ τους για την προσέλκυση πολιτών-πελατών. Κάθε τέτοιο κράτος-εταιρεία θα διοικείται απολυταρχικά, με στόχο τη μέγιστη αποτελεσματικότητα και κερδοφορία, ενώ οι πολίτες θα έχουν τη μόνη “ελευθερία” να φύγουν (exit) αν δεν είναι ικανοποιημένοι. Όπως συνοψίζει χαρακτηριστικά, προτιμά το σύνθημα “No voice, free exit” – δηλαδή «κανένα δικαίωμα ψήφου, μόνο δικαίωμα εξόδου». Με άλλα λόγια, για τον Land η δημοκρατική συμμετοχή είναι περιττή και επιζήμια· το μόνο που χρειάζεται είναι να μπορείς να διαλέξεις τον κυρίαρχό σου φεύγοντας σε άλλη δικαιοδοσία, παρόμοια με πελάτη που αλλάζει εταιρεία.

Ο Land πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα από τον Yarvin προβάλλοντας ξεκάθαρα έναν ακραίο κοινωνικό δαρβινισμό. Θεωρεί ότι η ανισότητα είναι φυσική και επιθυμητή, ότι οι «αδύναμοι» εξαρτώνται παρασιτικά από τους ισχυρούς, και άρα ότι η καλύτερη διακυβέρνηση είναι αυτή όπου την εξουσία την ασκούν ισχυρές τεχνο-εταιρείες και οικονομικές ελίτ. Σε ένα τέτοιο καθεστώς αγοράς, ο πλούτος θα ταυτίζεται με την πολιτική ισχύ – για παράδειγμα, κάποιος θα μπορούσε να «αγοράσει περισσότερες μετοχές για να έχει μεγαλύτερο λόγο» στο κράτος.

Ο Land μάλιστα φτάνει στο σημείο να διαφοροποιείται από τον παραδοσιακό φασισμό λέγοντας ότι «ο φασισμός ήταν ένα μαζικό αντι-καπιταλιστικό κίνημα», ενώ ο ίδιος αντιθέτως πιστεύει ότι η εταιρική καπιταλιστική ισχύς πρέπει να γίνει η οργανωτική δύναμη της κοινωνίας. Με αυτή τη λογική, απορρίπτει τη ναζιστικού τύπου λατρεία της φυλής ή του έθνους, όχι όμως από ανθρωπιστική σκοπιά, αλλά διότι θεωρεί ότι τέτοια μαζικά κινήματα εμποδίζουν την ελεύθερη δράση του κεφαλαίου.

Εκεί που ο Land ξεχωρίζει ιδιαίτερα είναι στον τεχνολογικό του μεσσιανισμό. Από τις αρχές ακόμη των ’90s ασχολείται με την ιδέα της τεχνητής γενικής νοημοσύνης και του μετανθρωπισμού, και βλέπει στην έλευση του Singularity (μοναδικότητας) – δηλαδή το σημείο όπου οι μηχανές θα ξεπεράσουν την ανθρώπινη νοημοσύνη – μια λύση για τα σημερινά πολιτικά αδιέξοδα. Στα κείμενα του Land, που συχνά έχουν μορφή «θεωρητικής επιστημονικής φαντασίας», περιγράφεται ένα μέλλον όπου η ανθρωπότητα παραδίδει τα ηνία σε μια ανώτερη μηχανική διάνοια, καθώς τα ανθρώπινα πάθη και οι δημοκρατικές διαμάχες θα έχουν γίνει πλέον εμπόδιο στην εξέλιξη. Με αυτό τον τρόπο, ο Land προσθέτει στις πολιτικές ιδέες του Yarvin μια γερή δόση υπερουμανισμού (transhumanism) και κυβερνο-ουτοπίας. O «Σκοτεινός Διαφωτισμός» στη δική του εκδοχή αναμειγνύει την παλιά μοναρχική τάξη με ένα φουτουριστικό όραμα όπου η τεχνολογία κυριαρχεί: ένα είδος «τεχνο-φεουδαρχίας» όπου η εξουσία συγκεντρώνεται σε τεχνολογικά μεγαθήρια και η κοινωνία είναι βαθιά άνιση και ιεραρχημένη.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της τεχνοφιλίας του Land είναι ο ενθουσιασμός του για τα κρυπτονομίσματα και το blockchain. Έχει επαινέσει την τεχνολογία blockchain πίσω από το Bitcoin ως μια ανατρεπτική καινοτομία που «λύνει το πρόβλημα του χωροχρόνου» στην οικονομία. Αυτή η ποιητική διατύπωση υπονοεί ότι το blockchain σπάει τους περιορισμούς των κρατών και των παραδοσιακών χρηματοπιστωτικών συστημάτων, επιτρέποντας μια παγκόσμια, αποκεντρωμένη τάξη πραγμάτων πέρα από τα σύνορα και τον έλεγχο των κεντρικών τραπεζών. Για τον Land, τέτοιες τεχνολογίες είναι όπλα υπονόμευσης του «συστήματος» (του «Καθεδρικού») και επιτάχυνσης της μετάβασης σε μια μεταδημοκρατική, ψηφιακή κυριαρχία. Δεν είναι τυχαίο ότι συνδέεται στενά με φιγούρες της Silicon Valley όπως ο Peter Thiel – στο έργο του Land συχνά αναφέρεται ότι ο Thiel και ο Yarvin «καθάρισαν το τοπίο» σκοτώνοντας τους «θεούς» της δημοκρατίας και της ισότητας.

Αν ο Νick Land δίνει ένα θεωρητικό βάθος στη νεο-αντιδραστική σκέψη, ο Curtis Yarvin έχει ήδη σχεδιασμένο ένα πολύ πρακτικό πλάνο προς αξιοποίηση.

Ο Yarvin εισηγείται την αντικατάσταση της δημοκρατίας από ένα είδος «νεο-μοναρχίας» ή «νεο-καμεραλισμού», όπου το κράτος διοικείται σαν ιδιωτική εταιρεία από έναν ισόβιο διευθύνοντα σύμβουλο-μονάρχη και τους συνεργάτες του​

Αντλεί έμπνευση από τον Thomas Carlyle, Βικτωριανό στοχαστή που πρότεινε «κυβέρνηση των ηρώων» – δηλαδή, εξαιρετικές προσωπικότητες που ηγούνται των λαών τους​Επίσης επηρεάστηκε από τον σύγχρονο αναρχοκαπιταλιστή Hans-Hermann Hoppe – γνωστό για το έργο του Democracy: The God That Failed – και από τον Julius Evola, έναν Ιταλό φιλοναζιστή μυστικιστή​

Με βάση αυτές τις επιρροές, ο Yarvin υποστηρίζει ρητά ότι η ισότητα και η λαϊκή κυριαρχία είναι ψευδαισθήσεις που οδηγούν την κοινωνία σε παρακμή. Προτείνει μια “φόρμουλα” διακυβέρνησης όπου ένας ισχυρός ηγέτης (ή μια μικρή ελίτ τεχνοκρατών) ασκεί ανεμπόδιστα την εξουσία για να επιβάλλει τάξη και αποτελεσματικότητα, χωρίς τις “ανούσιες” διαδικασίες συναίνεσης των μαζών​

Τυχόν αντίπαλοι θεσμοί – από τη γραφειοκρατία μέχρι τα μέσα ενημέρωσης – πρέπει να εκκαθαριστούν. Χαρακτηριστική είναι η πρότασή του που κωδικοποιεί με το ακρωνύμιο RAGE (Retire All Government Employees), δηλαδή «συνταξιοδοτήστε όλους τους κρατικούς υπαλλήλους»​. Αν το ακρωνύμιο RAGE σας θυμίζει το εξωθεσμικό Υπουργείο DOGE που διοικεί σήμερα ο Elon Musk, δεν κάνετε λάθος.

Με μια μαζική απόλυση της υπάρχουσας κρατικής γραφειοκρατίας, ο Yarvin φαντάζεται μια «επανεκίννηση» του συστήματος όπου μια «πεφωτισμένη φυλή τεχνοκρατών» θα αναλάβει το κράτος από μηδενική βάση​.

Σε μια πολύ πρόσφατη συνέντευξη ο Curtis Yarvin έδωσε τις δικές του απαντήσεις προς όσους αρχίζουν σταδιακά να αντιλαμβάνονται την επιρροή του στη νέα ηγεσία των ΗΠΑ. Σύμφωνα με τον ίδιο η άμεση επιρροή του είναι μικρότερη απ’ αυτή που φαίνεται και ο ίδιος δεν πιστεύει ότι ο πρόεδρος Trump έχει σκοπό να εφαρμόσει άμεσα τις δικές του ριζοσπαστικές ιδέες, ούτε και να προβεί σε «Συνταγματικά πραξικοπήματα» τα οποία ο ίδιος θεωρεί αναγκαία. Βλέπει όμως να γίνονται τα πρώτα βήματα και φυσικά κατανοεί (σωστά) πως η παρούσα κυβέρνηση Τραμπ έχει τη δυνατότητα να βάλει τα θεμέλια για επόμενες πιο ακραίες επιλογές. [λινκ]

Ο Υarvin έχει δίκιο. Δεν είναι ο ίδιος που κυβερνά και λαμβάνει αποφάσεις. Είναι όμως αυτός που φύτεψε τον σπόρο. Μια ιδέα που όπως αναφέραμε και πριν, κατά τον Nick Land, είναι αρκετή για να ριζώσει, να μεταμορφωθεί και τελικά μέσω της πίστης, να καταλήξει να επαληθεύεται.

Τα παραδείγματα βρίσκονται μπροστά στα μάτια μας:

Ιανουάριος 2025: Η Εκκίνηση του Project 2025

• Διορισμοί ελίτ και αποδυνάμωση δημοκρατικών θεσμών

  • Ο Trump επιλέγει πιστούς υποστηρικτές αντί για έμπειρους ειδικούς για υπουργικές θέσεις.

  • Αντανάκλαση της θεωρίας Yarvin για την "GovCorp", όπου η κυβέρνηση λειτουργεί ως εταιρεία με τον πρόεδρο ως "CEO".

  • Διορισμός αμφιλεγόμενων προσώπων όπως ο Πιτ Χέγκσεθ (Υπουργός Άμυνας) και η Κρίστι Νόεμ (Εσωτερική Ασφάλεια).

• Μεταρρύθμιση της Ομοσπονδιακής Τράπεζας (Fed) μέσω του Project 2025

  • Πρόταση αναδιάρθρωσης της Fed για τη μεταφορά του νομισματικού ελέγχου στον λαό μέσω κρυπτοvoμισμάτων.

  • Ανταπόκριση στη θεωρία του Yarvin για αντικατάσταση δυσλειτουργικών κεντρικών ιδρυμάτων με αποκεντρωμένα συστήματα (DOGE).

  • Εφαρμογή της αρχής του «εξόδου» (exit), που ενθαρρύνει την αποχώρηση από κρατικά οικονομικά μοντέλα.

Φεβρουάριος 2025: Νομοθετική Πρωτοβουλία για τα Κρυπτονομίσματα

• Εκτελεστικό διάταγμα για "Κρυπτο-Στρατηγικό Απόθεμα" (Crypto Strategic Reserve)

  • Ο Trump ανακοινώνει τη δημιουργία εθνικού αποθέματος κρυπτονομισμάτων (Bitcoin, Ethereum, XRP, Solana, Cardano).

  • Άμεση άνοδος στις τιμές των κρυπτονομισμάτων (Cardano +70%, XRP +35%).

• Στρατηγική αποκέντρωσης και κυβερνοκρατορία

  • Ενσωμάτωση της θεωρίας του Yarvin για τη "Cyberocracy" (Κυβερνοκρατορία): δίκτυο μικρο-κρατών διοικούμενων ως εταιρείες.

  • Μετατροπή των ΗΠΑ σε «κρυπτοκρατία», με οικονομική εξουσία να μετακινείται από κρατικές τράπεζες σε ιδιωτικές πλατφόρμες.

Μάρτιος 2025: Ενίσχυση του Crypto Strategic Reserve

• Δήλωση Trump στις 2 Μαρτίου 2025 για τη δημιουργία "Κρυπτο-Στρατηγικού Αποθέματος"

  • Ανακοίνωση μέσω Truth Social για την ένταξη πέντε κρυπτονομισμάτων ως εθνικά οικονομικά στοιχεία.

  • Ενίσχυση της νεοαντιδρατικής άποψης ότι τα κρυπτονομίσματα μπορούν να αποδομήσουν τη νομισματική κυριαρχία των εθνικών κρατών.

  • Η τεχνολογία των blockchain ως εργαλείο υπονόμευσης της εθνικής νομισματικής πολιτικής.

• Το Σχέδιο για τη Γάζα ως "Τεχνοκρατική Ζώνη"

  • Υπάρχουν αναφορές για πιθανή μετατροπή της Γάζας σε τουριστικό θέρετρο υπό αμερικανικό έλεγχο.

  • Ανταπόκριση στις προτάσεις του Land για "αστικούς θόλους" (libertecture), όπου οι χώροι διαχειρίζονται από ιδιωτικές εταιρείες χωρίς δημοκρατική συμμετοχή.

  • Πιθανή απομάκρυνση τοπικών κοινοτήτων υπέρ της ταχείας οικονομικής ανάπτυξης.

• Ανασυγκρότηση της Δικαστικής Εξουσίας

  • Σχέδιο για μείωση της ανεξαρτησίας των δικαστών και αύξηση του εκτελεστικού ελέγχου.

  • Ενίσχυση του μοντέλου "GovCorp" του Yarvin, όπου η δικαστική εξουσία λειτουργεί ως τμήμα της εκτελεστικής διοίκησης.

  • Στρατηγική αύξηση της προεδρικής επιρροής στη νομοθεσία.

Η Γεωπολιτική Στροφή ως Εφαρμογή της Θεωρίας του «Εξόδου»

• Μείωση στρατιωτικής υποστήριξης στην Ουκρανία και έναρξη διαπραγματεύσεων με τη Ρωσία

  • Οι ΗΠΑ αγνοούν τις κυρώσεις της ΕΕ και αμφισβητούν τη διεθνή νομιμότητα.

  • Σύμφωνα με τον Yarvin, τα κράτη πρέπει να έχουν το "δικαίωμα εξόδου" από δυσλειτουργικές συμμαχίες (right to exit).

  • Αποδυνάμωση του ΝΑΤΟ και αμφισβήτηση της Συνθήκης της Βεστφαλίας (κυριαρχία κρατών).

• Η Συνεργασία ΗΠΑ-Ρωσίας ως Hyperstition

  • Ο Nick Land θεωρεί τις γεωπολιτικές αλλαγές αυτοεκπληρούμενες προφητείες, που υλοποιούνται μέσω πολιτικής δράσης.

  • Η αμερικανο-ρωσική προσέγγιση δεν είναι απλή στρατηγική αλλά ενσωματώνει τη νεο-αντιδραστική ιδέα για δημιουργία "νεοφεουδαρχικών" δικτύων ηγετών.

  • Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Πεσκόφ δηλώνει: "Η νέα εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ ταιριάζει με το όραμα του Κρεμλίνου."

  • Οι ηγέτες αλληλεπιδρούν απευθείας, παρακάμπτοντας θεσμικούς μηχανισμούς, όπως το Κογκρέσο και τη Διεθνή Δικαιοσύνη.

Η Υπονόμευση της Δημοκρατίας μέσω Αυταρχικών Μοντέλων

• Η Ρωσία ως πρότυπο "Κυβερνοκρατορίας" (Cyberocracy)

  • Η θεωρία του Yarvin για τη "GovCorp" προτείνει αντικατάσταση της δημοκρατίας με εταιρική διακυβέρνηση.

  • Ο Πούτιν λειτουργεί ως de facto μονάρχης, μοντέλο που εμπνέει τις αμερικανικές αλλαγές.

  • Ο Trump παρακάμπτει το Κογκρέσο σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, μετατρέποντας τη δημοκρατική διαδικασία σε διακοσμητική.

• Κεντρικοποίηση εξουσίας και κατάργηση ελέγχων

  • Οι ΗΠΑ και η Ρωσία διαπραγματεύονται μυστικά, χωρίς θεσμική διαφάνεια.

  • Η οικονομική αναδιάρθρωση (μεταρρύθμιση Ομοσπονδιακής Τράπεζας, υιοθέτηση κρυπτονομισμάτων) ενισχύει την απόσπαση του οικονομικού ελέγχου από δημοκρατικά όργανα.

  • Η νεο-αντιδραστική θεωρία του Yarvin αντιμετωπίζει τη λογοδοσία ως "αναποτελεσματικό εμπόδιο" στην αποτελεσματική διακυβέρνηση.

Αποσταθεροποίηση Διεθνούς Δικαίου

• Οι ΗΠΑ στηρίζουν έμμεσα τη ρωσική επέμβαση στην Ουκρανία, με πιθανή συμφωνία αλλαγής καθεστώτος στο Κίεβο.

• Η αναγνώριση της Κριμαίας ως ρωσικής επικράτειας σηματοδοτεί επίσημη αλλαγή στη μεταπολεμική αρχή της μη επέμβασης.

• Η άρση κυρώσεων στη Ρωσία από την Ουάσινγκτον επιταχύνει τη διάλυση του μεταψυχροπολεμικού συστήματος.

• Διάχυση αυταρχισμού σε διεθνές επίπεδο

  • Ο Trump στηρίζει 73% των αυταρχικών καθεστώτων στον κόσμο, ενθαρρύνοντας παρόμοια μοντέλα στην Ουγγαρία, Τουρκία και Σαουδική Αραβία.

  • Η νέα πολιτική των ΗΠΑ αμβλύνει τις κυρώσεις και την πίεση για προστασία ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Free Exit

(8 ώρες μουσικής για βελτιστοποιητές-refiners. Από το Severance)

Αν κάποιες παράξενες ιδέες κατάφεραν να καλλιεργήσουν ένα στέμμα στο κεφάλι του Τrump, πιθανότατα θα χρειαστούν κι άλλες παράξενες ιδέες για να μπορέσουμε να φανταστούμε κάποιες εκδοχές του μέλλοντος. Ίσως τα υπάρχοντα αναλυτικά εργαλεία για να κατανοηθεί αυτό το νέο φαινόμενο δεν είναι αρκετά ή ακόμα και υπαρκτά. Ίσως η ισχύς και το κέρδος δεν είναι πια οι υπέρτατοι στόχοι αλλά τα μέσα για τη μετάβαση προς κάτι διαφορετικό. Η φαινομενική απόσυρση των ΗΠΑ ως παγκόσμια υπερδύναμη ίσως είναι απλά μια μικρή οπισθοχώρηση για να βρεθεί το έδαφος ενός μεγάλου άλματος που έπεται. Έξω από τον κόσμο των «αδύναμων», απ΄ τον κόσμο που βλέπουμε να καταρρέει, τον κόσμο που ξέρουμε με μαθηματική ακρίβεια ότι σε βάθος χρόνου έτσι κι αλλιώς θα καταρρεύσει.

Υπό αυτό το πρίσμα βρισκόμαστε ξανά μπροστά σε διλήμματα που απασχόλησαν την ανθρωπότητα δύο αιώνες πριν, στην αρχή της Βιομηχανικής Επανάστασης και της δημιουργίας του καπιταλισμού όπως των γνωρίζουμε από τότε μέχρι σήμερα. Οι τότε διεργασίες έφεραν δύο παγκόσμιους πολέμους και μια μακρά μεταπολεμική τάξη πραγμάτων και ασφάλειας η οποία φαίνεται σήμερα να τελειώνει.

Πέρα όμως από τις ομοιότητες, έχει εξίσου μεγάλη αξία να σταθεί κανείς στις διαφορές του τότε με το σήμερα. Τώρα που ο «Κόσμος» μοιάζει να μην είναι αρκετός και οι «Άνθρωποι» ως εργαλείο της καπιταλιστικής μηχανής να μοιάζουν ξεπερασμένοι ως προς τα όρια παραγωγής και κατανάλωσής τους. Τώρα που ξέρουμε, κυριολεκτικά, ότι και άλλοι «Κόσμοι» είναι υπαρκτοί (σηκώστε το βλέμμα σας ψηλά) αλλά και ότι ο «Άνθρωπος» ως είδος μπορεί να έχει κι άλλες εκδοχές πέρα από αυτή του Homo Sapiens.

Αυτή είναι μια πραγματικά νέα συνθήκη.

Επιδόρπιο

Αντίθετα με την επιστροφή προς τα πίσω σε αντιδημοκρατικά τεχνο-φεουδαρχικά συστήματα διακυβέρνησης υπάρχει και η διαφυγή προς τα εμπρός. Σε ένα αβέβαιο μετά-ανθρώπινο μέλλον. Συμπτωματικά, μόλις χθες, το ντοκιμαντέρ “Αccelerate or Die” του εικαστικού Jake Chapman που κυκλοφόρησε το 2023 και ασχολείται με όλα τα παραπάνω, έγινε από τον ίδιο διαθέσιμο στο Youtube και όσοι αντέξατε να διαβάζετε μέχρι αυτό το σημείο θα λάβετε το επιδόρπιο που σας αξίζει και θα καταλάβετε γιατί η σημερινή Εισαγωγή δεν ήταν τυχαία. Δοκιμάστε το με αυτόματη μετάφραση σε ελληνικούς υπότιτλους.

Αυτά προς το παρόν

χχ
~kouragio

Bonus συνοδευτικό υλικό από το ~kouragio58

Read more

Χαίρετε! To ~kouragio, όπως και τα πάντα γύρω μας, μπαίνει από σήμερα σε μια νέα φάση, ελπίζω πιο δημιουργική και κυρίως πιο χρήσιμη. Πλησιάζουμε πλέον τους 500 ενεργούς συνδρομητές και όσοι παρακολουθείτε καιρό, ξέρετε τι γίνεται εδώ μέσα και θεωρώ ότι καταλαβαίνετε επίσης τι ΔΕΝ γίνεται. Δεν διαβάζετε clickbait τίτλους, δεν διαβάζετε αερολογίες, δεν σπαμάρονται τα μέιλ σας, δεν ψάχνω τρόπους να σας αποσπώ άσκοπα την προσοχή από ότι κάνετε, αλλά αντίθετα να προσφέρω κάτι που να αξίζει τον χρόνο που διαθέτετε για να το διαβάσετε. Τίποτα απ’ αυτά δεν θα αλλάξει, αυτό που θα γίνει όμως είναι να προστεθεί νέο περιεχόμενο που (σε πρώτη φάση) θα έρχεται να εμπλουτίσει και να διευρύνει τη γνώση, κυρίως, γύρω από θέματα της επικαιρότητας. Υπάρχουν κι άλλα στο πρόγραμμα για αργότερα.

Δυστυχώς, πριν από κάποια χρόνια έκανα την επιλογή να ασχοληθώ επαγγελματικά με τη δημοσιογραφία και παρότι αυτό που κάνω μου αρέσει πολύ, προσπαθώ ταυτόχρονα να το βελτιώνω διαρκώς -προσπαθώ εγώ ο ίδιος να βελτιώνομαι- και αυτό έρχεται με κάποιο κόστος, το οποίο είναι και οικονομικό. Το ~kouragio άλλωστε δεν προσφέρεται για διαφήμιση.

Από σήμερα λοιπόν όσοι θέλετε να στηρίξετε αυτή τον προσπάθεια μπορείτε να το κάνετε ενεργοποιώντας μια μηνιαία ή ετήσια συνδρομή στο ~kouragio. Έξι ευρώ το μήνα ή εξήντα ευρώ το χρόνο.

Το ~kouragio δεν θα αλλάξει για όσους δεν μπορείτε ή δεν θέλετε να στηρίξετε εμπράκτως αυτή την προσπάθεια, όσοι όμως αποφασίσετε να το κάνετε, πέρα από την αγάπη μου, θα έχετε και πρόσβαση σε νέο περιεχόμενο αποκλειστικά για εσάς μαζί με τη δυνατότητα να συνδιαμορφώνετε τη θεματολογία ή να ασχολούμαι εγώ περισσότερο με θέματα που σας αφορούν. Σε γενικές γραμμές θα βρίσκεστε μισό, έστω, βήμα μπροστά σε θέματα που καίνε.

Μια πρόγευση για αυτό το νέο περιεχόμενο θα δείτε στη σημερινή έκδοση, το αρχείο βρίσκεται στην ειδική ενότητα Library+, και περισσότερα από βδομάδα. Το ~kouragio θα επιστρέφει πλέον κάθε εβδομάδα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Subscribe now

Για την επιθυμία

Το κυρίαρχο θέμα των ημερών είναι φυσικά αφενός η επίσκεψη του αντιπροέδρου των ΗΠΑ στην Ευρώπη και η «ταπεινωτική για την Ευρώπη», όπως θεωρήθηκε ομιλία, του στο Μόναχο και αφετέρου οι διαπραγματεύσεις που ξεκίνησαν μεταξύ Τραμπ και Πούτιν για την Ουκρανία αφήνοντας εκτός τους Ευρωπαίους παράγοντες. Τίποτα απ’ αυτά που εξελίσσονται δεν θα έπρεπε να εκπλήσσουν κανένα μας. Το ότι αυτό συμβαίνει δείχνει απλά το μέγεθος του προβλήματος.

Εδώ δεν θα σταθούμε σε αυτά που είπε ο J.D. Vance για την «ελευθερία του λόγου» και τη μετανάστευση, τα οποία μπορείτε να ακούσετε και να τα διαβάσετε πλήρως στα ελληνικά παρακάτω ώστε να έχετε τη δική σας άποψη. [paywall]

Δεν θα σταθούμε επίσης στις εξελίξεις των διαπραγματεύσεων με την Ουκρανία, ούτε και με το νέο κύμα διάφορων φοβισμένων ανθρώπων που σπεύδουν το τελευταίο διήμερο να δηλώσουν υποταγή στους νέους τους αφέντες.

Θα ασχοληθούμε με τον ελέφαντα στο δωμάτιο. Με το θέμα το οποίο οι περισσότεροι κάνουν πως δεν βλέπουν. Κι όταν το βλέπουν γυρνάνε το κεφάλι από την άλλη πλευρά. Αυτό δεν είναι άλλο από τη συζήτηση για τις πραγματικές προθέσεις και επιθυμίες της νέας ηγεσίας των ΗΠΑ.

Ποιος είναι ο πραγματικός λόγος που οι ΗΠΑ «εγκαταλείπουν» την Ευρώπη; Τι πραγματικά θέλουν ο Τραμπ και ο Μάσκ;

«Aυτός ο οποίος σώζει τη Χώρα του δεν παραβιάζει κανένα νόμο»

Αυτή η μουσολινικής εμπνεύσεως ανάρτηση στο X που έκανε το βράδυ της Παρασκευής ο Ντοναλτ Τραμπ, είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα για να ξεκινήσει κανείς να αναρωτιέται για τα πραγματικά του κίνητρα.

Η κατάργηση της δημοκρατίας, τόσο ως έννοια όσο και ως πρακτική, αποτελεί το πρώτο και βασικό ζητούμενο, και μια καθόλου πρωτότυπη ή φρέσκια ιδέα για τον ιδεολογικό τεχνο-καπιταλιστικό κύκλο που στηρίζει την παρούσα κυβέρνηση των ΗΠΑ και έχει το βλέμμα της στραμμένο πολύ πέρα από την παρούσα τετραετία.

Αυτός είναι ο κύριος λόγος που η Ευρώπη θεωρείται πλέον ως «εμπόδιο» και η Ρωσία ως μια «οικεία» δύναμη. Αυτός είναι ο λόγος της διαρκούς επίθεσης προς κάθε είδους «δικαίωμα» με αιχμή του δόρατος τα δικαιώματα ΛΟΑΤΚΙ ατόμων, τα οποία απλώς «πουλάνε» πιο εύκολα στην κοινή γνώμη. Η έννοια της «διεφθαρμένης ηθικά Δύσης» την οποία προπαγανδίζει με κάθε πιθανό τρόπο το καθεστώς της Ρωσίας τα τελευταία 20 χρόνια, την οποία περιέγραψε στην πρόσφατή ομιλία του ο J.D. Vance, αυτή με την οποία έχει πάθει εμμονή ο έτσι κι αλλιώς διαταραγμένος Elon Musk, και βέβαια ο ίδιος ο Donald Trump είναι απλώς ένα προκάλυμμα που συγκαλύπτει την βαθύτερη επιθυμία τους. Η «ηθική διαφθορά της Δύσης» δεν αφορά φυσικά τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ ανθρώπων ή των μεταναστών αλλά το πλαίσιο το οποίο τα κάνει εφικτά και ταυτόχρονα δημιουργεί τις εκφάνσεις της νομιμότητας στο οποίο δρούμε όλοι μας και δρουν και οι ίδιοι. Αυτό το πλαίσιο είναι η ουσία της ίδιας της δημοκρατίας, η κατοχύρωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι συνταγματικές δεσμεύσεις κάθε χώρας και οι διάφορες διεθνείς συμβάσεις. Η δημοκρατία είναι αυτή που βρίσκεται στο στόχαστρο, κυριολεκτικά πλέον.

Γιατί όμως η ισχυρότερη χώρα στον κόσμο να θέλει να αλλάξει την ίδια της τη φύση; Όποιος νομίζει ότι αυτό συμβαίνει για να εξυπηρετηθούν οικονομικά ή άλλα μικροσυμφέροντα μιας παρέας ανθρώπων, αυταπατάται.

Εδώ αρχίζουμε να μπαίνουμε στα πιο βαθιά νερά του Σκοτεινού Διαφωτισμού στα οποία θα βουτήξουμε και θα εξερευνήσουμε στο επόμενο ~kouragio, μαζί και με τον δεύτερο ελέφαντα του δωματίου που αφορά τις κατακερματισμένες επιθυμίες της «δικής μας» Ευρώπης.

Για την καθαριότητα στην Ιεράπετρα

Κι ενώ ο κόσμος γυρίζει με ταχύτατους ρυθμούς ένα από τα βασικά θέματα που μας απασχόλησαν στην Ιεράπετρα είχε να κάνει με τη δικαστική διαμάχη επτά συμβασιούχων στην υπηρεσία καθαριότητας του Δήμου Ιεράπετρας και την αλλαγή στάσης της νέας δημοτικής αρχής.

Για την ουσία της υπόθεσης περισσότερα μπορείτε να διαβάστε εδώ, αλλά η περίπτωση αυτή έφερε εμμέσως στην επιφάνεια και το ενδεχόμενο της ιδιωτικοποίησης της συγκεκριμένης υπηρεσίας. Δεν πρόκειται για καινούρια ιδέα, ούτε απ’ αυτή, ούτε από την προηγούμενη δημοτική αρχή. Σε άλλους Δήμους εφαρμόζεται με μεγαλύτερη ή μικρότερη επιτυχία. Στη δίκη μας περίπτωση, απ’ όσο είναι σε θέση να γνωρίζει το ~kouragio, ένα τέτοιο ενδεχόμενο έχει εξεταστεί στα σοβαρά όμως το κόστος είναι απαγορευτικό και τα αμέσως επόμενα χρόνια αναμένεται να αυξηθεί ακόμα περισσότερο λόγω της ανάγκης μεταφοράς των απορριμμάτων σε μεγάλες αποστάσεις εκτός Ιεράπετρας.

Όμως το ~kouragio είναι εδώ για να προτείνει λύσεις!

Να, για παράδειγμα, πως θα σας φαινόταν αν ερχόταν μια ιδιωτική εταιρεία που θα αναλάμβανε πλήρως την καθαριότητα στην πόλη και ο Δήμος της παραχωρούσε δωρεάν όλα τα απορριμματοφόρα και το σχετικό εξοπλισμό που απαιτείται; Το κόστος θα έπεφτε πολύ και θα ήμασταν όλοι ευχαριστημένοι. Η πόλη θα ήταν ίσως πιο καθαρή, οι υπάλληλοι του Δήμου θα αξιοποιούνταν σε άλλες θέσεις και βέβαια όλες οι ευθύνες για το δύσκολο κομμάτι της διαχείρισης της καθαριότητας θα το αναλάμβανε κάποιος άλλος. Που θα μπορούσε πιο εύκολα να αναγκάζει τους υπαλλήλους να εργάζονται με απλήρωτες διπλοβάρδιες για παράδειγμα. Η που θα μπορεί να απολύει και να προσλαμβάνει κατά το δοκούν. Εκτός των άλλων θα ενισχυόταν και η επιχειρηματικότητα στο Δήμο κάτι που όλοι το θέλουμε φυσικά. Ο ιδιώτης με τα κέρδη του θα μπορούσε να κάνει νέες επενδύσεις στην περιοχή και πάει λέγοντας.

Όμως προσοχή! Το σχέδιο αυτό έχει και κάποιες παγίδες. Για παράδειγμα η παραχώρηση της περιουσίας του Δήμου σε ένα ιδιώτη δεν είναι απλό πράγμα. Πρέπει να γίνει με προσεχτικές κινήσεις και νόμιμες διαδικασίες για να μην βρεθεί κανείς εκτεθειμένος. Βέβαια, όπως είπε και ο πρόεδρος Τραμπ οι νόμοι δεν έχουν σημασία όταν πας να κάνεις κάτι καλό, αλλά στη δική μας περίπτωση εγώ θα πρότεινα και λίγη προσοχή.

Για παράδειγμα φαντάζομαι ότι δεν αρκεί μια απλή εντολή για να δοθεί δωρεάν πανάκριβος εξοπλισμός ενός Δήμου σε μια ιδιωτική επιχείρηση στην οποία ανατίθεται ένα έργο. Επίσης φαντάζομαι ότι σε μια τέτοια περίπτωση θα πρέπει να είναι και σαφές το οικονομικό κέρδος του Δήμου από μια τέτοια ενέργεια ή με κάποιο τρόπο θα πρέπει να διευκρινίζεται ποιος θα πληρώσει τυχόν βλάβη και τη συντήρηση του εξοπλισμού.

Όπως και να ΄χει καλή καρδιά να υπάρχει και όλα γίνονται.

Το ~kouragio πάντως έψαξε λίγο παραπάνω τη νομοθεσία και στο παρακάτω κείμενο αναφέρονται διάφορες νομικές διατάξεις που θα αφορούσαν μια τέτοια περίπτωση καθώς και τα άρθρα του ποινικού κώδικα που προβλέπουν κυρώσεις σε τυχόν λάθη. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική και ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα. [paywall]

Επιδόρπιο

Σήμερα κλείνουμε με μουσική. Την εβδομάδα που μας πέρασε, στις 12 Φεβρουαρίου, μια από τις πιο ενδιαφέρουσες δισκογραφικές απόπειρες των τελευταίων ετών έφτασε στο τέλος της. Πρόκειται για το label Longform Editions από την Αυστραλία, το οποίο τα τελευταία επτά χρόνια, κάθε δύο μήνες με απόλυτη συνέπεια, κυκλοφορούσε τέσσερα μουσικά έργα από διάφορους καλλιτέχνες τα οποία είχαν διάρκεια από 20 έως 70 λεπτά. Σχεδόν όλα τα έργα ήταν commissioned, δηλαδή προτάσεις-αναθέσεις του label προς τους καλλιτέχνες να δημιουργούν νέες δουλειές χωρίς περιορισμό στη χρονική τους διάρκεια. Μια παράδοξη μέθοδος για την μουσική βιομηχανία που λειτουργεί στους ρυθμούς των albums και των EP’s-singles, που τελικά αφήνει πίσω της ένα τεράστιο και πολύ αξιόλογο κατάλογο. Εξίσου παράδοξος είναι και ο τρόπος της οικονομικής συναλλαγής με τους καλλιτέχνες στους οποίους η Longform Editions παραχωρεί των 100% των δικαιωμάτων της δουλειάς τους ένα χρόνο μετά την αρχική κυκλοφορία της. Αν επισκεφθεί κανείς λοιπόν τη σελίδα του label στο Bandcamp θα βρει μόνο τις κυκλοφορίες των τελευταίων 12 μηνών. Οι προηγούμενες ανήκουν στους καλλιτέχνες οι οποίοι μπορεί να τις κάνουν ότι θέλουν. Στις 12 Φεβρουαρίου 2026 όλο το αρχείο θα σβηστεί οριστικά.

Η τελευταία τετράδα ανήκει στους Fennesz, Tujiko Noriko, Natalia Beylis και τις whait (more eaze + Wendy Eisenberg).

Πολλοί βρίσκουν τη δουλειά της υπέροχης Τujiko Noriko ως την πιο αξιόλογη από τις τέσσερις, εδώ στα κεντρικά του ~kouragio όμως το Τhe Last days of May του μαέστρου Fennesz είναι το μόνιμο soundtrack των τελευταίων ημερών.

Αυτά για σήμερα, τα υπόλοιπα την επόμενη εβδομάδα. Υπενθυμίζω πως η επί πληρωμή συνδρομή στο ~kouragio είναι προαιρετική ❤️

xx
~kouragio

Η ελληνική νομοθεσία επιτρέπει στους δήμους να εκμεταλλεύονται τον δημόσιο εξοπλισμό μέσω μισθώσεων προς ιδιώτες, υπό συγκεκριμένους όρους και περιορισμούς, σύμφωνα με τις αποφάσεις των δημοτικών συμβουλίων. Σε αντίθετη περίπτωση τυχόν παραχώρηση δημόσιου εξοπλισμού συνεπάγεται αυστηρές κυρώσεις ιδιαίτερα όταν υπάρχουν τελεσίδικες δικαστικές αποφάσεις.

(από το ~kouragio 57 / Για το νέο σερίφη στην πόλη)

Read more

Ευχαριστώ όλους τους συγκεντρωμένους εκπροσώπους και διακεκριμένους και επαγγελματίες των μέσων ενημέρωσης και, ευχαριστώ, ιδιαιτέρως ευχαριστώ τους διοργανωτές της Διάσκεψης Ασφαλείας του Μονάχου, για την δυνατότητα διοργάνωσης ενός τόσο απίστευτου γεγονότος, όπου, φυσικά, είμαστε ενθουσιασμένοι που είμαστε εδώ.

(από το ~kouragio 57 / Για το νέο σερίφη στην πόλη)

Είμαστε χαρούμενοι που είμαστε εδώ. Και, ξέρετε, ένα από τα πράγματα που ήθελα να, να μιλήσω σήμερα είναι, φυσικά, οι κοινές μας αξίες. Και, ξέρετε, είναι υπέροχο να επιστρέφω στη Γερμανία, όπως, όπως ακούσατε νωρίτερα, ήμουν εδώ πέρυσι ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών. Είδα, τον Υπουργό Εξωτερικών, Ντέιβιντ Λάμι, και αστειευτήκαμε ότι και οι δύο πέρυσι είχαμε διαφορετικές δουλειές από ό, τι έχουμε τώρα. Αλλά τώρα είναι καιρός, για όλες τις χώρες μας, για όλους εκείνους που είχαν την τύχη να τους δοθεί πολιτική εξουσία από τους αντίστοιχους λαούς τους να τη χρησιμοποιήσουν με σύνεση για να βελτιώσουν τη ζωή τους.

Και, θέλω να πω ότι, ξέρετε, ήμουν τυχερός στην παραμονή μου εδώ να περάσω λίγο χρόνο έξω από τα τείχη αυτής της διάσκεψης τις τελευταίες 24 ώρες και έχω εντυπωσιαστεί τόσο πολύ από τη φιλοξενία των ανθρώπων, ακόμα και, φυσικά, καθώς συνέρχονται από τη χθεσινή φρικτή επίθεση.

Η πρώτη φορά που βρέθηκα στο Μόναχο ήταν με τη γυναίκα μου, η οποία είναι εδώ μαζί μου σήμερα, σε ένα προσωπικό ταξίδι, και πάντα αγαπούσα την πόλη του Μονάχου και πάντα αγαπούσα τους ανθρώπους της. Και θέλω απλώς να πω ότι είμαστε πολύ συγκινημένοι και οι σκέψεις και οι προσευχές μας είναι με το Μόναχο και με όλους όσους επλήγησαν από το κακό που προκλήθηκε σε αυτή την όμορφη κοινότητα. Σας σκεφτόμαστε, προσευχόμαστε για εσάς και σίγουρα θα σας στηρίζουμε τις επόμενες ημέρες και εβδομάδες.

Τώρα. Ελπίζω να μην είναι το τελευταίο χειροκρότημα που λαμβάνω, αλλά, εμείς συγκεντρωνόμαστε σε αυτή τη διάσκεψη, φυσικά, για να συζητήσουμε την ασφάλεια. Και, κανονικά, εννοούμε απειλές για την εξωτερική μας ασφάλεια. Βλέπω πολλούς, πολλούς σπουδαίους στρατιωτικούς ηγέτες συγκεντρωμένους εδώ σήμερα.

Read more

Σήμερα θα ξεκινήσουμε με ένα απ’ αυτά τα κλισέ που ο χρόνος τα κάνει γλυκανάλατα και που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα αποφεύγαμε πάση θυσία:

«Οποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει. Η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι, να συνηθίσουμε τη φρίκη, να μας τρομάζει η ομορφιά. Η υποταγή ή ο εθισμός σε μια τέτοια συνύπαρξη, η συνδιαλλαγή, δεν προκαλεί τον κίνδυνο της αφομοίωσης ή της λήθης, του πώς πρέπει, του πώς οφείλουμε να σκεφτόμαστε, να πράττουμε και να μιλάμε;

»Αναμφισβήτητα αρχίσαμε να το ανεχόμαστε. Και η ανοχή, πολλαπλασιάζει τα ζώα στη δημόσια ζωή, τα ισχυροποιεί και τα βοηθά να συνθέσουν με ακρίβεια τη μορφή του τέρατος που προΐσταται, ελέγχει και μας κυβερνά. Η μορφή του τέρατος είναι αποκρουστική. Όταν όμως το πρόσωπο του τέρατος πάψει να μας τρομάζει, τότε πρέπει να φοβόμαστε… γιατί αυτό σημαίνει ότι έχουμε αρχίσει να του μοιάζουμε.»

Αυτά έγραφε ο Μάνος Χατζηδάκις το 1978 και όπως θα συνέχιζε να λέει το κλισέ «τα λόγια του παραμένουν πάντα επίκαιρα».

Η περίπτωση των Τεμπών και όσα εξελίσσονται τις τελευταίες εβδομάδες με αφετηρία την δημοσιοποίηση του ηχητικού αποσπάσματος (το οποίο κανείς δεν θα έπρεπε να ακούσει) αλλά κυρίως με μια σειρά στοιχείων και πορισμάτων που αναμένονται άμεσα, είναι φανερό πως έχουν κλονίσει για πρώτη φορά τόσο σοβαρά την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Δεν θα ΄πρεπε να είναι αυτή η πρώτη φορά, ούτε θα έπρεπε να έρθει τώρα. Υπήρξαν κι άλλες αφορμές και κάποιες ήταν σημαντικότερες. Η υπόθεση των υποκλοπών και των επαναπροωθήσεων μεταναστών στο ανατολικό Αιγαίο, για παράδειγμά.

Όλα περιστρέφονται γύρω από το πρόσωπο του Κυριάκου Μητσοτάκη, του πρωθυπουργού που υποσχέθηκε και έπεισε για μια «αλλαγή παραδείγματος» η οποία δεν ήρθε ποτέ.

Δεν ξέρω πως μπορεί να εξελιχθούν τα πράγματα γύρω από τα Τέμπη τις επόμενες εβδομάδες, αν όμως τα νέα στοιχεία που θα προκύψουν βαρύνουν ακόμα περισσότερο την κυβέρνηση, δυσκολεύομαι να φανταστώ τι επιλογές υπάρχουν για να συνεχίσει να είναι Πρωθυπουργός ο Κυριάκος Μητσοτάκης με συνθήκες σχετικής σταθερότητας. Να διαγράψει το μισό κόμμα και τους Υπουργούς του ας πούμε; Να πάει σύντομα σε εκλογές με τον ίδιο επικεφαλής; Η παραίτησή του μοιάζει να είναι η μόνη λογική διέξοδος για όλους -και για τον ίδιο. Το τι θα ακολουθήσει είναι δευτερεύουσας σημασίας, κι αυτό μπορεί να το πιστωθεί ως δικό του κατόρθωμα. Καλά ξεμπερδέματα γενικότερα και ~kouragio.

Πρώτο πιάτο

(αυτό που στο χωριό μου λέμε antipasti)

Τις τελευταίες δύο εβδομάδες η λειψυδρία και η διαχείρισή της κυριάρχησε στη δημόσια συζήτηση της Ιεράπετρας. Δυστυχώς αυτά που λέγονται είναι πολύ περισσότερα απ’ όσα γίνονται και η δική μου εντύπωση είναι η περιοχή, αυτή τη στιγμή, πνίγεται σε μια κουταλιά νερό. Η κήρυξη του Δήμου σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης απλά και μόνο για την γραφειοκρατική διευκόλυνση της ανόρυξης μιας γεώτρησης μοιάζει σημαντική, εξίσου σημαντικό είναι όμως να αναφερθεί και η δημόσια εκπεφρασμένη υποτίμηση του ζητήματος κυρίως από πλευράς ΤΟΕΒ αλλά και του Δήμου Ιεράπετρας τουλάχιστον από το περασμένο καλοκαίρι, όταν υπήρχαν σαφή στοιχεία που έδειχναν με μαθηματική ακρίβεια το πρόβλημα που ερχόταν. [λινκ]

Η απειρία στις δύο νέες διοικήσεις των παραπάνω φορέων δεν είναι αρκετή για να δικαιολογήσει την καθυστέρηση ούτε και την απραξία για τη διερεύνηση εναλλακτικών, άμεσων και πρακτικών λύσεων. Ο Δήμαρχος Ιεράπετρας έχει προσλάβει και μισθοδοτεί δύο (2) ειδικούς συμβούλους με εμπειρία σε αυτά ακριβώς τα θέματα. Αντίθετα με ότι θα περίμενε κανείς αντί προτάσεων ακούσαμε το Δήμαρχο στην τελευταία συνεδρίαση του ΔΣ να αναφέρει πως ο Δήμος δεν έχει αρμοδιότητα στην άρδευση, κάτι που χρειάστηκε να ανασκευάσει πέντε λεπτά αργότερα. Ίσως και να ‘ναι μισή η κουταλιά στην οποία πνιγόμαστε.

Στο παραπάνω γράφημα αποτυπώνονται στοιχεία από την πολύ πρόσφατη ανάλυση της διαΝΕΟσις σχετικά με την αγροτική εκπαίδευση στην Ελλάδα και η σύγκριση με άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τα στοιχεία, τόσο γενικά, όσο και σε σχέση με βασικές ανταγωνίστριες χώρες είναι σαφέστατα. Η Ελλάδα είναι στις τελευταίες θέσεις κι αυτό είναι ένα ακόμα στοιχείο που έρχεται να συμβάλλει αρνητικά και στο πρόβλημα της διαχείρισης του νερού. [λινκ]

Ας ρίξει κανείς μια ματιά στα μέτρα που πήρε πρόσφατα ο γειτονικός Δήμος Βιάννου και θα ισχύσουν για όλο το 2025 κι ας σκεφτεί, σε όποια θέση κι αν βρίσκεται, καλά τις επιλογές του για το ερχόμενο καλοκαίρι. [λινκ]

Για το δηλητήριο του τοπικισμού

Ας κάνουμε μια πολύ σύντομη ανασκόπηση σε κάποια θέματα που αφορούν τη νέα δημοτική αρχή της Ιεράπετρας με τα οποία έχουμε ασχοληθεί στο ~kouragio και τα έχουμε αξιολογήσει θετικά ή αρνητικά:

• Διαφάνεια - Λογοδοσία [—]

• Eγκατάλειψη συντήρησης τεχνητής παραλίας [—]

• Χριστουγεννιάτικος στολισμός [+]

• Αποχώρηση αντιδημάρχου Α. Σκουλούδη [—]

Ας προσθέσουμε στα θετικά και κάποια μικρά απαραίτητα τεχνικά έργα που έχουν γίνει εντός πόλης σε πεζοδρόμια, σχάρες ομβρίων κλπ. Ο κατάλογος προφανώς και δεν είναι πλήρης, ούτε απ’ τη θετική, ούτε απ’ την αρνητική πλευρά.

Το θέμα του Μακρύ Γιαλού που συζητήθηκε στην προηγούμενη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου είναι μια κατηγορία μόνο του και ένα πολύ κακό σημάδι για το μέλλον.

Το Δημοτικό Συμβούλιο Ιεράπετρας χωρίς να ενημερώσει κανένα, ούτε τους δημοτικούς συμβούλους (σύμφωνα με τα λεγόμενά τους) αποφάσισε να συζητήσει και να γνωμοδοτήσει θετικά υπέρ του αιτήματος κατοίκων του Μακρύ Γιαλού για επανίδρυση του πρώην Δήμου.

Δεν θα μπω στην ουσία του θέματος αφού αυτή δεν συζητήθηκε καθόλου σε μια καφενειακή συζήτηση χωρίς επιχειρήματα -απ’ αυτούς που ψήφισαν- και κυρίως από τη δημοτική αρχή που ανέλαβε την ευθύνη να θέσει ένα τέτοιο θέμα. Όποιος ενδιαφέρεται να μάθει πως παίρνονται οι αποφάσεις για τόσο σοβαρά ζητήματα ας την ακούσει. Πραγματικά αξίζει τον κόπο. [λινκ]

Αν πίσω απ’ αυτή την κίνηση δεν υπάρχουν πολιτικές σκοπιμότητες τότε σαφώς και πρέπει να μιλήσουμε για μια κίνηση πολιτικής αφέλειας από πλευράς όχι μόνο του Δημάρχου Ιεράπετρας αλλά και όλων όσοι τον συμβουλεύουν και βέβαια τους δημοτικούς συμβούλους της παράταξής του.

Η στάση του, όπως και πολλών άλλων, υπέρ των πρωτοβουλιών των κατοίκων ήταν και είναι γνωστή. Αν η δημοτική αρχή έκανε κινήσεις ουσίας προς αυτή την κατεύθυνση, δηλαδή την επανίδρυση του Δήμου Μακρύ Γιαλού, θα ήταν κάτι που θα συμβάδιζε με τις υποσχέσεις της, ασχέτως με το αν συμφωνεί κανείς ή όχι.

• Γιατί λοιπόν δεν πήρε μια πρωτοβουλία ο Δήμαρχος Ιεράπετρας να επισκεφθεί μαζί με την ομάδα Επανίδρυσης τα αρμόδια Υπουργεία και τον κυβερνητικό βουλευτή, πριν γνωμοδοτήσει θετικά; (εδώ γελάμε)

• Γιατί δεν ακούσαμε και γιατί δεν παρουσιάστηκε μια τεκμηριωμένη ανάλυση από πλευράς δημοτικής αρχής για το πως η επανίδρυση του Δήμου Μακρύ Γιαλού θα ωφελήσει τόσο το νέο Δήμο όσο και το Δήμο Ιεράπετρας;

Τα λέω όλα αυτά έχοντας διαβάσει προσεκτικά τον φάκελο που κατέθεσαν οι κάτοικοι του Μακρύ Γιαλού προς τους Δημοτικούς Συμβούλους. Το να παίρνεις όμως μια απόφαση για ένα θέμα τόσο σοβαρό, για το οποίο δεν έχεις αρμοδιότητα και δεν υφίσταται καν στην παρούσα φάση, είναι ακατανόητο. Το να λες ναι σε όλα είναι πάντα η λάθος τακτική. Το να τροφοδοτείς τον τοπικισμό μιας περιοχής που αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα είναι το χειρότερο λάθος όλων, κι αυτός θα φουντώνει όσο δεν υπάρχουν εξελίξεις σύμφωνες με τις επιθυμίες των κατοίκων. Το να μην μπαίνει καν στον κόπο η δημοτική αρχή (της Ιεράπετρας) να εξηγήσει πως θα επηρεαστεί ο Δήμος (Ιεράπετρας) από ένα τέτοιο ενδεχόμενο θυμίζει πολιτική του καναπέ άλλων εποχών.

Η διχοτομημένη κατάσταση στην οποία βρίσκεται τα τελευταία χρόνια ο Μακρύ Γιαλός είναι μια κωμική περίπτωση. Δικαίως οι κάτοικοι διαμαρτύρονται γιατί τα προβλήματα που υπάρχουν λόγω της ασυνεννοησίας των Δήμων Ιεράπετρας και Σητείας είναι γνωστά και εμπεδωμένα σε βάθος πολλών χρόνων πλέον.

Προσωπική μου άποψη (η οποία δεν έχει καμία σημασία) είναι πως ο Μακρύ Γιαλός πρέπει να ξαναγίνει ενιαίος ανεξάρτητα αν θα πρόκειται για ένα νέο Δήμο ή αν υπαχθεί στο Δήμο Ιεράπετρας ή στο Δήμο Σητείας. Το λάθος που έγινε κάποτε θα πρέπει να διορθωθεί και νομοτελειακά κάποιοι θα υποστούν αρνητικές συνέπειες χωρίς να φταίνε.

Η ελαφρότητα όμως των σημερινών χειρισμών εκ μέρους της πλευράς της Ιεράπετρας είναι πραγματικά (και κυριολεκτικά) αδικαιολόγητη. Τα λάθη πληρώνονται, μην ξεχνιόμαστε.

Διάλειμμα για μουσική

λινκς

Αυτή τη φορά δύο μόνο επιλογές από το radiolasithi.gr και όχι τυχαία.

• Διευθυντής ΕΟΠΥΥ Λασιθίου: Όσα πρέπει να ξέρουν οι ασφαλισμένοι ασθενείς για τον «λογαριασμό» πριν επισκεφθούν μια ιδιωτική κλινική [λινκ]

• Εξαγωγές σταφυλιών (και ντομάτας) με νερό τριτοβάθμιας επεξεργασίας λυμάτων: Το παράδειγμα του Ηρακλείου και ο σκεπτικισμός της Ιεράπετρας [λινκ

  

Kυρίως πιάτο

Επειδή είχαμε και στο χωριό μου antipasti αναλαμβάνω την υποχρέωση να ενημερώσω τους αναγνώστες (εσάς) για το πως θα παραγγείλετε στο Signorino χωρίς να γίνει αντιληπτό ότι δεν ξέρετε τι πρόκειται να φάτε όταν δείτε τον κατάλογο.

Στο ~kouragio μας ενδιαφέρουν μόνο οι πίτσες οπότε μ΄ αυτές θα ασχοληθούμε. Ακολουθεί ένα σύντομο λεξικό:

• San Marzano σάλτσα ντομάτας
  Σάλτσα που παρασκευάζεται από τις ποικιλίες ντομάτας San Marzano, οι οποίες καλλιεργούνται στην περιοχή γύρω από το ηφαίστειο Βεζούβιο. Χαρακτηρίζονται από γλυκιά γεύση, χαμηλή οξύτητα και σφιχτή σάρκα.

• Mozzarella fior di latte
  Φρέσκια μοτσαρέλα από αγελαδινό γάλα (σε αντίθεση με τη μοτσαρέλα από βουβαλίσιο γάλα). Απαλή και ελαφριά στη γεύση, είναι ιδανική για πίτσες λόγω της υφής και της ικανότητάς της να λιώνει τέλεια.

• Τυρί burrata
  Ένα είδος φρέσκου ιταλικού τυριού που αποτελείται από εξωτερικό κέλυφος μοτσαρέλας και εσωτερικό με κρεμώδη stracciatella (κρέμα και μοτσαρέλα). Πλούσιο και κρεμώδες.

• Pancetta affumicata
  Καπνιστό χοιρινό μπέικον, φτιαγμένο από την κοιλιά του χοίρου, το οποίο έχει ωριμάσει και καπνιστεί για πιο έντονη γεύση.

• Τυρί taleggio
  Μαλακό, πλούσιο τυρί με έντονη οσμή, παραδοσιακά από την περιοχή της Λομβαρδίας. Έχει βουτυρώδη γεύση με νότες ελαφριάς οξύτητας.

• Salsiccia
  Ιταλικό λουκάνικο, συνήθως από χοιρινό κρέας, καρυκευμένο με μπαχαρικά όπως μάραθο, σκόρδο και πιπέρι.

• Prosciutto di Parma
  Ιταλικό αλλαντικό που προέρχεται αποκλειστικά από την περιοχή της Πάρμα στην Ιταλία. Φτιάχνεται από τα πίσω πόδια του χοίρου, αλατίζεται και αφήνεται να ωριμάσει για τουλάχιστον 12 μήνες.

• Γαλένι
  Κρητικό κρεμώδες λευκό τυρί από αιγοπρόβειο γάλα

• Χειροποίητη κρέμα μαύρης τρούφας
  Κρέμα που παρασκευάζεται από φρέσκες μαύρες τρούφες, ελαιόλαδο και ενίοτε κρέμα γάλακτος ή παρμεζάνα. Έχει γήινη και έντονη γεύση.

• Μαύρη τρούφα
  Εξαιρετικά σπάνιο μανιτάρι που φυτρώνει στις ρίζες δέντρων, με έντονο άρωμα και βαθιά γεύση. Χρησιμοποιείται ως πολυτελές υλικό.

• Σαλάμι Spianata
  Ιταλικό σαλάμι που είναι πιο πλατύ και επίπεδο από τα συνηθισμένα. Πικάντικο ή ελαφρώς γλυκό, ανάλογα με την περιοχή.

• Gorgonzola
  Ιταλικό μπλε τυρί, με πλούσια και αλμυρή γεύση. Διαθέτει μαρμάρινα «νερά» μπλε μούχλας που του δίνουν τη χαρακτηριστική του εμφάνιση.

• Taleggio
  Μαλακό ιταλικό τυρί, με κρεμώδη υφή και απαλή, ελαφρώς γλυκιά γεύση. Παράγεται κυρίως στη βόρεια Ιταλία.

• Provola
  Καπνιστή παραλλαγή της μοτσαρέλας. Έχει πιο σφιχτή υφή και μια διακριτική γεύση καπνού.

• Σαλάμι Coppa
  Αλλαντικό από χοιρινό λαιμό, ωριμασμένο με μπαχαρικά.

• Ricotta
  Φέσκο ιταλικό τυρί που φτιάχνεται από τον ορό γάλακτος (συνήθως πρόβειο, αγελαδινό ή κατσικίσιο). Έχει ελαφριά, κρεμώδη υφή και ήπια, ελαφρώς γλυκιά γεύση.

• Mortadella di Bologna
  Αλλαντικό από χοιρινό κρέας, παραδοσιακά από τη Μπολόνια, με λεία υφή και μικρά κομμάτια λίπους.

• Πέστο φιστικιού
  Σάλτσα που φτιάχνεται από πολτοποιημένο φιστίκι, ελαιόλαδο, σκόρδο και ενίοτε τυρί. Μια παραλλαγή του κλασικού πέστο βασιλικού.

(Ψαχτείτε)

Deepseek

Δεν μπήκα στον κόπο να το ψάξω, υποψιάζομαι όμως ότι η δημοσιότητα που δόθηκε διεθνώς το τελευταίο δεκαήμερο γύρω από την κινέζικη ΑΙ εταιρεία Deepseek ίσως και να ξεπερνά αυτή που έλαβε η OpenAI όταν παρουσίασε το ChatGPT στα τέλη του 2022. Δεν συζητάμε καν για άλλες ΑΙ εταιρείες με πολύ προηγμένα μοντέλα την ύπαρξη των οποίων γνωρίζουν ελάχιστοι. Όσοι παρακολουθείτε το ~kouragio ξέρετε ότι ασχολείται πολύ με το θέμα της τεχνητής νοημοσύνης και όσο να ‘ ναι μια άποψη την έχουμε για όσα συμβαίνουν.

Η άποψή μας είναι η εξής: Παίξτε λίγο με το νέο τσατ και συνεχίστε ό,τι κάνατε, εκτός κι αν είστε ή σκοπεύετε να γίνετε επενδυτές σε αμερικανικές εταιρείες τεχνολογίας. Ειδικά όταν ακούτε για γεωπολιτικές αλλαγές και άλλα τέτοια ψαγμένα, βολευτείτε λίγο καλύτερα στον καναπέ ή διαβάστε κανένα βιβλίο.

Αν υπάρχει κάτι πραγματικά ενδιαφέρον στην περίπτωση, αυτό δεν αφορά την ίδια την AI και είναι η εκτίμηση που γίνεται από πολλούς σχετικά με το ότι βασικό ρόλο στο να αναπτυχθεί τόσο καλή και τόσο φθηνή τεχνολογία έπαιξαν οι περιορισμοί των εξαγωγών στην Κίνα από τις ΗΠΑ κάτι που οδήγησε τελικά σε πολύ πιο εφευρετικές και καινοτόμες λύσεις.

Formaggio e Frutta

Επιδόρπιο

Aυτή η σκηνή, σε αυτή τη σειρά, εκείνη τη στιγμή που την βλέπεις μετά από όλα όσα έχουν προηγηθεί είναι μια από τις πιο wtf στιγμές που έχουν γυριστεί για να παιχτούν ποτέ στην τηλεόραση. Η σειρά είναι το Severance και η σκηνή είναι από επεισόδιο του πρώτου κύκλου που κυκλοφόρησε το 2022. Αν δεν καταλαβαίνεται τι βλέπετε και γιατί το βλέπετε είναι απολύτως φυσιολογικό. Πρόκειται για μια πολύ ιδιαίτερη σειρά, και οπτικά τουλάχιστον απ’ τις καλύτερες που έχουν γυριστεί. Αρχές Ιανουαρίου κυκλοφόρησε ο δεύτερος κύκλος στο Apple TV και βρισκόμαστε ήδη στο 3ο επεισόδιο. Ας πούμε πως πρόκειται για μια σειρά επιστημονικής φαντασίας στην οποία κάποιοι άνθρωποι επιλέγουν να διαχωρίσουν, στην κυριολεξία, την προσωπική από την εργασιακή τους ζωή δημιουργώντας έτσι δύο εκδοχές του εαυτού τους που δεν έρχονται σε επαφή μεταξύ τους. Είναι απ’ αυτές τις σειρές που αξίζει να δεις μερικά επεισόδια ακόμα κι αν δε σου αρέσει τελικά.

Aυτά για σήμερα, ευχαριστώ πολύ όσους επικοινώνησαν μετά το προηγούμενο

χχ
~kouragio

Όπως μπορεί να παρατηρήσατε το σημερινό ~kouragio είναι ελαφρώς ανανεωμένο αισθητικά. Aν μπείτε και στην κεντρική του σελίδα (kouragio.wtf) θα δείτε κι άλλες μικρές αλλαγές. Τρία(!)χρόνια πέρασαν απ’ τη στιγμή που ξεκίνησε αυτό το εγχείρημα το οποίο εξελίχθηκε πολύ διαφορετικά απ΄ ότι περίμενα. Θεωρούσα και θεωρώ ακόμα ότι η αρχική του μορφή που έδινε μεγαλύτερη έμφαση στις πληροφορίες και την ενημέρωση ήταν καλύτερη, η ανταπόκριση όμως που υπήρξε τόσο στις διάφορες σκέψεις μου αλλά και σε μεγαλύτερου μεγέθους αναλυτικότερα κείμενα έδειξε ένα διαφορετικό δρόμο -όχι απαραίτητα καλύτερο αλλά πιο ουσιαστικό. Όπως και να ΄χει το ~kouragio πάντα θα βρίσκεται σε «δοκιμαστική» λειτουργία, το επίκεντρό του θα είναι το γράψιμο και σίγουρα η δημιουργία του περιλαμβάνει τις πιο ευχάριστες ώρες που σπαταλάω τον χρόνο μου. Εδώ και καιρό έχω αρχίσει να σκέφτομαι πως αυτή η προσπάθεια θα μπορούσε να μεγαλώσει με τη συμβολή κι άλλων ανθρώπων, οπότε αν έχετε όρεξη και ιδέες επικοινωνήστε ελεύθερα, υπάρχουν πολλές δυνατότητες.

Η εβδομάδα που σταμάτησε τον χρόνο

Ζεις στην Κρήτη και παρακολουθείς έστω και λίγο τις εξελίξεις στην επικαιρότητα; Συγχαρητήρια, μόλις επιβίωσες από μια εβδομάδα παραφορτωμένη με αδιάφορες ειδήσεις. Προτάσεις για το νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας από τη μια, παγκρήτιο αγροτικό συλλαλητήριο και περιοδεία του αρμόδιου Υπουργού απ’ την άλλη. Δημοκρατικές τελετουργίες δίχως νόημα και ουσία (στη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία) με μοναδικό σκοπό την εξυπηρέτηση -όχι και τόσο- αφανών συμφερόντων στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας η οποία σιγά-σιγά προετοιμάζεται για μια δύσκολη εκλογική διαδικασία, όποτε κι αν γίνει αυτή.

Αν σας μπέρδεψα κάπως μπλέκοντας και το παγκρήτιο αγροτικό συλλαλητήριο στην παραπάνω εξίσωση σας παραθέτω ένα απόσπασμα από το δελτίο τύπου του Λευτέρη Αυγενάκη τη μέρα της κινητοποίησης υπενθυμίζοντας βέβαια και τα πολυάριθμα όσα βαραίνουν τον πρώην Υπουργό σε σχέση με το μπάχαλο των επιδοτήσεων μέσω ΟΠΕΚΕΠΕ και την προνομιακή θέση της Κρήτης σε αυτό.

Σήμερα, στέκομαι δίπλα στη προσπάθεια του πρωτογενούς τομέα της Κρήτης να αναδείξει τις σημαντικές δυσκολίες και τα εμπόδια που αντιμετωπίζουν, όπως το αυξημένο κόστος παραγωγής, τις ελλείψεις στις υποδομές και τις πρωτόγνωρες προκλήσεις της κλιματικής κρίσης που απαιτούν διαρκή αγώνα και συνεργασία.

Ευχαριστώ από καρδιάς τους ανθρώπους του πρωτογενούς τομέα για τη σταθερή συνεργασία μας και για την αδιάλειπτη εμπιστοσύνη τους τότε αλλά και σήμερα.

Το παρασκήνιο γύρω από το νέο ΠτΔ το προσπερνάμε, σε συνέχεια όμως της προηγούμενης έκδοσης, αξίζει ίσως κάποιος να αναρωτηθεί τι νόημα έχουν και που αποσκοπούν τέτοιες εκτός τόπου και χρόνου επιλογές και συμπεριφορές κυρίως από την κυβέρνηση αλλά κι απ’ τα υπόλοιπα μεγάλα κόμματα της αντιπολίτευσης. Αν προσθέσουμε και την εξίσου προβληματική και παλαιοκομματική επιλογή του Κ. Μητσοτάκη για το Νικήτα Κακλαμάνη ως Πρόεδρο της Βουλής

Το ~kouragio αποχαιρετά την Κατερίνα Σακελλαροπούλου με την κρυφή προσδοκία πως μετά την αποχώρησή της θα παραμείνει ελαφρώς ατίθαση και θα βρει το κατάλληλο πλαίσιο για να συμμετέχει στο δημόσιο διάλογο της χώρας μας ο οποίος χρειάζεται απεγνωσμένα μια ραγδαία ποιοτική αναβάθμιση.

ΚΡΑΥΓΗ

Για τις δύο Ελλάδες

Τις περασμένες μέρες επικοινώνησε μαζί μου ένας πρώην πρόεδρος κόμματος που ανακάλυψε το ~kouragio. Aνάμεσα στα υπόλοιπα, μου είπε πως σε μια παλιότερη συνέντευξή του σε κάποιο ΜΜΕ της Κρήτης του έγινε μια πολύ εξειδικευμένη ερώτηση αγροτικού περιεχομένου στην οποία δεν γνώριζε φυσικά πως να απαντήσει επαρκώς, του έμεινε όμως στη μνήμη ως μια από τις δυσκολότερες ερωτήσεις που του έχουν κάνει. Μου ήρθε ξανά στο μυαλό η εικόνα που παρατηρεί κανείς μετά από κάθε εκλογική αναμέτρηση κοιτάζοντας τα αποτελέσματα ανά την Ελλάδα. Τις ευμεγέθεις διαφορές που παρατηρούνται ανάμεσα στην πρωτεύουσα και την επαρχία και ακολούθως στα μεγάλα αστικά κέντρα σε σχέση με κοντινές τους κοινότητες ή αραιοκατοικημένες περιοχές.

Αυτό το φαινόμενο θα μπορούσε να πάρει τη μορφή ομόκεντρων κύκλων: όσο μακρύτερα από το κέντρο τόσο αλλάζει η εκλογική συμπεριφορά προς συγκεκριμένες, διαφορετικές, κατευθύνσεις. Για αρχή θα έβλεπε κανείς με σαφήνεια τις δύο Ελλάδες και όσο περισσότερο εστίαζε θα αντιλαμβανόταν τις πολλές εκδοχές της ίδιας χώρας να συγκρούονται μεταξύ τους. Θα έβλεπε επίσης κάτι που έχει αποδειχθεί επανειλημμένως στην πράξη: οι διαφορές αυτές ποτέ δεν είναι μόνο ταξικές, είναι κυρίως πολιτισμικές. Είναι θέμα κουλτούρας το φαινόμενο της πράσινης Κρήτης και της συντηρητικής Μακεδονίας, όχι απλά οικονομικό.

Τίποτα πρωτότυπο ως εδώ. Οι διαφορές αυτές γίνονται σε μεγάλο βαθμό κατανοητές στα επιτελεία των μεγάλων κομμάτων που έχουν τα εργαλεία ώστε να προσαρμόζουν αναλόγως τις στρατηγικές τους και έχουν επίσης στελέχη-βουλευτές να γεφυρώνουν, μέχρι ενός σημείου, τα χάσματα. Τα μεγάλα κόμματα επιβιώνουν επειδή ιστορικά έστω και άγαρμπα ή ευκαιριακά μπορούν να εκπροσωπούν την πλειοψηφία στις δύο αυτές Ελλάδες.

Τα μικρά κόμματα, όπως αυτό του πρώην προέδρου που αναφέρθηκα στην αρχή, δεν έχουν τέτοιου είδους πολυτέλειες γι’ αυτό και είναι επιρρεπή στα λάθη. Αντίθετα με ότι θα συνέβαινε σε μια επιχείρηση, στην πραγματική πολιτική οι ιδέες δεν αρκούν αν οι φορείς τους δεν κάνουν την προσπάθεια να καταλάβουν τις κουλτούρες αυτών που φιλοδοξούν να εκπροσωπήσουν.

Subscribe now

λινκσ

• Κ. Τσελάς: Το πρόσωπο και η ψυχή της Ιεράπετρας [λινκ]

• Σε ισχύ τέθηκε ο νέος «Πρότυπος Κανονισμός Λειτουργίας Δημοτικού Συμβουλίου» [λινκ]

• Trump’s Latest, and Most Questionable, Crypto Launch, Explained [λινκ]

• Αμαρτίες ΟΠΕΚΕΠΕ, «ναρκοπέδιο» για κυβέρνηση στην Κρήτη [λινκ]

  

Kαρότα στον πάγο

Ποτέ δεν θα πάψει να με εντυπωσιάζει πως μια μικρή αλλαγή στην διατύπωση λέξεων και φράσεων μπορεί να κάνει τόσο μεγάλη διαφορά στον τρόπο που τις προσλαμβάνει κανείς.

Το καρότο του πάγου που βλέπετε στη φωτογραφία δεν ανήκει σε αυτή την περίπτωση. Έτσι ονομάζονται τα δείγματα από παγετώνες που αναλύονται από διάφορα ερευνητικά κέντρα. Η εξέτασή τους είναι σα να διαβάζεις ένα βιβλίο, ένα μεγάλο βιβλίο μάλιστα που κρύβει ιστορίες εκατομμυρίων χρόνων και μπορεί να συνδέει τα επίπεδα διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα σε σχέση με την θερμοκρασία του περιβάλλοντος. Φαντάζομαι ότι όλο και κάπου θα έχετε ακούσει ότι το διοξείδιο του άνθρακα είναι ο βασικότερος παράγοντας της αύξησης της θερμοκρασίας και κατ’ επέκταση της κλιματικής αλλαγής.

Η χρονιά που πέρασε μάλιστα ήταν η πρώτη στην οποία έσπασε το κρίσιμο όριο αύξησης της θερμοκρασίας του 1,5°C σε σχέση με την προβιομηχανική εποχή.

Στο παραπάνω γράφημα βλέπετε τα στοιχεία του ερευνητικού κέντρου British Antarctic Survey το οποίο έχει στη διάθεσή του και μελετά «καρότα» ηλικίας μόλις 800.000 ετών από την Ανταρκτική. Στο πάνω κομμάτι φαίνονται τα επίπεδα του διοξειδίου του άνθρακα, στο κάτω μέρος οι αυξομειώσεις της θερμοκρασίας σε σχέση με το μέσο όρο. Η σύνδεση στο παρελθόν είναι φανερή αλλά στο παρόν κάτι λείπει.

Αυτό που λείπει σύμφωνα με τον καθηγητή Dieter Tetzner που μελετά τους παγετώνες στο συγκεκριμένο ερευνητικό κέντρο είναι «απλά να προσαρμοστεί η θερμοκρασία σε αυτό που ήδη έχει συμβεί». Φοβερός τρόπος να περιγράψει κανείς γιατί βρίσκουμε σήμερα απολιθώματα από κοχύλια στην Καλαμαύκα σε υψόμετρο 500 μέτρων.

• ΒΒC / Short Cuts - Earth [link]

R.I.P. (1946-2025)

Επιδόρπιο

To πιο γνωστό έργο του Νορβηγού ζωγράφου Έντβαρτ Μουνκ (Edvard Munch) είναι η «Κραυγή». Είναι τόσο γνωστό, που μόνο από τον τίτλο του θεωρώ ότι δεν χρειάζεται να το δείξω για να καταλάβετε ποιο είναι. Είναι το πρώτο που σκεφτήκατε. Έργο του 1893 που εξελίχθηκε σε μια από τις πιο εμβληματικές δημιουργίες του 20ου αιώνα και των νέων υπαρξιακών κρίσεων με τις οποίες ξεκίνησε να πορεύεται ο σύγχρονος άνθρωπος. Όπως έχει πει ο ίδιος εμπνεύστηκε τον πίνακα περπατώντας ένα απόγευμα όταν το ηλιοβασίλεμα άλλαξε ξαφνικά το χρώμα στα σύννεφα σε έντονο πορτοκαλί. «Οι φίλοι μου συνέχισαν να περπατούν, κι εγώ στεκόμουν εκεί τρέμοντας από αγωνία – και ένιωσα μια απέραντη κραυγή να διαπερνά τη φύση.».

Η παραπάνω εικόνα είναι επίσης δική του δημιουργία. Προέρχεται από ένα σημειωματάριό του με τίτλο «Το Δέντρο της Γνώσης του Καλού και του Κακού» που περιέχει διάφορα κείμενα, σκίτσα και ολοκληρωμένα έργα ζωγραφικής. Βρέθηκε μετά το θάνατό του, θεωρείται πως δεν είναι ολοκληρωμένο, είναι γνωστό πως το δημιουργούσε επί δεκαετίες όμως δεν υπάρχει κάποια ξεκάθαρη εξήγηση για το τι ήθελε να κάνει με αυτό, ούτε για τη σημασία των κειμένων του. Το 2024 παρουσιάστηκε και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στο συνολό του.

Η συγκεκριμένη σελίδα έχει τίτλο «Το ανθρώπινο ον και τα τρία κέντρα ενέργειάς του» και παρακάτω αναγράφει κατά σειρά τα εξής:

δΟΝΗΣΕΙΣ
ΤΟ ΜΥαΛΟ
Η ΚαΡΔΙΑ
ΕΝΣΤΙΚΤΑ

ΠΑΛΛΟΜΕΝΗ ΓΗ

Η Παλλόμενη Γη (Jordsvingninger) είναι ο τίτλος που επέλεξε το Μουσείο Μουνκ στο Όσλο για να παρουσιάσει πέρυσι μια έκθεση αφιερωμένη σε μια λιγότερη γνωστή πτυχή του έργου του με δημιουργίες που έχουν ως κεντρικό θέμα τη τη φύση.

Αυτός είναι και ο τίτλος με τον οποίο η δισκογραφική εταιρεία από το Όσλο, Smalltown Supersound, σε συνεργασία με το μουσείο, επέλεξε να δημιουργήσει μια μουσική συλλογή με κομμάτια από καλλιτέχνες της δημιουργημένα ειδικά για την περίσταση. Διπλό βινύλιο που μπορούσαν να αγοράσουν μόνο οι επισκέπτες της έκθεσης και πλέον, εδώ και λίγες μέρες, ο καθένας.

Αυτό είναι το επιδόρπιο για σήμερα:

xx
~kouragio

Στις αρχές του 20ου αιώνα υπήρξε ένας πόλεμος που ονομάστηκε «Μεγάλος». Ήταν μεγάλος. Ήταν ο μεγαλύτερος μέχρι τότε και μάλλον κανείς δεν θα μπορούσε τότε να φανταστεί πως θα περνούσαν μόλις δύο δεκαετίες μέχρι να εμφανιστεί ένας ακόμη μεγαλύτερος που θα μετονόμαζε τον «Μεγάλο Πόλεμο», απλά, στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Εκ των υστέρων τα μεγέθη μοιάζουν να μην έχουν και τόση σημασία. Στη συλλογική μνήμη ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος έχει χαραχτεί ως η έκφραση και η αποτύπωση του απόλυτου κακού, πρωτίστως -και όχι αδικαιολόγητα- εξαιτίας της μοναδικότητας του Ολοκαυτώματος των Εβραίων. Ο σύγχρονος κόσμος, αυτός που ζούμε σήμερα, χτίστηκε πάνω στις στάχτες αυτού του πολέμου με τρόπο που να αποτρέπει (διακριτικά) να συμβεί κάτι παρόμοιο. Αυτή η εποχή μοιάζει να φτάνει στο τέλος της -αν δεν έχει τελειώσει ήδη.

Κατά κάποιο τρόπο είναι πλέον θέμα προσωπικής οπτικής του καθενός το αν θα χαρακτηρίσει τις μέρες που ζούμε ως τις αρχές ενός άλλου μεγάλου πολέμου. Ο Τρίτος Παγκόσμιος πόλεμος είναι ήδη ένα keyword με το οποίο πωλούνται διαφημίσεις, ένα trend απ’ το οποίο κάποιοι κερδίζουν χρήματα τώρα που μιλάμε. Η έννοια ενός πολέμου που έχει ήδη ξεκινήσει ή κοντεύει να ξεκινήσει παρουσιάζεται και αναλύεται σχεδόν καθημερινά στα μεγαλύτερα διεθνή ΜΜΕ. Σε μερικά χρόνια ενδέχεται η ημερομηνία έναρξης αυτού του πολέμου να προσδιορίζεται νωρίτερα απ’ αυτή που δημοσιεύεται αυτή η έκδοση του ~kouragio. Είναι κι αυτή μια πιθανότητα.

Τα περασμένα χρόνια, τα χρόνια της κρίσης απ’ το 2008 κι έπειτα, η περίοδος του Μεσοπολέμου, των ετών ανάμεσα στον Α’ και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν αυτή που αποτελούσε σταθερό σημείο αναφοράς στις διεθνείς αναλύσεις. Οικονομική ανέχεια, άνοδος του λαϊκισμού και της ακροδεξιάς, απέχθεια προς την επιστήμη και την κουλτούρα ήταν κάποια απ’ τα βασικά κοινά στοιχεία τους. Κι αυτή η περίοδος έχει φτάσει στο τέλος της.

H «Λευκή Κορδέλα» του Μίκαελ Χάνεκε ξεκινά με μια σκηνή στην οποία ένας γιατρός κατευθύνεται με το άλογό του σε ένα μικρό χωριό της βόρειας Γερμανίας. Το ημερολόγιο κινείται μεταξύ 1913 και 1914. Το πλάνο είναι ασπρόμαυρο, το τοπίο απόλυτα σιωπηλό. Καθώς το άλογο πλησιάζει, σωριάζεται στο έδαφος χωρίς κάποιο προφανή λόγο. Γρήγορα γίνεται κατανοητό ότι κάποιος έχει τοποθετήσει ένα σύρμα κάθετα στο μονοπάτι. Κάποιος είχε την πρόθεση να προκαλέσει ένα ατύχημα. Το γεγονός είναι πρωτοφανές για το μικρό χωριό στο οποίο όλα φαίνεται να κυλούν ομαλά υπό την αυστηρή καθοδήγηση του βαρώνου, του ιερέα και του δασκάλου. Οι καταπιεστικές σχέσεις εξουσίας και όλα τα φαινόμενα που υποβόσκουν κάτω απ’ το στρώμα της κανονικότητας της εποχής σταδιακά αποκαλύπτονται. Νέες ανεξήγητες πράξεις βίας ακολουθούν. Καθώς η ταινία ολοκληρώνεται, στο χωριό φτάνει η είδηση της δολοφονίας του Αρχιδούκα Φραγκίσκου Φερδινάνδου της Αυστρίας που σηματοδοτεί την έναρξη του Μεγάλου Πολέμου και της εμπόλεμης κατάστασης στην οποία βρίσκεται πλέον η Γερμανία. Οι προύχοντες του χωριού περιμένουν με ανυπομονησία τις εξελίξεις, το έδαφος είναι πλέον γόνιμο για όσα θα ακολουθήσουν.

Αντίθετα με τη δημοφιλή προσέγγιση της περασμένης δεκαετίας που έβλεπε την περίοδο του Μεσοπολέμου ως ιστορικό αντίστοιχο των ημερών που διανύουμε, ίσως είναι τελικά εκείνα τα χρόνια πριν το ξέσπασμα του Α’ Παγκοσμίου πολέμου που μπορούν να δώσουν με πιο συνεκτικό τρόπο απαντήσεις και ένα τρόπο προσέγγισης της σύγχρονης πραγματικότητας.

Δεκαετίες κατά τις οποίες η αλματώδης ανάπτυξη της τεχνολογίας, ο βιομηχανικός κόσμος που έκανε τα πρώτα του μεγάλα βήματα και το τέλμα που διαφαινόταν στις αποικιοκρατικές λογικές συνυπήρχαν με αρχαϊκές κοινωνικές δομές ζωής και συνύπαρξης σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Ο κόσμος δεν είχε αρχίσει απλώς να αλλάζει, αλλά και να γίνεται ακατανόητος.

Ο πόλεμος δεν ήταν φυσικά μια άγνωστη έννοια -κάθε άλλο. Η ιδέα όμως ενός παγκοσμίου πολέμου θα φαινόταν ακατανόητη στον μέσο άνθρωπο της εποχής. Το ίδιο κι αν κάποιος του έλεγε πως μέσα σε λίγα μόλις χρόνια τέσσερις μεγάλες πολυεθνικές αυτοκρατορίες της Ευρώπης θα κατέρρεαν με πάταγο.

Πολύ περισσότερο ακατανόητη θα έμοιαζε και η μορφή του πολέμου. Κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί σε εκείνο το χωριό της Γερμανίας του Χάνεκε ότι η επόμενη μάχη που θα έδινε θα περιλάμβανε μάχες με τανκς, πυροβόλα με ακτίνα δράσης πολλών χιλιομέτρων, φονικά χημικά αέρια και αντίπαλους-πολεμοφόδια από κάθε γωνιά των αποικιών ανά τον πλανήτη. Το ψυχολογικό σοκ όσων πολέμησαν μ΄ αυτούς τους νέους όρους ήταν ένα χαρακτηριστικό αποτύπωμα εκείνου του Μεγάλου Πολέμου και ένας βασικός παράγοντας που επέτρεψε να παρθούν σκληρές αποφάσεις οι οποίες τελικά οδήγησαν και στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Εκατό και πλέον χρόνια μετά, η μετά-covid εποχή που διανύουμε έχει προφανώς πολύ διαφορετικά χαρακτηριστικά αλλά και εμφανείς ομοιότητες. Η Τεχνητή Νοημοσύνη και η απρόσιτη υπερεξειδικευμένη τεχνολογία, τα μέσα παραγωγής που την κάνουν εφικτή, δημιουργούν ένα φαινόμενο πολυδιάστατο και ελάχιστα κατανοητό σε κοινωνικό, οικονομικό, βιοτεχνολογικό και εν τέλει ανθρωπολογικό επίπεδο. Οι τρόποι ζωής, εργασίας και σύμβίωσής μας σήμερα ίσως να μοιάζουν αρχαϊκοί κοιτώντας τους μετά από μια δεκαετία. Ποιος μπορεί να αποκλείσει ένα τέτοιο ενδεχόμενο;

Η γενικευμένη άνοδος του βιοτικού επιπέδου συνδυάζεται με όξυνση των ανισοτήτων και -κυρίως- κοινωνική στασιμότητα. Οχτώ δεκαετίες ειρήνης ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις περισσότερο συσκοτίζουν παρά διαφωτίζουν τα όσα κρύβονται πίσω τους. Κάποιους φαίνεται να τους κουράζουν. Η πυρηνική ενέργεια είτε ως όπλο είτε ως γεννήτρια ενός υποσχόμενου νέου κόσμου έρχεται να μετατοπίσει ξανά τις παγκόσμιες ισορροπίες και να γίνει ξανά ενδιαφέρουσα. Απ’ την άλλη πλευρά της ζυγαριάς βρίσκονται μερικά δισεκατομμύρια ανθρώπων στην Ινδία, την Κίνα και την Αφρική με πολύ διαφορετικές προτεραιότητες και σίγουρα η κλιματική κρίση δεν βρίσκεται ψηλά σε αυτές.

Η Ρωσία, στον διαβόητο πόλεμο τριών ημερών της (που κλείνει πλέον τρία χρόνια), είναι η χώρα που έκανε το λάθος να συγκρουστεί με ένα κόσμο που δεν υπάρχει πια. Σε βάθος χρόνου το αποτέλεσμά του μικρή σημασία θα έχει για την ίδια μιας και είναι ήδη χαμένη. Η μόνη εκδοχή του νέου κόσμου που περιλαμβάνει τη Ρωσία είναι ένας κόσμος κατεστραμμένος και ρημαγμένος. Σε όλες τις άλλες εκδοχές του η Ρωσία δεν έχει τίποτα να προσφέρει, παρά μόνο να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο. Αυτό το πέτυχε.

Η δεύτερη και κατά πως φαίνεται διαφορετική θητεία Τραμπ που έρχεται με τον διαταραγμένο, καυλ_μένο και κυρίως βαριεστημένο Elon Musk κάνει το 2025 μια χρονιά στην οποία ενδεχομένως θα έχουμε την ευκαιρία να φανταστούμε, ίσως και να δούμε στα κλεφτά, κάποιες απ’ αυτές τις νέες εκδοχές του νέου κόσμου. Για το αν θα τις αντιληφθούμε δεν είμαι και τόσο σίγουρος, φαίνεται όμως πως βαδίζουμε ξανά σε γόνιμα εδάφη ικανά να θρέψουν νέους μαύρους κύκνους.

Παύση για μουσική

Ιεράπετρα, 2025

Το ~kouragio ξεκινά τη χρονιά με μια ασυνήθιστη αισιοδοξία. Δεν υπάρχει κάποιος προφανής λόγος για αυτό, ενώ υπάρχουν αρκετοί λόγοι που θα μπορούσαν να με κάνουν να αισθάνομαι το αντίθετο. Είναι απλά μια διαίσθηση. Σπάνια μου συμβαίνει κάτι τέτοιο για να είμαι ειλικρινής, ειδικά τέτοιες μέρες, ας καταγραφεί λοιπόν στα πρακτικά και βλέπουμε.

Αυτή η αισιοδοξία πάντως σίγουρα δεν πηγάζει από διάφορα που βλέπω να εξελίσσονται γύρω μου. Η ηλικιωμένη γειτόνισσα βρίζει τις τελευταίες εβδομάδες πιο συχνά και πιο έντονα από ποτέ. Μετά από ένα μικρό αλλά αναγκαίο διάλλειμα διάφοροι καβαλημένοι αρχίζουν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους. Μια νέου τύπου σεμνότυφη passive-aggresive ύπαρξη πλανάται πάνω απ’ την πόλη.

Στα της δημοτικής αρχής συνεχίζεται αυτή η παράξενη σκόπιμη, «αναγνωριστική» στασιμότητα. Μετά τις αλλαγές αντιδημάρχων φαίνεται πως διαμορφώθηκε οριστικά η «σκιώδης» ομάδα που κινεί τα νήματα άρα ίσως να δούμε και κάτι διαφορετικό στο προσκήνιο. Η πρώτη σημαντική ήττα της δημοτικής αρχής του Μ. Φραγκούλη σηματοδοτείται από την απομάκρυνση του αντιδημάρχου Α. Σκουλούδη. Δεν μπορώ να γνωρίζω γιατί ο άνθρωπος αυτός κρίθηκε ακατάλληλος, σίγουρα όχι λόγω απειρίας, προφανώς όμως κάτι σημαντικό θα έχει συμβεί που να δικαιολογεί αυτή την απόφαση. Αυτό είναι ένα ακόμα ερώτημα το οποίο προστίθεται σε αυτά που κάποια στιγμή, θέλοντας και μη, θα πρέπει να απαντήσει ο Δήμαρχος Ιεράπετρας.

Κατά τ’ άλλα η αισιοδοξία παραμένει κι ας προσθέσω εδώ στο τέλος ότι μου φαίνεται πάρα πολύ ενδιαφέρουσα η κίνηση της βουλευτή, βουλευτού ή βουλεύτριας Κατερίνας Σπυριδάκη να ζητήσει αρμοδίως εξηγήσεις για τις σαφείς (σαφέστατες) καταγγελίες που έχουν γίνει σε βάρος ιδιώτη που δραστηριοποιείται σε όλο το Λασίθι και σχεδόν όλη την Κρήτη.

• Κοινοβουλευτική παρέμβαση της Κ. Σπυριδάκη για τις καταγγελίες των αγροτών του Λασιθίου για την «απάτη με τα οικολογικά σχήματα» [λινκ]

Για τον Κώστα Σημίτη

Η είδηση του θανάτου του πρώην πρωθυπουργού -εντελώς αναμενόμενα-ήρθε μαζί με ακραίες θετικές και αρνητικές αντιδράσεις οι οποίες προσωπικά με αφήνουν κάπως αδιάφορο ακριβώς επειδή είναι αναμενόμενες. Ο Κώστας Σημίτης ήταν ο ένας εκ των σημαντικότερων Ελλήνων πρωθυπουργών στα 50 χρόνια της Μεταπολίτευσης.

Ήταν ο πρώτος και ο μοναδικός πρωθυπουργός που αντιστάθηκε στο να δει τον εαυτό του ως ηγέτη μιας βαλκανικής επαρχίας. Έκανε πολλά σωστά έκανε και μεγάλα λάθη· όλα μαζί καθόρισαν τη χώρα που ζούμε σήμερα. Είχε την πικρή τύχη να δει την οικονομική κρίση να δικαιώνει κάποιες από τις σημαντικότερές επιλογές του την ίδια στιγμή που αποκαλύπτονταν ο βίος και η πολιτεία διάφορων Υπουργών του.

Ένα απ’ τα στοιχεία που τον ξεχώρισαν απ’ όσους προηγήθηκαν και όσους τον ακολούθησαν είναι ότι δεν κρύφτηκε μετά το τέλος της θητείας του. Μίλησε ανοιχτά για όλα, έγραψε βιβλία, ήταν παρών μέχρι το τέλος, χωρίς να τον απασχολεί η προσωπική του δικαίωση. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι ο Κώστας Σημίτης ήταν ένας φυσιολογικός πρωθυπουργός, αυτή η φράση όμως μοιάζει τόσο πολύ εξωτική και παράξενη! Σίγουρα χρειάζεται κάποια άλλη στη χώρα που έτυχε να γεννηθούμε. Μοιάζει σίγουρο πάντως ότι ο Κώστας Σημίτης θα είναι από εκείνα τα πρόσωπα που θα κριθούν δίκαια από την ιστορία, όπως κι αν αποτιμηθεί τελικά η διαδρομή του.

Για τους μαύρους κύκνους

Αντιγραφή από προηγούμενο ~kouragio: Υπάρχουν φορές που μια πρόβλεψη μπορεί να έχει απειροελάχιστες πιθανότητες να επαληθευτεί, αλλά οι συνέπειες της θα είναι μη αναστρέψιμες. Το ρίσκο δηλαδή είναι ελάχιστα χαμηλό με αριθμητικούς όρους και ταυτόχρονα μέγιστα υψηλό με όρους υπαρξιακούς.

Αυτό είναι το φαινόμενο του Μαύρου Κύκνου που περιέγραψε και έκανε διάσημο τον Nassim Nicolas Taleb.

Mε πιο απλά λόγια: θα μπορούσε κανείς να πει πως υπάρχουν ελάχιστες πιθανότητες να πέσει ένας ενήλικας υγιής άνθρωπος σε ένα γκρεμό απλά επειδή περπατά κοντά στην άκρη του. Αν όμως αυτός ο ενήλικας υγιής άνθρωπος περπατήσει δίπλα στον γκρεμό εμπιστευόμενος απλά την προηγούμενη εκτίμηση ρίσκου ξεχνώντας ότι πρέπει ταυτόχρονα να ελέγξει και αν έχει δέσει τα κορδόνια του, τότε η αρχική εκτίμηση του ρίσκου είναι άχρηστη. Όχι γιατί δεν συνυπολόγισε ότι έπρεπε να ελέγξει τα παπούτσια του, αλλά γιατί αν πέσει θα είναι νεκρός.

Επιδόρπιο

Μια απ' τις τρεις νεαρές ονομαζόταν Ζαν Ρυκάρ. Μου φάνηκε πολύ όμορφη. Με καταγωγή από τη βόρεια Γαλλία, γνώριζε ήδη το ισπανικό σύμπαν του Παρισιού μέσω της μοδίστρας της. Ασχολούνταν και με την αρμονική γυμναστική. Το 1924, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού, κέρδισε μάλιστα χάλκινο μετάλλιο, με προπονήτρια την Ιρέν Ποπάρ.

Αμέσως μου ήρθε στο μυαλό μια μακιαβελλική ιδέα –αν και κατά βάθος εντελώς αφελής-, ώστε να καθυποτάξουμε τις τρεις νεαρές κοπέλες στις ορέξεις μας. Στη Σαραγόσα, ένας αξιωματικός του ιππικού μού είχε μιλήσει κάποτε για μια πανίσχυρη αφροδισιακή ουσία, την υδροχλωρική υοχιμβίνη, η οποία ήταν ικανή να υπερνικήσει και τις πιο πείσμονες αντιστάσεις. Ανακοίνωσα την ιδέα μου στον Πεϊνάδο και τον Βίνιες: να καλέσουμε ξανά τις κοπέλες, να τους προσφέρουμε σαμπάνια και να ρίξουμε στα ποτήρια τους λίγες σταγόνες υδροχλωρικής υοχιμβίνης. Πίστευα ειλικρινέστατα ότι η ιδέα μου ήταν καταπληκτική. Ωστόσο, ο Ερνάντο Βίνιες μου απάντησε ότι ήταν καθολικός κι ότι δεν θα έκανε ποτέ τέτοια παλιανθρωπιά.

Με άλλα λόγια, δεν έγινε τίποτα – πέραν ότι τελικά ξαναείδα αρκετές φορές την Ζαν Ρυκάρ, μιας και έγινε γυναίκα μου, και παραμένει ακόμα.

(mic drop)

Λουίς Μπουνιουέλ - Η Τελευταία μου πνοή, Εκδόσεις ΔΩΜΑ [link]

Aυτά προς το παρόν,

χχ
~kouragio

Στο τέλος της χρονιάς έρχονται οι λίστες. Και οι καλύτερες λίστες είναι οι μουσικές λίστες. Κάποιοι παρακολουθούσατε την πορεία της φετινής #blogovision μέσα από το ~kouragio, σήμερα όμως που έφτασε η ώρα για το νο.1 και την τελική της λίστα, θα το γιορτάσουμε διαφορετικά.

Για το κλείσιμο της χρονιάς μαζί με τα δικά μου αγαπημένα άλμπουμ, αυτά που άκουσα περισσότερο τους τελευταίους μήνες, ήθελα να μοιραστώ και τις λίστες κάποιων φίλων που εκτιμώ τόσο ως ανθρώπους αλλά και για το ενδιαφέρον και την αίσθηση που έχουν για τη μουσική. Πρώτος εγώ είμαι που ήθελα να ξέρω τι τους άρεσε περισσότερο φέτος. Τους το ζήτησα και τους ευχαριστώ πάρα πολύ που ανταποκρίθηκαν ❤️

Για σήμερα το ~kouragio έχει μόνο καλή μουσική στο πρόγραμμα.

O πρώτος που ήθελα να ξέρω τι του άρεσε είναι ο Τάσος Μπρεκουλάκης aka M. Hulot, διευθυντής της έντυπης Lifo. Toν γνώρισα μέσω της μουσικής τις παλιές καλές εποχές των μπλογκ και είναι ένας άνθρωπος που, χωρίς υπερβολή, έχει παίξει σημαντικό ρόλο στη ζωή μου γιατί με βοήθησε πολύ. Πολύ. Είναι βέβαια και άνθρωπος με ασύλληπτο μουσικό αυτί, και γνώσεις. Είναι το χόμπι και μέρος της δουλειάς του. Το παλιό του μπλογκ M. Hulot’s Nothing Days (που δεν υπάρχει πια και μάλλον έχει χαθεί οριστικά), έχει θρέψει με πολύ καλά υλικά μια ολόκληρη γενιά μουσικόφιλων της χώρας μας. Τα τελευταία χρόνια έχει βυθιστεί (και) στο χώρο της ελληνικής τραπ και οι προτάσεις του, ξανά χωρίς υπερβολή, είναι οι μόνες που έχουν πραγματικό ενδιαφέρον. Θα το καταλάβετε παρακάτω. Τα longform κείμενα του είναι πλέον λιγότερα στη Lifo, αλλά όταν γράφει, δεν πιάνεται.

M. Hulot, the soundtrack

1. DJ Anderson do Paraiso - Queridão

2. Broadcast - Distant Call - Collected Demos 2000-2006

3. $ulee - Certified Shit Talker

4. jimmyaiso - JIMMYSICK, Pt.2

5. Emahoy Tsege Mariam Gebru - Souvenirs

6. Tropa do Bruxo - Crias do RJ

7. Cindy Lee - Diamond Jubilee

8. Jessica Pratt - Here in the Pitch

9. Rogê - Curyman II

10. Clara La San - Made Mistakes

11. Milan W. - Leave Another Day

12. La Luz - News of the Universe

13. DJ Znobia - Inventor Vol. 2

14. DJ Ws da Igrejinha - Made in Igrejinha, Vol.1

15. Cashen - God Loves Cash(en)

Ο δεύτερος είναι ο Schottkey, η αλλιώς Gernsback ή continuum. Δεν έχουμε γνωριστεί από κοντά, δεν ξέρω πως τον λένε ούτε και τον ρώτησα ποτέ. Μένει κάπου έξω από την Αθήνα σε ένα «μετα-βιομηχανικό προάστειο, με φύση τριγύρω κι ησυχία». Έγραφε μέχρι το 2021 στο μπλογκ schottkey.blogspot.com. Μεταξύ τριών-τεσσάρων μπλόγκερ που είχαμε κοινά γούστα και χαλαρή επικοινωνία, ο schottkey, gernsback ήταν αυτός του οποίου τις επιλογές παρακολουθούσα πάντα πρώτες γιατί ήξερα πως πάντα θα βρω κάτι που δεν γνώριζα αλλά και κάτι εκτός της δικής μου comfort zone. Πολύ εκλεκτικός τύπος. Αν και μου είπε πως φέτος δεν άκουσε πολλές νέες κυκλοφορίες αλλά κυρίως 70’s jazz, η λίστα του με φετινές κυκλοφορίες είναι φοβερή.

Schottkey, the soundtrack

1. TOTAL BLUE-TOTAL BLUE [MUSIC FROM MEMORY]

2. DONATO DOZZY-MAGDA [SPAZIO DISPONIBILE]

3. PARADISE CINEMA-RETURNING, DREAM [GONDWANA]

4. BIBIO-PHANTOM BRICKWORKS II [WARP]

5. LOIDIS-ONE DAY [INCIENSO]

6. MK.GEE-TWO STAR & THE DREAM POLICE [R&R DIGITAL]

7. JABU-A SOFT AND GATHERABLE STAR [DO YOU HAVE PEACE?]

8. NALA SINEPHRO-ENDLESSNESS [WARP]

9. KELLY MORAN-MOVES IN THE FIELD [WARP]

10. FABIANA PALLADINO-S/T [XL]

11. SKEE MASK-RESORT [ILIAN TAPE]

12. SOSHI TAKEDA-SECRET COMMUNICATION [100% SILK]

13. G.S. SCHRAY-WHISPERED SOMETHING GOOD [LAST RESORT]

14. SHINICHI ATOBE-DISCIPLINE [DDS]

15. CLAIRO-CHARM [GOOD BUDDY]

16. FRANK AND TONY-ETHOS [SCISSOR AND THREAD]

17. FLOATING POINTS-CASCADE [NINJA TUNE]

18. VON SPAR-ALBUM I [BUREAU B]

19. TERRENCE DIXON-STUDIO SPACE [SELF-RELEASED]

20. NAEMI-DUST DEVIL [3XL]

Τρίτη είναι η νέα μου φίλη Μαρία Τροχοπούλου που εδώ και λίγες εβδομάδες μετέφερε την μουσική της εκπομπή της «Τροχογυρίσματα» στο Ράδιο Λασίθι 92,3 και η οποία αναμεταδίδεται και από το διαδικτυακό, Eternal Radio. Ραδιοφωνική παραγωγός για πολλά, πολλά χρόνια, φανατική μουσικόφιλη, ασχολείται και με ελληνικές και διεθνείς κυκλοφορίες. Δεν ακούει τα πάντα, αλλά ακούει σχεδόν τα πάντα. Καμία εκπομπή της δεν μοιάζει με την προηγούμενη. Δεν είναι άνθρωπος των άλμπουμ, ξεψαχνίζει τα κομμάτια τους. Της ζήτησα μια λίστα μόνο με ελληνική μουσική που κυκλοφόρησε φέτος και παρακάτω θα δείτε τα 15 τραγούδια που επέλεξε.

Mαρία Tροχοπούλου, the soundtrack

• Gemma – Παραμύθι feat. Marios Ntavelis (Fundracar) [Δρόμοι]

• Βασίλης Ράλλης – Σε μια πόλη που βράζει [Virtual]

• Μαρία Μπεθάνη - Lemon Pie [single]

• Βίνα Σέργη - Δε θέλω (The Bad Poetry Social Club) - single

• Nalyssa Green feat. Penny – Φίδια στα μαλλιά μου [Πολύ καλή στα πάρτι]

• Vassilinia - Δυο φιλιά [single]

• Stelios Lalousis - Οι μέρες άργησαν [single]

• RadioSol – Λιώνει [Mestiza]

• The Callas – Ανατολή [Ανατολή]

• Cilia Katrali – Αερόστατο [single από επερχόμενο άλμπουμ «Πατίνια στο φεγγάρι]

• Fonoptikon – Matrix [Multiple]

• Amanati – Medusa [Catharsis]

• Buzz’ Ayaz – Efdji [Buzz’ Ayaz, Κύπρος]

• Pan Pan x Years Of Youth – Μέρες σιωπής [Λύκοι στον Άρη]

• Παύλος Παυλίδης – Ερχόμαστε από τον ορίζοντα [Μπρανκαλεόνε]

για το τέλος το soundtrack με το οποίο συμβίωσε φέτος το ~kouragio μαζί με πολλά πολλά ακόμα

1. Rafael Toral - Spectral Evolution [Moikai]

Ambient, Electroacoustic, Drone, Nature Recordings, Third Stream ≈ instrumental, natural, dissonant, surreal, calm, suspenseful, peaceful, soothing, nature, polyphonic, avant-garde, complex

Aυτό είναι το καλύτερο άλμπουμ που άκουσα φέτος και η καλύτερη δουλειά ενός παλιού στο χώρο. Ο Rafel Toral, 57 ετών, έχει μια πολύ πλούσια δισκογραφία που κινείται στον ευρύτερο χώρο της πειραματικής μουσικής κι αν την παρατηρήσει κανείς θα ανακαλύψει σχετικά εύκολα το νήμα που τον έφερε μέχρι αυτό το αριστούργημα. Όσο όμως κι αν μοιάζει σε κάποια σημεία, πρόκειται για μια θεμελιωδώς διαφορετική δουλειά του σε σχέση με το παρελθόν. Και δεν αναφέρομαι μόνο στο δικό του παρελθόν αλλά ευρύτερα. Δεν είμαι ειδικός, νομίζω όμως πως με τον τρόπο του ο Rafel Toral σ’ αυτό το άλμπουμ φτάνει, αντικρύζει και κάνει μικρά βήματα σε απάτητα μουσικά εδάφη. Σε εδάφη που ο πειραματισμός, ο αυτοσχεδιασμός, η jazz, η ηλεκτρονική, η noise και η “tonal” μουσική δεν είχαν φτάσει έως τώρα. Το ότι πρόκειται για μουσική βαθιά γειωμένη και ανθρώπινη δημιουργεί μια ακόμα πιο ενδιαφέρουσα συνθήκη. Απαιτεί προσπάθεια για να την προσεγγίσεις αλλά σε ανταμείβει πλουσιοπάροχα.

Δεν θα μεταφέρω λόγια που έχει πει σε πρόσφατες συνεντεύξεις του γιατί ακόμα κι από περιέργεια, ακόμα κι αν σε κάποιον δεν αρέσει ή δεν ενδιαφέρεται για αυτό που ακούει, αξίζει να τις διαβάσει ολόκληρες εφόσον του αρέσει, γενικά, η μουσική.

Το μόνο πρόβλημα με τέτοιου είδους άλμπουμ είναι πως δεν γίνεται να τα ξανακούσεις για πρώτη φορά.

• Tone Glow 125: Rafael Toral [λινκ]

• Interview with Rafael Toral [λινκ]

2. Astrid Sonne - Great Doubt [Escho]

Art Pop, Ambient, Chamber Music, Singer-Songwriter ≈ minimalistic, atmospheric, female vocalist, longing, space, lethargic, surreal, nocturnal, existential, love, repetitive, abstract, rhythmic, melodic, avant-garde, mellow

-Πού νιώθεις ότι βρίσκεσαι με το Great Doubt;

Η ψυχολογική μου κατάσταση… Ουάου, ήμουν πραγματικά παντού (γέλια). Νιώθω υπέροχα για το άλμπουμ, αλλά η διαδικασία ήταν πολύπλοκη. Ένιωθα τόσο μεγάλη ανασφάλεια. Ένιωθα αβέβαιη. Κάθε φορά που δεν παίζεις για καιρό live ή οπουδήποτε αλλού, μπορείς εύκολα να μπεις σε μια αρνητική φάση, και νομίζω ότι το έκανα αυτό πολλές φορές. Μπορούσα να καταλάβω ότι ήταν καλό που πίεζα τον εαυτό μου να δοκιμάσει νέα πράγματα, αλλά από την άλλη ένιωθα πολύ φοβισμένη. Ποιες θα είναι οι συνέπειες απ’ αυτό το άλμπουμ; Θα μπορώ να παίζω σε φεστιβάλ πια; Θα πάψουν οι άνθρωποι να συνεργάζονται μαζί μου; Και, προφανώς, όταν ακούς το άλμπουμ μπορείς να δεις την εξέλιξη από το προηγούμενο υλικό μου, αλλά όταν είσαι εσύ αυτός που το δημιουργεί, σου φαίνεται σαν να προέρχεται από έναν άλλο πλανήτη, σαν να είναι κάτι μακρινό.

Και αυτό είναι το ενδιαφέρον με την κυκλοφορία μουσικής —την μετατρέπει σε κάτι άλλο. Έχω μια εντελώς διαφορετική σχέση με τα singles που κυκλοφόρησαν αρχικά. Είναι τόσο περίεργο (γέλια). Αλλά είναι υπέροχο! Δεν νομίζω ότι έχω απολαύσει περισσότερο να κυκλοφορώ υλικό απ’ όσο τώρα. Νιώθω καλά και σίγουρη. Αυτό μοιάζει με το άλμπουμ που ήθελα να κάνω.

-Αυτό το άλμπουμ πραγματικά ξεκαθαρίζει πολλά για τη δουλειά σου. Τώρα νιώθω ότι αντιλαμβάνομαι το χιούμορ στα τραγούδια σου, ακόμα και όταν δεν έχουν καθόλου φωνητικά, και νομίζω ότι αυτό συμβαίνει εν μέρει επειδή ακούς τα τραγούδια με φωνητικά και μετά, όταν αυτά σταματούν, μπορείς πραγματικά να απολαύσεις τον ήχο ενός συνθεσάιζερ ή το πώς ακούγεται ένα drum beat μέσα σε έναν απέραντο χώρο. Το ότι αναφέρθηκες στο χιούμορ μου φαίνεται πολύ συναρπαστικό και αναρωτιέμαι αν ήταν κάτι που πάντα σε ενδιέφερε.

Πάντα φοβόμουν πολύ το χιούμορ, αλλά τώρα αρχίζω να νιώθω ότι μπορώ να το ενστερνιστώ. Αν θες να πιέσεις τον εαυτό σου, πρέπει να εκτεθείς με έναν τρόπο που δεν σου εμπνέει πάντα εμπιστοσύνη. Ή να το κάνεις με έναν τρόπο που να μοιάζει τρομακτικός. Χρειάζεται να κάνεις κάτι που δεν σου φαίνεται πάντα άνετο. Πρέπει να προκαλέσεις τον εαυτό σου. Παλιά, ήθελα πραγματικά να με παίρνουν στα σοβαρά. Τώρα αντιλαμβάνομαι ότι οι καταστάσεις μπορεί να είναι πολύ πιο ρευστές. Δηλαδή, όσο μου αρέσει να παίρνω τα πράγματα στα σοβαρά, μου αρέσει επίσης να διασκεδάζω, όπως και σε όλους. Είμαι άνθρωπος και είναι σημαντικό να υπάρχει ισορροπία και στις δύο αυτές πλευρές της ζωής.

• Tone Glow 120: Astrid Sonne [λινκ]

3. Sarah Davachi - The Head as Form’d in the Crier’s Choir [Late Music]

Drone, Minimalism, Chamber Music ≈ minimalistic, chamber music, instrumental, meditative, atmospheric, calm, mellow, sparse, dark

Όταν η Sarah Davachi κάθισε στην εκκλησία Église du Gesù στην Τουλούζη της Γαλλίας, τον περασμένο Οκτώβριο, την περιέβαλλε πλήρες σκοτάδι. Μέσα στον χώρο αντηχούσαν οι βαθιοί ήχοι των πλήκτρων από το εκκλησιαστικό όργανο που έπαιζε. «Κοίταξα γύρω μου και έβλεπε μόνο μια θάλασσα σκοταδιού», θυμάται. «Ήταν τρομακτικό, αλλά ταυτόχρονα, για να το πω απλά, είχε μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα».

Έναν χρόνο αργότερα, αυτή η ατμόσφαιρα αποτυπώνεται στο "Night Horns", το τελευταίο κομμάτι του άλμπουμ της The Head as Form’d in the Crier’s Choir. Το 23λεπτο έργο είναι εξίσου μια ηχογράφηση του χώρου όσο και του ίδιου του οργάνου· η Davachi συνέθεσε και ηχογράφησε το κομμάτι μέσα στην εκκλησία, με τη μουσική να απορροφά την απόκοσμη αίσθηση του περιβάλλοντος χώρου και το αντίστροφο.

Το εκκλησιαστικό όργανο στη νεογοτθική εκκλησία της Τουλούζης είναι ένα από τα πολλά που περιλαμβάνονται στο νέο άλμπουμ της Davachi. Τρία ακόμη όργανα κατέχουν κεντρική θέση: το διάσημο όργανο στη Βασιλική της Santa Maria dei Servi, ένα γοτθικό ρωμαιοκαθολικό θαύμα στη Μπολόνια της Ιταλίας· το αντισυμβατικό όργανο της σύγχρονης, με χάλκινη στέγη, εκκλησίας Temppeliaukio στο Ελσίνκι της Φινλανδίας· και το αναγεννησιακού τύπου όργανο στο παρεκκλήσι Fairchild Chapel του Oberlin College στο Οχάιο.

Η Davachi δεν ηχογράφησε μόνο τους ήχους των οργάνων, αλλά και τους χώρους όπου βρίσκονταν, καταγράφοντας την αλληλεπίδραση του οργάνου με την ακουστική του κάθε τόπου. Επίσης, ηχογράφησε τους μηχανισμούς των οργάνων, καταγράφοντας τον ήχο του αέρα που απελευθερώνεται από τις βαλβίδες και ρέει μέσα και έξω από τους σωλήνες. Οι ευκαιρίες για να παίξει κανείς σε τέτοια σπάνια όργανα είναι συνήθως συνδεδεμένες με συναυλίες ή καλλιτεχνικές παραμονές, οπότε η Davachi εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο τις περιπτώσεις που βρέθηκε κοντά τους. «Προσπαθώ να ηχογραφώ τα πάντα, για παν ενδεχόμενο», λέει.

Η Davachi παρακολούθησε μια ζωντανή παράσταση του L’Orfeo και εντυπωσιάστηκε βαθιά. «Ήταν τόσο μινιμαλιστική, σουρεαλιστική, σχεδόν απόκοσμη στον σχεδιασμό και τη χορογραφία της», θυμάται.

«Έδινε στη μουσική και στο νόημά της μια εντελώς καινούργια προοπτική. Αυτό με έκανε να σκεφτώ τη χρήση της αφήγησης με έναν τρόπο που δεν είχα εξερευνήσει προηγουμένως στη δική μου δουλειά».

• Sarah Davachi: Moving Between Worlds [λινκ]

4. Klara Lewis - Thankful [Editions Mego]

Ambient, Noise, Post-Minimalism, Drone, Glitch, Tape Music

Ο Peter Rehberg, γνωστός και ως Pita, ήταν Βρετανο-Αυστριακός συνθέτης ηλεκτρονικών ηχητικών έργων. Υπήρξε επικεφαλής της Editions Mego, την οποία ίδρυσε το 2006 ως διάδοχο της δισκογραφικής Mego.

H Klara Lewis του έστειλε ένα demo και τελικά κυκλοφόρησε εκεί τον πρώτο της δίσκο το 2014 σε ηλικία 21 ετών. Όπως έχει πει σε μια συνέντευξή της, όταν έστειλε το demo δεν είχε αναφέρει πως είναι κόρη του Graham Lewis, βασικό μέλος των Wire. Ο Peter Rehberg πέθανε το καλοκαίρι του 2021 σε ηλικία 53 ετών.

To Thankful είναι ο δικός της «εγκάρδιος φόρος τιμής, ακριβής ως προς τη μεθοδολογία και το πνεύμα του».

5. Sophia Jani, Teresa Allgaier - Six Pieces for Solo Violin [Squama]

Modern Classical, Chamber Music

Sophi Jani: Αυτό που βρίσκω ενδιαφέρον στο βιολί ως όργανο είναι ότι έχει παραμείνει το ίδιο για εκατοντάδες χρόνια. Οι μεγάλοι σημαντικοί κύκλοι έργων για βιολί, όπως αυτοί των Biber, Bach, Paganini, Ysaÿe ή Sciarrino, δεν αποτελούσαν τόσο αντίδραση στην εξέλιξη του ίδιου του οργάνου – σε αντίθεση με το πιάνο, για παράδειγμα – αλλά αφορούσαν το είδος της μουσικής που μπορούσε να γραφτεί πάνω σε αυτό, μέσα στις δυνατότητες των εκτελεστών. Το ρεπερτόριο εξελίχθηκε περισσότερο με βάση τα γούστα μιας συγκεκριμένης περιόδου και το ποιος έγραφε για ποιον, παρά από την τεχνική πρόοδο. Όταν συνεργάστηκα με τη βιολονίστρια Teresa Allgaier για να δουλέψουμε πάνω στη μουσική για βιολί, αναρωτηθήκαμε ποια θα μπορούσε να είναι η δική μας συμβολή ως δύο γυναίκες του 21ου αιώνα σε αυτό το πλαίσιο.

Δουλέψαμε στα Six Pieces συστηματικά για περίπου τρία χρόνια. Αυτό που ήταν ασυνήθιστο στη διαδικασία μας ήταν ότι δουλέψαμε εξαιρετικά στενά μαζί, παρόλο που οι ρόλοι εκτελεστή-συνθέτη ήταν σαφώς διαχωρισμένοι. Αρχικά, συναντιόμασταν μία φορά την εβδομάδα για να πειραματιστούμε και να ηχογραφήσουμε σύντομες φράσεις και μουσικά σκίτσα, κάτι που μου έδινε την ευκαιρία να αναπτύξω τις πρώτες μου ιδέες ακούγοντας τη μουσική που δημιουργούνταν, και όχι απλώς καθισμένη μπροστά από μια παρτιτούρα. Αργότερα στη διαδικασία της σύνθεσης, διατηρήσαμε περιστασιακά αυτή την προσέγγιση και της έστελνα την παρτιτούρα ενός μεγαλύτερου αποσπάσματος, το οποίο δούλευε και μου επέστρεφε μια ηχογράφηση. Επειδή δεν είχαμε μια σαφή προθεσμία, μπόρεσα να ξαναδουλέψω τη μουσική μέχρι να φτάσουμε σε ένα σημείο όπου κάθε φράση ήταν ακριβώς εκεί που τη θέλαμε. Το αποτέλεσμα ήταν έξι διαφορετικά κομμάτια, καθώς και μια μικρότερη εισαγωγή, για να καλωσορίσουμε τον ακροατή στον κόσμο της μουσικής του σόλο βιολιού.

Ως συνθέτης, το να γράφω μουσική για σόλο βιολί με έκανε να νιώθω κάποιες φορές σαν να παίζω ένα παιχνίδι σκακιού. Υπήρχαν στιγμές που το να αναπτύξω μια μουσική ιδέα σε αυτό το όργανο ήταν πολύ δύσκολο, καθώς μπορεί γρήγορα να οδηγηθείς σε αδιέξοδο από την άποψη των φυσικών δυνατοτήτων του εκτελεστή. Έτσι, όταν ξεκινούσα με μια ιδέα, έπρεπε να σκεφτώ από την αρχή πού θα οδηγούσε. Αυτό ισχύει ακόμη περισσότερο όταν επιλέγεις μια περιορισμένη, μινιμαλιστική μουσική γλώσσα, που στη δική μου περίπτωση συχνά σημαίνει τροπική αρμονία (modal harmony) και μουσικές ιδέες βασισμένες σε τρίτες (triads) και πέμπτες (fifths). Ο εκτελεστής αντιμετωπίζει εδώ μια τεράστια πρόκληση, επειδή αυτού του είδους η μουσική λειτουργεί μόνο αν παίζεται με άνεση και απόλυτη ακρίβεια.

Όπως έγραψε ο David Lang στις σημειώσεις που συνοδεύουν τα Six Pieces: «(…) η απλότητα είναι το αποτέλεσμα του να κρύβεις όλη τη σκληρή δουλειά που έγινε για να δημιουργηθεί. Μερικές φορές, το πιο περίπλοκο πράγμα που μπορεί να κάνει κάποιος είναι να προσπαθήσει να δημιουργήσει κάτι που να μοιάζει ανεπιτήδευτο· απαιτεί πολλή προσπάθεια για να μας κάνει να νιώθουμε πως κάτι είναι αβίαστο». Νομίζω πως αυτό αποτυπώνει πολύ καλά την ουσία των Six Pieces.

• Composer Sophia Jani on her Six Pieces for Solo Violin [λινκ]

6. Félicia Atkinson - Space As An Instrument [Shelter Press]

Ambient, Electroacoustic, Spoken Word, Field Recordings, ASMR, Drone, Modern Classical ≈ calm, peaceful, repetitive, melancholic, sparse, avant-garde, atmospheric, introspective, natural, female vocalist

“Standing but not facing completely what’s in front of me”

7. Gerald Cleaver - The Process [577 Records]

Detroit Techno, Jazz, IDM, Minimal Techno, Dub Techno ≈ suspenseful, mysterious, instrumental

«Το Ντιτρόιτ είναι η καρδιά μου. Είναι το περιβάλλον της φαντασίας μου απ’ τη στιγμή που ξεκίνησα. Θέλω αυτός ο δίσκος να ακουστεί σαν ένα μεγάλο mix, γιατί η έμπνευση προήλθε από το τραγούδι μου, "El Permanente", το οποίο ακούγεται προς το τέλος. Το ευχάριστο με αυτό (και με κάθε ηλεκτρονικό άλμπουμ για μένα) είναι ότι βασίζεται στο μεγάλο μου πάθος: τον αυτοσχεδιασμό. Δημιουργώ έναν ήχο που (με) εμπνέει, και μετά αρχίζω να αυτοσχεδιάζω. Αυτή είναι η κληρονομιά του Roscoe Mitchell. Για μένα, αυτό είναι ένα από τα πιο βαθιά μαθήματα (μουσικά και μη).»

8. Lia Kohl - Normal Sounds [Moon Glyph]

Electroacoustic, Sound Collage, Ambient, Field Recordings, Chamber Music, Drone, Glitch ≈ atmospheric, calm, soothing, instrumental, soft

Aly Eleanor: Ποια ήταν η σχέση σου με τη μουσική; Ποια ήταν κάποια από τα πρώτα πράγματα που σε έκαναν να παθιαστείς μαζί της;

Lia Kohl: Και οι δύο μου γονείς είναι μουσικοί, οπότε αυτό ήταν μια καλή αρχή. Αγαπώ τη μουσική, αλλά τη νιώθω περισσότερο σαν τον αέρα που αναπνέω, παρά σαν μια παθιασμένη σχέση. Όταν με ρωτούν για τις επιρροές μου, τείνω περισσότερο να αναφέρομαι στην ποίηση και στις εικαστικές τέχνες.

AE: Ποια ήταν τα καθοριστικά μουσικά σου ερεθίσματα, όταν συνειδητοποίησες ότι η μουσική γίνεται κάτι τόσο ενστικτώδες και ουσιαστικό για σένα;

LK: Όταν μετακόμισα στο Σικάγο λίγο περισσότερο από δέκα χρόνια πριν, ξεκίνησα να αυτοσχεδιάζω για πρώτη φορά. Το να πάρω τον αυτοσχεδιασμό πιο σοβαρά ήταν μια καθοριστική εμπειρία για μένα. Η ιδέα ότι μπορούσα να δημιουργήσω οποιονδήποτε ήχο με το τσέλο και ότι η αυτή η σύνθεση συνέβαινε σε πραγματικό χρόνο, συνδιαλεγόμενη με άλλους ανθρώπους. Αυτό ήταν που έβαλε την ακρόαση στο επίκεντρο για μένα, αντί της τεχνικής. Έχω κλασική εκπαίδευση και εκεί η έμφαση δίνεται στην επίτευξη ενός συγκεκριμένου στόχου, ενώ ο αυτοσχεδιασμός είναι κάτι που αναδύεται καθώς συμβαίνει. Ο αυτοσχεδιασμός άλλαξε τη σχέση μου με τον χρόνο, την ακρόαση και τη «συνομιλία» με άλλους μουσικούς που αγαπώ.

AE: Τι ήταν αυτό που σου τράβηξε την προσοχή σε αυτούς τους συγκεκριμένους ήχους αυτού του άλμπουμ; Όλοι αυτοί οι ήχοι που χρησιμοποιείς εκλαμβάνονται περισσότερο σαν ένα περιβάλλον, σαν μια «ηχητική αιθαλομίχλη», παρά σαν κάτι που ακούμε συνειδητά – όπως όταν χτυπά ένας συναγερμός αυτοκινήτου στον δρόμο και προσπαθείς να κοιμηθείς, και ξαφνικά σε κάνει να επανεξετάσεις τι μπορεί να είναι. Τι σε συνδέει με τους ήχους που χρησιμοποιείς;

LK: Στον δίσκο υπάρχουν δύο κατηγορίες ήχων. Υπάρχουν τυχαίοι ήχοι και πιο σκόπιμοι ήχοι, αλλά όλοι είναι ήχοι που έχουν δημιουργηθεί από ανθρώπους χωρίς να έχουν σκοπίμως κάποια μουσικότητα. Ξεκίνησα με τους «βόμβους» από ψυγεία – μπορεί να είναι δυνατοί και έντονοι με πολλές συχνότητες. Ήμουν σε περιοδεία και άρχισα να ηχογραφώ ήχους από ψυγεία σε διάφορα μέρη, όπως στο αεροδρόμιο. Μερικές φορές, στην πρακτική της ηχογράφησης πεδίου, αρχίζεις να ηχογραφείς ήχους και δεν συνειδητοποιείς ότι πρόκειται για μια συλλογή μέχρι να έχεις μαζέψει αρκετούς. Μόλις άρχισα αυτή τη συλλογή, άρχισα να ακούω πιο συνειδητά αυτούς τους ήχους. Όπως, για παράδειγμα, τα τζινγκλ των self-checkout σε ένα αεροδρόμιο. Είναι απλά συνθεσάιζερ, αλλά δεν τα σκεφτόμαστε ως μουσική. Κάποιος έφτιαξε αυτόν τον ήχο, κάποιος αποφάσισε ότι αυτό θα συμβαίνει όταν είσαι στο Target και τελειώνεις την πληρωμή σου. Κάποιος πήρε αυτή την απόφαση, χωρίς να σκέφτεται καθόλου τη μουσική. Αλλά εγώ μπορώ να φτιάξω μουσική από αυτό, και μου φαίνεται ενδιαφέρον.

AE: Δεδομένου του παιχνιδιάρικου τρόπου με τον οποίο εξερευνάς αυτούς τους ήχους, είτε κρίνοντας τον τίτλο του άλμπουμ είτε μιμούμενη έναν ήχο από παγωτατζίδικο ή τον Patrick [Shiroishi] που σολάρει πάνω σε έναν συναγερμό αυτοκινήτου, είναι εύκολο να μην τους θεωρήσεις αρχικά ως χιουμοριστικούς, επειδή είναι συνήθως τόσο ασήμαντοι, αλλά εσύ τους επαναπροσδιορίζεις και τους κάνεις κάπως αστείους.

LK: Ω, χαίρομαι που αυτή είναι η εμπειρία σου.

AE: Σε ενδιαφέρει να βλέπεις αυτή την πλευρά των πραγμάτων;

LK: Νομίζω ότι ο κόσμος είναι γεμάτος από δυνατότητες για παιχνίδι.

• Listening to Space and Time: Lia Kohl’s Normal Sounds [λινκ]

9. Total Blue - Total Blue [Music From Memory]

Tribal Ambient, New Age, Progressive Electronic, Nu Jazz, Ambient Dub, Jazz Fusion ≈ atmospheric, lush, ethereal, mellow, nocturnal, summer, tribal, instrumental, mysterious, soothing, surreal, aquatic, warm

- Ακούω διαρκώς ένα «smooth» παίξιμο σε αυτό το δίσκο και αναρωτιέμαι τι σας οδήγησε σε αυτήν τη συγκεκριμένη ηχητική παλέτα;

Anthony: Ο πατέρας μου, Bob Calonico, είναι επαγγελματίας σαξοφωνίστας/κλαρινετίστας και δίδασκε τζαζ/συμφωνική στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ (και συμμετέχει στο άλμπουμ!). Με μεγάλωσε ακούγοντας καλλιτέχνες όπως ο Miles Davis, ο Coltrane, ο Michael Brecker, και οι Weather Report. Έτσι, για μένα, το fusion και το smooth είναι στοιχεία της τζαζ που πάντα αγαπούσα και μελετούσα. Είναι αυτή η αυθεντική αρμονία και ο ρυθμός που λατρεύω και αυτές οι απαλές αιθέριες ψηφιακές υφές βοηθούν για να εκφραστεί όλο αυτό. Επιπλέον, πάντα βασιζόμουν στον Al και τον Nick (τα άλλα μέλη της μπάντας) για να μου δείξουν τον δρόμο προς τη σωστή μουσική.

Ο Alex με έφερε σε επαφή με τον Jon Hassell το 2007 και με το Timeless του Abercrombie. Τείνω να προσελκύομαι από μουσική που είναι ταυτόχρονα smooth και βαθιά, όπως οι Lonnie Liston Smith and the Cosmic Echoes – επεξεργασμένα πιάνα που σε ταξιδεύουν μακριά αλλά και βαθιά μέσα στην καρδιά σου ταυτόχρονα. Ο Nick, επίσης, μου έδειξε το Akai EVI1000/EWV2000 synth horn που παίζω σε πολλά κομμάτια. Έχει έναν όμορφο αναλογικό τόνο και σε προκαλεί να παίξεις smooth φράσεις.

• Total Blue: An interview with the LA trio about closet synths, torturous perfectionism, the Pacific Ocean, and aftershave [λινκ]

10. The Bug - Machine [Relapse]

Post-Industrial, Illbient,Ambient Dub ≈ heavy, repetitive, anxious, sampling, dark, cold, dense, ominous, noisy, apocalyptic, rhythmic, raw, atmospheric, instrumental, hypnotic, serious, mechanical

-Ποιο ήταν το βασικότερο στοιχείο που ήθελες να αποτυπώσεις με αυτές τις κυκλοφορίες;

-«Κυρίως, ήταν να δημιουργήσω μια νέα μορφή dub μουσικής που δεν την άκουγα. Είμαι ερωτευμένος με το dub και τη reggae εδώ και δεκαετίες, από τότε που ήμουν παιδί. Το punk και η reggae ήταν αλληλένδετα όταν μεγάλωνα, και η dub μουσική, οι παραγωγοί ο Scientist, ο King Tubby, ο Adrian Sherwood, ο Lee Perry, με ενέπνευσαν απίστευτα ως μουσικό παραγωγό. Η σύγχρονη dub μουσική ακούγεται παλιά και βαρετή. Ακούγεται επίπεδη και χωρίς έμπνευση. Αυτό που πήρα εγώ από τη dub μουσική ήταν πως ένιωθα ότι μεταδιδόταν από το μέλλον και είχε την αξία ενός "μελλοντικού σοκ", ενώ η περισσότερη σύγχρονη dub μουσική δεν ακούγεται έτσι.

»Νομίζω ότι ήθελα να δημιουργήσω dub μουσική που να εμπνέεται από την επιστημονική φαντασία. Νομίζω ότι ήταν ο William Gibson στο "Necromancer"… υπάρχει μια παράγραφος εκεί που μιλά για τη dub μουσική που μεταφέρεται στο σύμπαν, κάτι που δεν με αφορά. Όταν μιλάω για επιστημονική φαντασία, δεν εννοώ το διαστημικό έπος· αναφέρομαι στον J.G. Ballard, όταν μιλά για δυστοπία και τη δύσκολη σχέση μεταξύ ανθρώπων και τεχνολογίας.

»Ενώ όλοι φαίνεται να είναι εντελώς εμμονικοί με το να είναι αρεστοί, ήθελα να δημιουργήσω dub μουσική που σε κάποιους σίγουρα δεν θα άρεσε. Ήθελα βασικά να δοκιμάσω τα ηχοσυστήματα, τα αυτιά των ανθρώπων, τα σώματα και τις αντιλήψεις για το τι θα μπορούσε να είναι η dub και η dance μουσική, γιατί σίγουρα αυτά τα πράγματα δεν είναι παραδοσιακή dance μουσική. Αλλά στις συναυλίες μου, ο κόσμος τρελαίνεται με αυτά, και αυτός είναι ένας από τους κύριους στόχους μου… πρέπει να έχεις αυτή τη φυσική διέξοδο για την ένταση και τις απογοητεύσεις της ζωής. Νομίζω ότι πάντα έβλεπα τη μουσική μου ως καταλύτη γι’ αυτό. Ένα είδος εξορκισμού, απλά να ξεφορτωθείς τα πράγματα από τους ώμους σου, να τα βγάλεις έξω, και να χρησιμοποιήσεις τη μουσική ως καταλύτη για αυτό».

• Future Shock: In Conversation with The Bug’s Kevin Martin [λινκ]

11. Nala Sinephro - Endlessness [Warp]

Jazz Fusion, Progressive Electronic, Space Ambient, ECM Style Jazz, Spiritual Jazz, Avant-Garde Jazz, Progressive Electronic, Nu Jazz, Third Stream ≈ hypnotic, space, lush, instrumental, soothing, progressive, calm, peaceful, mellow, ethereal, atmospheric, meditative, spiritual, soft, improvisation, repetitive, surreal, complex, psychedelic, nocturnal, futuristic, polyphonic, melancholic, melodic, dense, uplifting, eclectic, sentimental

12. Loidis - One Day [Incienso]

Microhouse, Dub Techno, Tech House ≈ repetitive, hypnotic, rhythmic, minimalistic, futuristic, atmospheric, soothing, nocturnal, lush, sampling, ethereal, mysterious, warm, psychedelic, sensual

- Mε το Οne Day, κατάφερες να βγάλεις το δίσκο της χρονιάς για το Resident Advisor. Είσαι ευχαριστημένος με την ανταπόκριση;

Με πολλούς τρόπους, το Loidis project μοιάζει πιο κοντά σε αυτό που ξεκίνησα ως Huerco S. Είναι μια επιστροφή σε μουσική πιο κοντά σε house και techno. Ίσως να έχω υπερβολική επίγνωση των 20ετών κύκλων που ανακυκλώνονται τα trends, αλλά να που είμαστε δύο δεκαετίες μακριά από τα ‘00s, και οι κυρίαρχες τάσεις στη dance μουσική γίνονται όλο και πιο μαξιμαλιστικές. Μου λείπει η αυτοσυγκράτηση, η διακριτικότητα και ο αισθησιασμός. Όσο κι αν εκτιμώ κάθε αναγνώριση για τον δίσκο, θα προτιμούσα περισσότερα bookings. Οπότε, αν είσαι promoter που το διαβάζει αυτό: πάρε με τηλ!

• RA.965 Loidis [λινκ]

13. The Necks - Bleed [Northern Sky]

Ambient, Avant-Garde Jazz ≈ atmospheric, instrumental, calm, sparse, mysterious, soothing, minimalistic, meditative

Οι άνθρωποι συχνά μας ρωτούν: «Δηλαδή δεν κάνετε ποτέ πρόβες;» λες και είναι κάτι ασυνήθιστο. Δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε πρόβες για να δημιουργήσουμε αυτό που θέλουμε. Δεν θέλουμε να ξέρουμε πού πηγαίνουμε — τουλάχιστον μέσω μιας λογικής διαδικασίας. Πιθανόν μετά από 38 χρόνια που παίζουμε μαζί να υπάρχει κάτι βαθιά μέσα μας που μας δίνει μια αίσθηση του πού πηγαίνουμε, αλλά δεν θέλουμε να έχουμε μια λογική ιδέα ή μια προκαθορισμένη πορεία για το τι θέλουμε να παρουσιάσουμε.

Όλα είναι διαισθητικά: Δεν κάθομαι στο πιάνο λέγοντας: «Εντάξει, εδώ θα παίξω κάτι μελωδικό». Απλώς παίζω πιάνο, και αυτό που προκύπτει είναι πιο περίπλοκο από οτιδήποτε θα μπορούσα να σκεφτώ μέσα στη πλαίσια της λογικής. Θέλω να συγκινηθώ ή να ψυχαγωγηθώ από αυτό που έχω δημιουργήσει, όπως πιστεύω θέλει κάθε καλλιτέχνης. Θέλουμε να νιώσουμε ενδιαφέρον όταν ακούμε κάτι που κάναμε: «Ουάου, δεν ξέρω γιατί το έκανα αυτό ή γιατί φαίνεται να λειτουργεί». Ένας τρόπος να το πετύχεις αυτό είναι να κάνεις στην άκρη, να απομακρύνεις τον εαυτό σου από την ορθολογική διαδικασία της δημιουργίας.

• The Necks are keeping it normal [λινκ]

14. Milan W. - Leave Another Day [STROOM]

Neo-Psychedelia, Dream Pop, Ambient Pop ≈ longing, dark, melancholic, sad, rhythmic, psychedelic, breakup, atmospheric, love, passionate, mysterious, hypnotic

Dean Blunt x [place your preferred reference here]

15. KMRU - Natur [Touch]

Drone, Noise, Ambient,Field Recordings, Musique concrète, Dark Ambient ≈ nocturnal, dark, noisy, nature, atmospheric, instrumental, hypnotic, avant-garde, mechanical, ethereal, suspenseful, ominous, melancholic

Οι νύχτες στο Βερολίνο είναι πολύ ήσυχες σε σύγκριση με αυτές στο Ναϊρόμπι, όπου ακούγονται ήχοι από αμέτρητα έντομα και κελαηδίσματα πουλιών. Έτσι, όταν είμαι στο Ναϊρόμπι, αφήνω το μαγνητοφωνάκι μου έξω στο παράθυρο τη νύχτα, ώστε να μπορώ να ακούω τις ηχογραφήσεις κατά τη διάρκεια των νυχτών στο Βερολίνο, όταν γίνονται υπερβολικά ήσυχες.

Το Νatur δημιουργήθηκε αρχικά το 2022, και από τότε ο KMRU το έχει καθιερώσει ως βασικό στοιχείο των ζωντανών εμφανίσεών του, τροποποιώντας και διαμορφώνοντάς το καθώς το παρουσίαζε σε περιοδείες με τον Fennesz μέχρι τη φετινή του κυκλοφορία. «Έγινα ένα με αυτό, συγχωνεύτηκα μαζί του μέσα από τις παραστάσεις και τις περιοδείες.»

• Nurturing sonic worlds: potentials of field recording with KMRU [λινκ]

16. More Eaze - lacuna and parlor [Mondoj]

Ambient, Ambient Americana, Electroacoustic, Post-Minimalism ≈ calm, mellow, ethereal, minimalistic, suspenseful, instrumental

«Η ιδέα της αυτοκρατορίας και της παρακμής είναι πάντα στο μυαλό μας. Μεγάλωσα στα πιο κλασικά αμερικανικά προάστια, στο Σαν Αντόνιο. Μόλις το δεις, δεν μπορείς να κάνεις πως δεν το είδες. Πάντα υπάρχει κάτι κακό που παραμονεύει και οι άνθρωποι στα προάστια – ειδικά στα προάστια του Τέξας – φοβούνται πάρα πολύ για τα πάντα. Η μαμά μου ζει στο Σαν Αντόνιο και υπάρχει ένα παγωτατζίδικο που περνάει στη γειτονιά της. Μου είπε ότι οι γείτονες πιστεύουν ότι είναι κάποιος που παρακολουθεί τα σπίτια για να τα κλέψει. Η εικόνα μοιάζει τόσο ειδυλλιακή αλλά είναι γεμάτη παράνοια και έναν περίεργο τύπο θυμού και καχυποψίας.»

«Προσπάθησα να απορρίψω τις ρίζες μου στην Αμερικάνα, αλλά στην πραγματικότητα νιώθω πιο ελεύθερη να αγκαλιάσω αυτή την πλευρά από τότε που έφυγα από το Τέξας. Για μένα, η Αμερικάνα είναι κάτι πολύ περισσότερο απ’ αυτό που φαίνεται. Είναι βαθύτερη και πιο παράξενη από αυτό που πολλοί θεωρούν. Έχει κάτι πολύ περίεργο και “λιντσεϊκό” όταν αρχίζεις να την ξετυλίγεις. Κάτι που πολλοί άνθρωποι που απλώς τη βλέπουν επιφανειακά το χάνουν.»

• A Lone Star: More Eaze Interviewed [λινκ]

17. Helado Negro - PHASOR [4AD]

Neo-Psychedelia, Indietronica, Ambient Pop, Indie Pop ≈ mellow, soft, warm, atmospheric, male vocalist, soothing, psychedelic, hypnotic, love, aquatic, progressive, ethereal, lush

* Το Phasor είναι μια μαθηματική έννοια που χρησιμοποιείται στη φυσική και την ηλεκτρολογία για να περιγράψει κυματικές ή περιοδικές κινήσεις, όπως αυτές που συμβαίνουν στο ηλεκτρικό ρεύμα ή στις δονήσεις. Για παράδειγμα αν δύο κύματα έχουν διαφορετική φάση (είναι «εκτός συγχρονισμού»), τα phasors τους δείχνουν πώς αυτά τα κύματα συνδυάζονται. Μπορεί να ενισχύονται ή να αλληλοακυρώνονται, όπως συμβαίνει όταν δύο πέτρες πέσουν στο νερό και δημιουργούν κυματισμούς.

- Πες μου για τον τίτλο, PHASOR. Διάβασα το δελτίο τύπου σου και έχω μια βασική ιδέα για την έννοια, αλλά δεν είμαι ιδιαίτερα εξοικειωμένος με τη φυσική, οπότε ίσως μπορείς να με βοηθήσεις να καταλάβω.

Χωρίς να μπω σε πολλές λεπτομέρειες, ομολογώ ότι έφαγα πολλά μανιτάρια όσο δούλευα αυτόν τον δίσκο. Ήξερα τι σήμαινε, αλλά στην πραγματικότητα δεν ήξερα τι σήμαινε. Οπότε νομίζω ότι η κύρια πρόθεσή μου ήταν, "Τι σημαίνει αυτό; Θα με κάνει να το σκέφτομαι για πολύ καιρό; Το καταλαβαίνω καν; Είναι υποτίθεται κάτι βαθύ;"

Δεν υποτίθεται ότι πρέπει να είναι πολύ βαθύ, αλλά μου άρεσε ο ορισμός. Μου αρέσει η ιδέα του PHASOR ως μια μέτρηση του χρόνου για μένα, αυτή η αλληλοεπικάλυψη των ταλαντώσεων με ό,τι κάνω, και κάπως συνειδητοποιώντας ότι έχω ξεπεράσει τον παλιό εαυτό μου. Και τώρα είμαι εντάξει. Νιώθω καλά με αυτό το άτομο που είμαι αυτή τη στιγμή. Είναι κάπως σαν να κάνεις μια απογραφή αυτής της στιγμής.

• Futurism Restated #51.5: Helado Negro Interviewed [λινκ, paywall]
  

18. ENDON - Fall Of Spring [Thrill Jockey]

Death Industrial, Dark Ambient, Power Noise, Harsh Noise ≈ surreal, anxious, sampling, dark, death, dissonant, dense, noisy, scary, rhythmic, infernal, avant-garde, atmospheric, male vocalist, mechanical

FACTS

1. Don’t look at me.

2. This is punishment, Time does not heal.

3. Everything is substitute.

- Πείτε μας για τη δημιουργία του νέου σας άλμπουμ "Fall of Spring".

M: Προσπαθούσα να δημιουργήσω οργανική μουσική με ανόργανα υλικά.

A: Στην αρχή δεν ήμουν σίγουρος για το τι θα έπρεπε να κάνουν οι ENDON μετά από μια δραστική αλλαγή στη σύνθεση του συγκροτήματος (αποχώρηση του ντράμερ + θάνατος ενός μέλους και αδερφού άλλου μέλους του συγκροτήματος). Όμως, μόλις αρχίσαμε να γράφουμε, τα πράγματα έγιναν πιο εύκολα απ' ό,τι περιμέναμε. Χαλαρώσαμε πλήρως, η διαδικασία ομαλοποιήθηκε, οπότε μπορέσαμε να εξερευνήσουμε διάφορες ιδέες και τα τραγούδια πήραν σχήμα αναλόγως.

N: Έμοιαζε σαν να βρισκόμουν επιτυχώς σε ένα αναπτυξιακό στάδιο απόκτησης μιας νέας γλώσσας.

• 11+3 questionnaire: ENDON [λινκ]

19. Arooj Aftab - Night Reign [Verve]

Chamber Jazz, Chamber Folk ≈ nocturnal, lush, peaceful, hypnotic, introspective, soothing, autumn, poetic, meditative, spiritual, ethereal, pastoral, love

Είμαι περίεργος να μάθω τι πιστεύουν οι υπέρμαχοι της παράδοσης για τη μουσική της στο Πακιστάν. «Νομίζω ότι όλοι είναι εντάξει με αυτό», απαντά μετά από μια παύση. «Δεν πιστεύω ότι είναι υπερβολικά προστατευτικοί απέναντι στην εξέλιξη της παράδοσης». Αν μη τι άλλο, λέει, όλοι όσοι έχει μιλήσει μαζί τους ήταν «γεμάτοι δέος», επειδή, μέσω του Vulture Prince, «τα Ουρντού έγιναν cool και γνωστά. Νομίζω ότι δημιούργησα νέους ορίζοντες για αυτούς». Τα παραπάνω τα συνδέει με ένα λιγότερο γνωστό δεσμό ανάμεσα στον θρυλικό Πακιστανό τραγουδιστή qawwali, Nusrat Fateh Ali Khan, και τον Jeff Buckley τη δεκαετία του '90 – (ο Buckley είχε εκατοντάδες κασέτες με ηχογραφήσεις qawwali και μάλιστα διασκεύασε το «Yeh Jo Halka Halka Suroor Hai» του Khan κατά τη διάρκεια μιας εμφάνισής του στο καφέ Sin-é στη συνοικία East Village της Νέας Υόρκης το 1993) – πυροδοτώντας μια δημιουργική σχέση που οδήγησε τον Khan να συνεργαστεί περαιτέρω με τον Peter Gabriel πριν από τον θάνατό του το 1997, σε ηλικία 48 ετών. «Άρχιζε να δημιουργεί μια σύνδεση μεταξύ των δύο κόσμων», μου λέει για τα τελευταία χρόνια του Khan. «Και αισθάνομαι ότι κάνω το ίδιο πράγμα. Έχει παρόμοιο αντίκτυπο».

• The Night Becomes a Great Friend: Arooj Aftab Interviewed [λινκ]
  

20. Jlin - Akoma [Planet Mu]

Footwork, IDM ≈ mysterious, rhythmic, complex, cold, energetic, suspenseful, futuristic, manic, repetitive, dissonant, atmospheric

- Το Akoma είναι μια λέξη από τη Γκάνα που σημαίνει «καρδιά». Πώς συνδέεται με το άλμπουμ;

Jlin: Το τύμπανο είναι η αρχική καρδιά —ο παλμός της ζωής. Ήθελα αυτός ο δίσκος να αντικατοπτρίζει αυτή την ιδέα, γι’ αυτό xρησιμοποιώ ένα ευρύ φάσμα κρουστών. Δεν ήταν απαραίτητα μια συνειδητή πρόθεση από την αρχή· απλώς δημιουργούσα. Αλλά μου αρέσει να νιώθω τον ρυθμό με διάφορους τρόπους. Ο χτύπος των κρουστών, αυτή η «καρδιά», για μένα αντιπροσωπεύει τον εσωτερικό μου κόσμο, την πιο ευάλωτη πλευρά μου, και την προσπάθειά μου να δίνω τον καλύτερό μου εαυτό κάθε φορά.

• Jlin revels in the mystery of creation [link]

«Την πρώτη φορά που συνάντησα τον Philip Glass, έκλαψα», λέει. «Μου είπε ότι ήταν πολύ περήφανος για μένα. Ήταν μια πολύ συγκινητική στιγμή. Του είπα απλά: "Έχω τόσες πολλές ερωτήσεις για εσάς, κύριε". Και μου απάντησε: "Τα πας περίφημα... Αλλά να έχεις υπομονή με τον εαυτό σου, γιατί μερικές φορές ακούω ότι χάνεις την υπομονή σου... Να είσαι υπομονετική και να αγκαλιάζεις αυτή τη ματαίωση, γιατί αυτή θα σε οδηγήσει εκεί που θέλεις να φτάσεις." Από τότε προσπαθώ.»

Όταν η οραματίστηκε την ιδέα να συμπεριλάβει τον είδωλό της στο άλμπουμ της, του πρότεινε απλώς να ηχογραφήσει τον εαυτό του να εξασκείται στο πιάνο στις πέντε το πρωί, όπως συνηθίζει, και εκείνος το έκανε.

Η Jlin θυμάται την πρώτη φορά που έπαιξε το ολοκληρωμένο κομμάτι στον Glass: «Καθόταν δίπλα μου και θυμάμαι ότι σε ένα σημείο έπιασε το γόνατό μου γιατί δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που άκουγε. Όταν τελείωσα, μου είπε: "Παίξ’ το ξανά."»

• From footwork to infinity: Jlin is an era-defining artist [link]
  

~kouragio, the soundtrack [1-50]

1. Rafael Toral - Spectral Evolution

2. Astrid Sonne - Great Doubt

3. Sarah Davachi - The Head As Form’d In The Crier’s Choir

4. Klara Lewis - Thankful

5. Sophia Jani, Teresa Allgaier - Six Pieces for Solo Violin

6. Felicia Atkinson - Space As An Instrument

7. Gerald Cleaver - The Process

8. Total Blue - Total Blue

9. Lia Kohl - Normal Sounds

10. The Bug - Machine

11. Nala Sinephro - Endlessness

12. Loidis - One Day

13. The Necks - Bleed

14. Milan W. - Leave Another Day

15. KMRU - Natur

16. More Eaze - lacuna and parlor

17. Helado Negro - PHASOR

18. ENDON - Fall of Spring

19. Arooj Aftab - Night Reign

20. Jlin - Akoma

21. Aaron Dilloway, John Cage - Rozart Mix

22. Charli XCX - BRAT

23. Julian Sartorius - Hidden Tracks: Domodossola – Weissmies

24. Ulla, Ultrafog - It Means A Lot

25. Oren Ambarchi, Johan Berthling, Andreas Werliin - Ghosted II

26. More Eaze, Pardo, Glass - Paris Paris, Texas Texas

27. Civilistjävel! - Brödföda

28. Nikolaienko - Meta

29. Ryuichi Sakamoto - Opus

30. Jakob Bro - Taking Turns

31. Jonnine - Southside Girl

32. Fergus Jones, Perko - Ephemera

33. Holy Tongue, Shackleton - The Tumbling Psychic Joy of Now

34. Doechii - Alligator Bites Never Heal

35. Donato Dozzy - Magda

36. Fabiano Do Nascimento, Sam Gendel - The Room

37. Eiko Ishibashi - Evil Does Not Exist

38. NUG - Bong Boat

39. Container - Yacker

40. Jonas Munk - Mirror Phase

41. Claire Rousay - Sentiment

42. Jeff Parker, ETA IVtet - The Way Out Of Easy

43. Sissi Rada - Demeter in Aexone

44. Ekuka Morris Sirikiti - TE-KWARO ALANGO-EKUKU

45. Xylitol - Anemones

46. SML - Small Medium Large

47. LI YILEI - Nonage

48. Läuten der Seele - Die Reise zur Monsalwäsche

49. The Body, Dis Fig - Orchards of a Futile Heaven

50. Adam Wiltzie - Eleven Fugues for Sodium Pentothal

    ---

    
    
    επιστρέφουμε σύντομα

    xx, kouragio
    

Oι δύο τελευταίες εβδομάδες πέρασαν σαν αστραπή εδώ στα κεντρικά του ~kouragio γεμάτες με μουσική, ταινίες, AI και φόντο πολέμους και πολλούς ημίτρελους να κυριαρχούν στην επικαιρότητα. Η περίοδος της λίστας με τα καλύτερα της χρονιάς έχει σχεδόν ολοκληρωθεί και μαζί της φέτος ήρθαν να προστεθούν τόσες πολλές εξελίξεις στο πεδίο της Τεχνητής Νοημοσύνης που μόνο για αυτές θα μπορούσε να γραφτεί ένα ογκώδες -και εντελώς άχρηστο- βιβλίο· μέχρι να γραφόταν θα ήταν ήδη ξεπερασμένο. Γύρω μας κατασκευάζονται πυρηνικά καταφύγια, αξιωματούχοι στις ΗΠΑ καταθέτουν στοιχεία για εξωγήινες μορφές ζωής, κυβερνήσεις και κράτη καταρρέουν, διάφοροι τύποι όπως ο Πούτιν και ο γ.γ του ΝΑΤΟ μας καλούν να ετοιμαστούμε για πόλεμο αν δεν κάνουμε το ένα ή το άλλο. Ρουτίνα θα ‘λεγε κανείς και προφανώς δεν θα ασχοληθούμε με τέτοιες λεπτομέρειες σήμερα.

Σήμερα θα ασχοληθούμε κυρίως με νουμεράκια, εδώ της Ιεράπετρας. Φορέστε από τώρα γυαλιά αν είναι απαραίτητο.

Εσύ ξέρεις γιατί το λέμε έτσι;

Το πιο ενδιαφέρον γεγονός που μου συνέβη τελευταία, κι αυτό που με έβαλε σε περισσότερες σκέψεις, προήρθε από ένα παιδί έξι χρονών. Για το λόγο αυτό ας ξεκινήσουμε με κάτι ανάλογο. Εδώ και μερικές εβδομάδες στο Ράδιο Λασίθι κάθε Τετάρτη έρχονται μαθητές του 3ου Πειραματικού Γυμνασίου που συμμετέχουν στον Γλωσσικό όμιλο που έχει δημιουργηθεί και παρουσιάζουν την προέλευση λέξεων και φράσεων που όλοι μας χρησιμοποιούμε καθημερινά σε μια ενότητα με τίτλο «Εσύ το ήξερες αυτό;» [λινκ]

(Μισό σχόλιο: Είναι πολύ τυχερή η Ιεράπετρα που απέκτησε αυτά τα Πειραματικά Σχολεία τα οποία μαζί με το Μουσικό Γυμνάσιο θα φέρουν στο μέλλον πολλαπλάσια οφέλη και θα καλύψουν πραγματικά ελλείμματα της περιοχής, απ’ ότι, για παράδειγμα, ένα παραπεταμένο τμήμα ΑΕΙ. Λεφτά υπάρχουν στην Ιεράπετρα -άλλα μας λείπουν- κι ας ψάξει κανείς να βρει τον τρόπο να με πείσει για το αντίθετο.)

Επιστρέφοντας τώρα στους συγκεκριμένους μαθητές, την επόμενη Τετάρτη έχω σκοπώ να τους ρωτήσω και να τους ζητήσω να ψάξουν και να μου πουν από που κι από πότε ξεκίνησε να λέγεται η φράση «σαν να κλέβεις εκκλησία». Μια πρόχειρη αναζήτηση στο διαδίκτυο δεν με βοήθησε ιδιαίτερα.

Αυτή η φράση (κι άλλη μια) μου ήρθε στο μυαλό προσπαθώντας να γράψω κάτι για τον φετινό χριστουγεννιάτικο στολισμό της Ιεράπετρας. Ο στολισμός είναι πρωτοφανής και υπέροχος, τα ζαχαρωτά μπαστουνάκια φοβερά έξυπνη ιδέα, αλλά το να μείνει κανείς εκεί είναι πραγματικά «σαν να κλέβει εκκλησία». Η σύγκριση με τα προηγούμενα χρόνια είναι χαώδης και δεν περίμενε κανείς εμένα για να το ακούσει αυτό.

Υπάρχει όμως και κάτι πιο αξιοπρόσεχτο. Πέρα από όσους φίλους της νέας δημοτικής αρχής έμαθαν για τo εθελοντικό κάλεσμα (ανακοίνωση ούτε για αυτό το θέμα δεν υπήρξε ας θυμίσω), υπάρχουν και κάποιοι που σχεδίασαν όλο αυτό το σκηνικό. Ένα σκηνικό που δημιουργήθηκε μέσα από καλές ιδέες και προσοχή στη λεπτομέρεια. Αυτό είναι κάτι πραγματικά καινούριο και πολύ ευχάριστο. H αντιδήμαρχος Φωτεινή Περακάκη και η αρχιτέκτονας και εδώ και μερικούς μήνες έμμισθη σύμβουλος του Δημάρχου, Σοφία Παπαγγελή, ήταν αυτές που καθοδήγησαν αυτή την προσπάθεια. Για το ευρύτερο κομμάτι του Πολιτισμού στην Ιεράπετρα θα υπάρξουν ευκαιρίες να πούμε περισσότερα το επόμενο διάστημα, ελπίζω όμως αυτή η προσοχή στη λεπτομέρεια να φανεί περισσότερο σε μικρά ή μεγαλύτερα τεχνικά έργα που θα ακολουθήσουν. Αυτό είναι κάτι που λείπει διαχρονικά σ’ αυτό το Δήμο.

Για τις εκδηλώσεις τώρα τα ‘παμε και στο προηγούμενο ~kouragio, δεν υπάρχει λόγος επανάληψης.

Subscribe now

Εκεί που υπάρχει λόγος σοβαρός λόγος επανάληψης είναι στον τρόπο επικοινωνίας και κατ’ επέκταση λογοδοσίας της δημοτικής αρχής. Ή για να το περιγράψω πιο σωστά στην πλήρη απουσία τους.

Θα ΄λεγε κανείς πως μπορεί και να υπάρχει κάποιο τεχνικό πρόβλημα στα τηλέφωνα ή τους υπολογιστές του Δήμου, όλοι όμως είδαμε πως τα φετινά Χριστούγεννα ότι έλαμπε δημοσιευόταν. Μάλλον ξέρουν πως γίνεται και γιατί γίνεται δηλαδή. Η αντίθεση αυτή σε κάποιους μπορεί να μοιάζει από ύποπτη έως και προσβλητική, σίγουρα όχι σε μένα πάντως.

Παρατηρώντας αυτή την απόλυτη σιωπή ένα χρόνο τώρα έχω την πραγματική απορία αν θα μπει κανείς στον κόπο να παρουσιάσει τον πρώτο πραγματικό προϋπολογισμό της νέας δημοτικής αρχής. Να περιγράψει πως πάνε τα πράγματα, τι προγραμματίζεται για τη νέα χρονιά, πως κλείνει η φετινή…

Ο προϋπολογισμός του 2025 εγκρίθηκε από τη Δημοτική Επιτροπή (πρώην Οικονομική Επιτροπή), εκκρεμούν κάποιοι έλεγχοι μέχρι να έρθει προς ψήφιση στο Δημοτικό Συμβούλιο τις τελευταίες μέρες του 2024 και σε πρώτη ματιά δε μοιάζει και πολύ εντυπωσιακός.

Αυτά είναι τα έσοδα:

Αυτά είναι τα έξοδα:

50 εκατομμύρια δηλαδή με αποθεματικό 100.000 ευρώ, στα οποία συμπεριλαμβάνονται και οι υπηρεσίες του ΝΠΔΔ ΚΟΙΝΩ.ΠΟΛΙΤΙ.Α που καταργήθηκε.

Παρακάτω είναι το σύνολο των εξόδων το 2025 ανά υπηρεσία. Τέτοιο πίνακα απ’ όσο θυμάμαι δεν είχε δημοσιεύσει ποτέ η προηγούμενη δημοτική αρχή, οπότε εδώ να πούμε ένα μπράβο.

Από μόνα τους τα νούμερα ίσως να μην λένε και πολλά, οπότε για να το κάνω λίγο πιο εύκολο μπορείτε να δείτε αναλυτικά πως κατανέμονται όλοι οι πόροι και ποιο είναι το τεχνικό πρόγραμμα που έχει εγκριθεί σε αυτή τη φάση. [λινκ].

Να αναφέρουμε επίσης πως οι δύο σύμβουλοι της μειοψηφίας που συμμετέχουν στη Δημοτική Επιτροπή (Γ. Γουλιδάκης και Α. Πανταζής) ψήφισαν λευκό στη συνεδρίαση της περασμένης Πέμπτης γιατί, όπως μου είπαν, όλα τα παραπάνω στοιχεία -τα οποία πλέον είναι διαθέσιμα στη Διαύγεια- τους εστάλησαν λίγες ώρες πριν τη συνεδρίαση και δεν είχαν χρόνο να τα αξιολογήσουν επαρκώς.

Μια σύγκριση με περασμένες χρονιές θα βοηθούσε μάλλον να γίνει λίγο πιο κατανοητή η κατάσταση. Ας αφήσουμε για ευνόητους λόγους τον περσινό προϋπολογισμό κι ας πάμε στον προπέρσινο του 2023. Στο ίδιο λινκ με παραπάνω θα βρείτε και τον τελευταίο «φυσιολογικό» προϋπολογισμό επί Θεοδόση Καλαντζάκη μαζί μ’ αυτόν της ΚΟΙΝΩ.ΠΟΛΙΤΙ.Α που υποβαλλόταν ξεχωριστά.

Αυτός του 2023 ήταν ελαφρώς μεγαλύτερος υπάρχουν όμως κι άλλες διαφορές. Σε σχέση με το 2023, του χρόνου προβλέπονται περίπου 2 εκατ. ευρώ περισσότερα σε έξοδα προσωπικού και αιρετών αλλά και 3 εκατ. λιγότερα σε τεχνικά έργα. Ο προϋπολογισμός για ανείσπρακτα έσοδα (δημοτικά τέλη, νερό κλπ) στα 5,7 εκατ ευρώ από 5,2 το 2023.

Όπως και να ‘χει αν έχετε όρεξη ρίξτε μια πρώτη ματιά και θα επανέλθουμε.

Παρακάτω ο προϋπολογισμός του 2023 για συγκρίσεις. Όλα τα αρχεία στο [λινκ]

2023

+ ΚΟΙΝΩ.ΠΟΛΙΤΙ.Α

-τέλος προϋπολογισμού

~μουσική

O μουσικός αγών της #Blogovision2024 συνεχίζεται εντατικά μέχρι τις 20 Δεκεμβρίου. Ακολουθεί ο πίνακας προόδου:

Επιδόρπιο

Συνταγή για σπιτικά ζαχαρωτά μπαστουνάκια (μισή ώρα μαγείρεμα, μισή ώρα για το σχήμα, μισή ώρα για να κρυώσουν)

Υλικά:

• 2 φλιτζάνια ζάχαρη

• 1/2 φλιτζάνι σιρόπι καλαμποκιού (γίνεται και με μέλι ή σπιτικό σιρόπι με ζάχαρη και νερό)

• 1/4 φλιτζάνι νερό

• 1/2 κουταλάκι του γλυκού εκχύλισμα μέντας

• 1/4 κουταλάκι του γλυκού κρεμόριο (cream of tartar)

• Χρώματα ζαχαροπλαστικής (κόκκινο και άσπρο)

• Λίγο λάδι για άλειμμα

Εξοπλισμός:

• Θερμόμετρο ζαχαροπλαστικής

• Μακρύ μαχαίρι ή ψαλίδι κουζίνας

• Αντικολλητικό χαρτί ή μαρμάρινη επιφάνεια

Οδηγίες:

1. Προετοιμασία:

   • Άλειψε μια επιφάνεια μαρμάρου ή ένα αντικολλητικό χαρτί με λίγο λάδι.

   • Βάλε δύο μπολ στην άκρη για να χωρίσεις το μείγμα αργότερα.

2. Ζέσταμα του μείγματος:

   • Σε μια κατσαρόλα, βάλε τη ζάχαρη, το σιρόπι καλαμποκιού, το νερό και το κρεμόριο. Ζέστανε σε μέτρια φωτιά μέχρι να διαλυθεί η ζάχαρη.

   • Στη συνέχεια, αύξησε τη φωτιά και βράσε το μείγμα μέχρι να φτάσει τους 150°C (στάδιο «σκληρού ραγίσματος»). Χρησιμοποίησε το θερμόμετρο ζαχαροπλαστικής.

3. Αρωματισμός:

   • Μόλις το μείγμα φτάσει στους 150°C, αφαίρεσέ το από τη φωτιά και πρόσθεσε το εκχύλισμα μέντας. Ανακάτεψε καλά.

4. Χωρισμός και χρωματισμός:

   • Ρίξε το μισό μείγμα σε ένα μπολ και πρόσθεσε κόκκινο χρώμα ζαχαροπλαστικής. Ανακάτεψε προσεκτικά. Το άλλο μισό μείγμα άφησέ το άσπρο.

5. Πλάσιμο:

   • Μόλις τα μείγματα κρυώσουν ελαφρώς (αλλά είναι ακόμα εύκαμπτα), άρχισε να τα τραβάς και να τα διπλώνεις για να αποκτήσουν γυαλιστερή υφή. Δούλεψε γρήγορα για να μην σκληρύνουν.

   • Πλάσε τα δύο χρώματα σε μακριές κορδέλες.

6. Δημιουργία καραμέλας:

   • Ενώ οι κορδέλες είναι ακόμα ζεστές και εύκαμπτες, στρίψε την κόκκινη και την άσπρη κορδέλα μαζί για να δημιουργήσεις το χαρακτηριστικό σχέδιο. Κόψε σε μικρότερα κομμάτια και λύγισε τις άκρες για να σχηματίσεις την καμπύλη του μπαστουνιού.

7. Στερεοποίηση:

   • Άφησε τα ζαχαρωτά να κρυώσουν εντελώς και να σκληρύνουν.

Συμβουλές:

• Εάν το μείγμα σκληρύνει πολύ γρήγορα, μπορείς να το ζεστάνεις ελαφρώς ξανά για να γίνει εύκαμπτο.

• Χρησιμοποίησε γάντια ζαχαροπλαστικής για να προστατεύσεις τα χέρια σου από τη ζέστη.

Καλή επιτυχία και καλές γιορτές! 🎄

Αυτά προς το παρόν
χχ
#kouragio

Σήμερα φεύγει ένα τεράστιο βάρος απ’ το ~kouragio. Το μεγάλο θέμα που θα ακολουθήσει για τον Michael Levin με έχει ταλαιπωρήσει σχεδόν ένα χρόνο για το πως θα πρέπει να το γράψω και να το παρουσιάσω. Τελικά αποφάσισα να μην το καθυστερώ άλλο και να την πληρώσετε εσείς που θα το διαβάσετε. Αν το διαβάσετε τέλος πάντων. Σας προτείνω να το κάνετε βέβαια, αυτές οι ιδέες μου φαίνονται φοβερά συναρπαστικές. Αφορά κάποια χαζά κύτταρα που δημιουργούν καρκίνους και το πως να κάνεις ένα πόδι να φυτρώσει εκεί που θα ‘πρεπε να υπάρχει ένα χέρι. Αυτά παθαίνει κανείς όταν σταματά να επικοινωνεί και αποκόπτεται από το περιβάλλον του.

Όπως και να ‘χει σήμερα ξεκινάμε με Ιεράπετρα αφού δώσουμε συγχαρητήρια σε όποιον ή όποια δημιούργησε αυτό το κολλάζ που βλέπετε παραπάνω, δίπλα σ’ αυτό το ιδιόρρυθμο παράθυρο που έχουμε ξαναφωτογραφίσει στο ~14. Η κάμερα είναι ΑΙ τοποθέτηση. Ένα τρίτο μάτι κατά κάποιο τρόπο. Στο τέλος κρύβεται πολλή μουσική και μια υπέροχη ταινία. Καλό μήνα σε όλους και αν μας διαβάζει κανείς από Θεσσαλονίκη, να σας ζήσει!

Για τις υποσχέσεις που γίνονται πράξη

Συνήθως όταν μιλά κανείς για πολιτική και υποσχέσεις αναφέρεται σε εκείνα που ειπώθηκαν αλλά ποτέ δεν έγιναν. Αυτή τη φορά επανερχόμαστε στη νέα δημοτική αρχή της Ιεράπετρας για να δούμε λίγο πιο προσεκτικά δύο υποσχέσεις της που όντως έγιναν πράξη. Προκαταβολικά αναφέρω ότι και οι δύο δεν με έβρισκαν εξαρχής σύμφωνο, αλλά αυτή είναι απλά η δική μου άποψη.

Τα Χριστούγεννα στην Ιεράπετρα είναι μια από τις πιο περίεργες περιόδους της χρονιάς για μια πόλη που χιλιομετρικά απέχει περίπου την ίδια απόσταση από την πρωτεύουσα της χώρας και τις ακτές της βόρειας Αφρικής. Ο χειμώνας ποτέ δεν είναι πραγματικός χειμώνας και τις λίγες μέρες που κάνει την εμφάνισή του βρίσκει μια κοινωνία που δεν ξέρει πως να τον διαχειριστεί. Νομίζω πως αυτός είναι ένας βασικός λόγος που τα Χριστούγεννα, ως εορταστική περίοδος και ως εικόνα που μας έρχεται στο μυαλό από άλλες περιοχές, δημιουργεί πάντα τόσο μεγάλες εντάσεις και αρρυθμίες σε σχέση με τον προγραμματισμό που κάνει η εκάστοτε δημοτική αρχή.

Φέτος, όπως είχε υποσχεθεί η νέα δημοτική αρχή, αποχαιρετάμε τις μεγάλες συναυλίες για τη φωταγώγηση του χριστουγεννιάτικου δέντρου και δίνουμε χώρο (και χρήματα) σε τοπικά σχήματα. Νοικιάζουμε ένα τρενάκι για παιδιά στην κεντρική πλατεία (μέχρι την 1η Ιανουαρίου) και καταλήγουμε στο πρόγραμμα που ανακοινώθηκε. Ο στολισμός, που πάντα έλειπε από την πόλη, αποτελεί ένα αίνιγμα αλλά λεφτά δεν θα δοθούν όπως φαίνεται.

Συνολικό κόστος για φέτος: 28,500€ με ΦΠΑ.

• 10.000€ για ηχητικά και φωτισμό για όλες τις εκδηλώσεις

• 6 χ 1.500€ = 9.000€ για αμοιβές έξι σχημάτων

• 8.000€ το τρενάκι

• Τα υπόλοιπα σε αφίσες κλπ.

Δεν καταλαβαίνω πως ακριβώς θα συμβάλλουν αυτά τα τοπικά σχήματα στη δημιουργία μιας εορταστικής χριστουγεννιάτικης ατμόσφαιρας, αλλά μπορεί να είμαι και περίεργος. Το πρόβλημα δεν βρίσκεται στις αμοιβές, οι περισσότερες όμως από τις έξι συναυλίες θα μπορούσαν να έχουν περισσότερο νόημα σε μια άλλη χρονική περίοδο και περίσταση. Τα κρητικά κάλαντα στα χωριά είναι μια πολύ ωραία ιδέα. To τρενάκι ή κάτι παρόμοιο με το τρενάκι απαραίτητο. Στο παρελθόν υπήρξαν κι άλλες ωραίες ιδέες που είχαν και νόημα και ανταπόκριση. Θυμίζω το χριστουγεννιάτικο χωριό του Ερυθρού Σταυρού που θα μπορούσε να γίνει και πολύ καλύτερο με λίγη στήριξη και την πρωτοβουλία του Εμπορικού Συλλόγου για (χριστουγεννιάτικη) μουσική σχεδόν σε όλο το κέντρο.

Να πούμε όμως και κάτι επιπρόσθετο. Αρχίζουμε να βλέπουμε κάποια ονόματα να επαναλαμβάνονται στις απευθείας αναθέσεις του Δήμου. Ο περιφερειακός σύμβουλος Λασιθίου και μέλος της επιτροπής τουρισμού της Ιεράπετρας, Μιχάλης Κλώντζας είναι ένας απ’ αυτούς. Υπάρχουν κι άλλοι, αλλά ας περιμένουμε και την επόμενη ευκαιρία για να αναφερθούμε σε μη αιρετούς. Το ταλέντο αναγνωρίζεται υποθέτω, αλλά σε κάθε περίπτωση όλοι κρίνονται εκ του αποτελέσματος. Η αρχική υπόσχεση πάντως τηρήθηκε.

Απ΄ τα κρύα του χειμώνα, ας πάμε μερικούς μήνες μπροστά ή πίσω και ας μεταφερθούμε στην καλοκαιρινή Ιεράπετρα. Δεν θα αναφερθώ τώρα στην τουριστική προβολή του Δήμου για την οποία έχουμε ακούσει ήδη πολλά και μεγάλα λόγια και παρατηρώ κάποιες περίεργες κινήσεις, αλλά στην διαβόητη τεχνητή παραλία της Ιεράπετρας. Το καυτό θέμα των περασμένων χρόνων.

Εκτιμώ πως η στάση (και η υπόσχεση) της νέας δημοτικής αρχής να μην συντηρήσει το έργο όπως προβλέπεται στην αρχική μελέτη θα αποδειχθεί μελλοντικά ένα απ’ τα μεγάλα λάθη της. Ο Μ. Φραγκούλης έχει κατηγορήσει πολλές φορές τον προηγούμενο Δήμαρχο πως «πέταξε λεφτά στη θάλασσα». Απ’ τη στιγμή όμως που το αντιδιαβρωτικό έργο έγινε, ο ίδιος είναι -κυριολεκτικά- αυτός που αφήνει τα χρήματα να τα παίρνουν τα κύματα.

Μια βόλτα στην παραλία τώρα, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί και αναδιαμορφωθεί από τα φυσικά φαινόμενα, δείχνει πως με τη συντήρηση και αναπλήρωση με άμμο αντλώντας από συγκεκριμένα σημεία (όπως προβλέπεται και περιγράφεται στη μελέτη) το αποτέλεσμα σταδιακά θα ερχόταν.

Τι με νοιάζει εμένα θα πει κανείς και θα ΄χει και δίκιο. 300-400 χιλιάδες ευρώ κόστισε. Λες και πρόκειται για δικά μας λεφτά. Τόσες παραλίες έχουμε άλλωστε.

Εδώ η αρχική μελέτη [λινκ]

Για τη Συλλογική Νοημοσύνη

Ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για τον Μichael Levin και τη δουλειά του στον τομέα της βιολογίας. Θα προσπαθήσω να είμαι όσο γίνεται προσεκτικός σε όσα ακολουθήσουν. Χρειάζεται και η δική σας προσοχή (και υπομονή) καθώς διαβάζετε βέβαια. Μιλάμε για ένα σχετικά νέο και καταξιωμένο επιστήμονα και όχι για κάποιο σύγχρονο μάγο ούτε για κάποια παρεξηγημένη ιδιοφυία που σπρώχνεται από οικονομικά συμφέροντα.

Η δουλειά του στην αναπτυξιακή βιολογία, την βιοηλεκτρική σηματοδότηση και την αναπτυξιακή βιολογία τον έχουν καθιερώσει στο χώρο του και τον έχουν κάνει ευρύτερα γνωστό μέσα από την παρουσία του σε επιστημονικά και μη podcasts κλπ. Κάπως έτσι τον έμαθα κι εγώ προφανώς.

Ο τρόπος που αντιλαμβάνεται τον κόσμο και την ανθρώπινη ύπαρξη μπορεί να τρομάξει ορισμένους, σήμερα όμως θα ασχοληθούμε με το ευρύτερο πλαίσιο της δουλειάς του, που έχει επεκτάσεις πολύ ευρύτερες από το στενό πεδίο της βιολογίας- το οποίο παρουσίασε ο ίδιος την περασμένη άνοιξη σε ένα paper που δημοσιεύτηκε στο Communications Biology του περιoδικού Νature με τίτλο: Συλλογική νοημοσύνη: Ένα ενοποιητικό πλαίσιο για την ενσωμάτωση της βιολογίας σε διαφορετικές κλίμακες και υποστρώματα.

Ο Levin υποστηρίζει ότι τα κύτταρα δεν είναι απλώς βιολογικά «ρομπότ» που λειτουργούν με βάση το DNA τους, αλλά έχουν την ικανότητα να επικοινωνούν και να συντονίζονται μέσω βιοηλεκτρικών σημάτων. Αυτή η συλλογική ευφυΐα τους επιτρέπει να διαμορφώνουν πολύπλοκες δομές, να διορθώνουν βλάβες, και να αναγνωρίζουν τον ρόλο τους στο πλαίσιο ενός ζωντανού οργανισμού.

Η ομάδα του Levin έχει πραγματοποιήσει εντυπωσιακά πειράματα που δείχνουν πώς τα κύτταρα χρησιμοποιούν ηλεκτρικά σήματα για να αποφασίσουν πού και πότε να σχηματίσουν όργανα. Για παράδειγμα, κατάφερε να χειραγωγήσει την αναγέννηση ακρωτηριασμένων άκρων σε βατράχους, χρησιμοποιώντας βιοηλεκτρικά μοτίβα. Να φυτρώνει ένα χέρι εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει ένα πόδι, για παράδειγμα. Η κατανόηση αυτής της μορφής κυτταρικής «νοημοσύνης» ανοίγει νέους ορίζοντες στην αναγεννητική ιατρική και στη δυνατότητα ελέγχου της ανάπτυξης και της αναγέννησης σε ζωντανούς οργανισμούς.

Ο Levin θεωρεί ότι η βιοηλεκτρική σηματοδότηση είναι μια γλώσσα που τα κύτταρα χρησιμοποιούν για να επιτύχουν συλλογικούς στόχους. Αυτή η προσέγγιση φέρνει στο προσκήνιο την ιδέα ότι τα ζωντανά όντα είναι κάτι περισσότερο από το άθροισμα των γενετικών τους πληροφοριών — είναι δυναμικά συστήματα, ικανά να λαμβάνουν αποφάσεις σε επίπεδο πολυκυτταρικής συνεργασίας.

Οι απόψεις του για τον καρκίνο ως αναπτυξιακό πρόβλημα έχουν τραβήξει σημαντική προσοχή και προκαλέσει συζητήσεις στους τομείς της βιολογίας και την ογκολογίας. Αντί να βλέπει τον καρκίνο μόνο ως αποτέλεσμα γενετικών μεταλλάξεων, ο Levin θεωρεί ότι οι καρκινικές κυτταρικές συμπεριφορές μπορεί να προκύπτουν από αποτυχία της κυτταρικής επικοινωνίας και συλλογικότητας. Όταν τα κύτταρα χάνουν την ικανότητά τους να αντιλαμβάνονται και να απαντούν σωστά στα βιοηλεκτρικά σήματα, τότε αρχίζουν να συμπεριφέρονται σαν να είναι ανεξάρτητα, οδηγώντας σε ανεξέλεγκτο πολλαπλασιασμό — δημιουργώντας δηλαδή τη βάση των καρκινικών όγκων.

Η προσέγγιση αυτή φέρνει στο φως τη δυνατότητα νέων θεραπευτικών παρεμβάσεων, όπως η αποκατάσταση της σωστής βιοηλεκτρικής σηματοδότησης, προκειμένου να «επαναπρογραμματιστούν» τα καρκινικά κύτταρα και να επιστρέψουν στη φυσιολογική τους συμπεριφορά. Παράλληλα με παραδοσιακές προσεγγίσεις, όπως η χημειοθεραπεία και η ακτινοβολία, οι οποίες στοχεύουν στην εξόντωση των καρκινικών κυττάρων, η προσέγγιση του Levin προσπαθεί να αποκαταστήσει τη φυσιολογική «συνεργασία» των κυττάρων.

Οι ιδέες του Levin έχουν πέρα από το ενδιαφέρον, έχουν αντιμετωπίσει κριτική και σκεπτικισμό από αρκετούς ερευνητές. Η παραδοσιακή άποψη για τον καρκίνο, που επικεντρώνεται σε γονιδιακές μεταλλάξεις, παραμένει κυρίαρχη στην ογκολογία. Οι επικριτές του υποστηρίζουν ότι οι μεταλλάξεις είναι ο κύριος παράγοντας που προκαλεί την καρκινογένεση και ότι οι βιοηλεκτρικές διαταραχές, παρότι σημαντικές, δεν μπορεί να είναι η κύρια αιτία.

Επιπλέον, οι περισσότερες από τις έρευνες του Levin έχουν πραγματοποιηθεί σε ζωικά μοντέλα και η κλινική εφαρμογή σε ανθρώπους παραμένει αβέβαιη. Πολλοί επιστήμονες θεωρούν ότι χρειάζεται περισσότερη έρευνα για να επιβεβαιωθεί ότι η βιοηλεκτρική παρέμβαση μπορεί να έχει πραγματικά θεραπευτικά αποτελέσματα στον άνθρωπο.

Παρόλα αυτά, η συμβολή του Levin έχει ανοίξει νέες προοπτικές και έχει προκαλέσει την επιστημονική κοινότητα να επανεξετάσει τις παραδοσιακές απόψεις για τον καρκίνο και την ανάπτυξή του. Η ιδέα ότι ο καρκίνος μπορεί να είναι, τουλάχιστον εν μέρει, ένα ζήτημα αναπτυξιακής αποδιοργάνωσης, προσφέρει μια εναλλακτική οδό για τη μελέτη και την αντιμετώπισή του.

Όλα αυτά βέβαια αφορούν ένα μακρινό μέλλον, μου φαίνεται όμως συναρπαστικό να το παρατηρείς την ώρα που (μπορεί) να γεννιέται. Για την ιστορία και για το ζήτημα του καρκίνου απλά να προσθέσω μόνο ότι ο Michael Levin θεωρεί πως στο πιο άμεσο μέλλον οι ανοσοθεραπείες θα είναι αυτές που θα πιθανότατα θα προσφέρουν σοβαρές λύσεις και ενδεχομένως να αρχίσουν να αντικαθιστούν τις χημειοθεραπείες.

Ένα σύντομο και κατατοπιστικό βίντεο για όσα προηγήθηκαν και όσα ακολουθούν, επιλέξτε ελληνικούς υπότιτλους, δουλεύουν μια χαρά.

Συλλογική νοημοσύνη: Ένα ενοποιητικό πλαίσιο για την ενσωμάτωση της βιολογίας σε διαφορετικές κλίμακες και υποστρώματα

Δική μου μετάφραση αποσπασμάτων από την περίληψη, την αρχή και το συμπέρασμα της μελέτης, όσο καλύτερα μπορούσα. Το paper μπορείτε να το διαβάσετε εδώ [λινκ]

Ένα χαρακτηριστικό στοιχείο της σύνθετης ζωής, που την καθιστά ξεχωριστή από τα τρέχοντα κατασκευασμένα τεχνητά αντικείμενα, είναι η πολυκλιμακωτή της φύση: υπάρχει τάξη στη βιολογία σε διάφορα επίπεδα οργάνωσης, από τα μόρια έως τα κύτταρα, τους ιστούς, τα όργανα, ολόκληρους οργανισμούς, και κοινωνίες/σμήνη.

Ωστόσο, αυτό δεν περιορίζεται μόνο στη δομική ένθεση: είναι, στην πραγματικότητα, μια αρχιτεκτονική δεξιοτήτων πολλαπλών κλιμάκων, καθώς κάθε επίπεδο επιλύει προβλήματα στους δικούς του σχετικούς τομείς. Καθώς η εξέλιξη διευκόλυνε την αύξηση της πολυπλοκότητας, οι ζωντανοί οργανισμοί απέκτησαν επίπεδα που συνεργάζονται και ανταγωνίζονται για την επίλυση προβλημάτων σε μεταβολικούς, φυσιολογικούς, ανατομικούς και συμπεριφορικούς χώρους.

Η ανθεκτικότητα, η ανοιχτότητα, η δυνατότητα εξέλιξης και η μοναδική πολυπλοκότητα της βιολογίας πιθανώς εξαρτώνται από το γεγονός ότι η εξέλιξη εργάζεται με ένα υλικό που έχει ιδιότητες πράκτορα (agent) – ένα υπόστρωμα με δεξιότητες, υπολογιστικές δυνατότητες και ομοιοδυναμικά σημεία αναφοράς που επηρεάζουν έντονα τη δομή και τη λειτουργία των πολυκύτταρων μορφών. Η προσαρμοστική συμπεριφορά σε νέους χώρους προβλημάτων μπορεί να προκύψει επειδή τα υψηλότερα επίπεδα οργάνωσης μπορούν να παραμορφώσουν το ενεργειακό τοπίο για τα υποσυστήματα, ενώ επωφελούνται από την ικανότητά τους να περιηγούνται σε αυτά τα τοπία αυτόνομα και χωρίς μικροδιαχείριση.

Η κατανόηση του πώς η συμπεριφορά των υπομονάδων διαχέεται προς τα επάνω, συμβάλλοντας σε προσαρμοστικές διαδικασίες σε υψηλότερα επίπεδα οργάνωσης, και πώς τα υψηλότερα επίπεδα οργάνωσης περιορίζουν και διευκολύνουν τη συμπεριφορά των μερών τους, είναι κρίσιμη όχι μόνο για τη βασική εξελικτική βιολογία αλλά και για τον έλεγχο των αποτελεσμάτων σε συστημικό επίπεδο στη βιοϊατρική και στο σχεδιασμό καινοτόμων τεχνητών συστημάτων.

Προηγουμένως προτείναμε ότι αυτό το ερευνητικό πρόγραμμα μπορεί να προχωρήσει αξιοποιώντας τη συλλογική νοημοσύνη ως μια κρίσιμη συμμετρία μεταξύ των επιπέδων, που επιτρέπει τη χρήση εργαλείων της επιστήμης της συμπεριφοράς σε νέες μη συμβατικές δομές, ειδικά στις δυνατότητες των ομάδων κυττάρων στους χώρους της μεταγραφικής, φυσιολογικής και ανατομικής λειτουργίας.

Συγκεκριμένα, έχουμε υποστηρίξει ότι η ρυθμιστική μορφογένεση αποτελεί μια μορφή συμπεριφοράς συλλογικοτήτων κυττάρων που διατρέχουν τον ανατομικό μορφοχώρο. Άλλοι ερευνητές έχουν υποστηρίξει ότι τα ανοσοποιητικά συστήματα, τα βακτηριακά βιοφίλμ και πολλές άλλες μη συμβατικές δομές μπορούν να κατανοηθούν αποτελεσματικά και να ελεγχθούν ορθολογικά με τη χρήση τεχνικών από τις επιστήμες της συμπεριφοράς και της γνωστικής επιστήμης.

Σε αυτό το πλαίσιο, εξετάζουμε διάφορα φαινόμενα της βιολογίας που αναδεικνύουν αυτήν την προσέγγιση, εστιάζοντας συγκεκριμένα σε δύο πτυχές που προβάλλουν έντονα στις επιστήμες της συμπεριφοράς. Η μία είναι η νοημοσύνη, όπως ορίζεται από τον William James, δηλαδή η ικανότητα επίτευξης του ίδιου στόχου με διαφορετικά μέσα (δηλαδή, η επίλυση προβλημάτων σε μεταβαλλόμενες ή νέες συνθήκες). Η άλλη είναι η συλλογική λήψη αποφάσεων, όπως μελετάται στον ταχέως αναπτυσσόμενο κλάδο της συμπεριφοράς ομάδων σε σμήνη.

Αυτή η παράλληλη συσχέτιση έχει εξεταστεί προηγουμένως και επεκτείνουμε αυτές τις ιδέες εδώ, κάνοντας συγκεκριμένες αναφορές σε πιο πρόσφατα δεδομένα που έχουν προκύψει μέσω προόδων στις μη επεμβατικές απεικονιστικές τεχνολογίες και στη λειτουργική κυτταρική ρύθμιση.

Εστιάζουμε στις οργανωτικές αρχές που δεν επιτρέπουν μόνο την εμφάνιση σύνθετης συμπεριφοράς αλλά και την ανάπτυξη πρωτο-γνωστικών συστημάτων, δηλαδή την επίλυση προβλημάτων με προσαρμοστικούς στόχους σε νέες συνθήκες.

Μια κεντρική θέση του αναδυόμενου πεδίου της πολυμορφικής νοημοσύνης είναι ότι οι γνωστικές ικανότητες υφίστανται σε ένα φάσμα: εργαλεία, έννοιες και προσεγγίσεις από τις επιστήμες της συμπεριφοράς μπορούν να χρησιμοποιηθούν παραγωγικά για την κατανόηση και τον έλεγχο συστημάτων πολύ πέρα από τα γνώριμα ζώα με κεντρικά νευρικά συστήματα, χωρίς να είναι απαραίτητη η ύπαρξη ανεπτυγμένων, ανθρώπινου επιπέδου, μεταγνωστικών χαρακτηριστικών.

Επεκτείνουμε τον ορισμό του James για τη νοημοσύνη σε συλλογικά συστήματα, εξετάζοντας το πεδίο αντίληψης ενός πράκτορα: την περιοχή στον χώρο και τον χρόνο που ο πράκτορας μπορεί να ερευνήσει για να βρει εναλλακτικά μονοπάτια προς έναν στόχο. Καθώς το μέγεθος μιας συλλογικότητας αυξάνεται, το πεδίο αντίληψής της διευρύνεται, βελτιώνοντας την ικανότητά της να βρίσκει εναλλακτικούς δρόμους.

Πρέπει να σημειωθεί ότι, παρόλο που εδώ εστιάζουμε στην ανάπτυξη ζώων, υπάρχουν εξίσου συναρπαστικά δεδομένα αυτού του είδους και στα φυτά.

Τα πιο γνωστά παραδείγματα συλλογικής/σμηγματικής νοημοσύνης είναι οι κυψέλες των μελισσών, οι αποικίες μυρμηγκιών και τερμιτών, καθώς και τα σμήνη πουλιών και ψαριών. Ωστόσο, είναι σημαντικό να έχουμε υπόψη μας ότι δεν υπάρχει σαφής διάκριση μεταξύ αυτών των συλλογικών νοητικών διαδικασιών και των υποτιθέμενων κεντρικών, όπως αυτές που διαθέτουν τα πολύπλοκα ζώα και εμείς οι ίδιοι. Αντίθετα, η βιόσφαιρα προσφέρει ένα φάσμα αρχιτεκτονικών, από τους γνωστούς συμπαγείς εγκεφάλους, όπου οι νευρώνες δεν κινούνται πολύ μεταξύ τους (εκτός από εξαιρετικές περιπτώσεις), έως τους αποκαλούμενους «υγρούς εγκεφάλους» – κατασκευές στις οποίες τα υποσυστήματα μπορούν να αλληλεπιδρούν ρευστά.

Θεμελιωδώς, οι τυπικοί εγκέφαλοι είναι συλλογικότητες νευρώνων που παρέχουν την εμπειρία και τη λειτουργική ενότητα αναμνήσεων, στόχων και προτιμήσεων λόγω των δυναμικών αλληλεπιδράσεών τους.

Επομένως, ένας τρόπος να δούμε τη γνωστική επιστήμη, είναι ως τη μελέτη της συλλογικής νοημοσύνης των νευρώνων και άλλων τύπων κυττάρων.

Η κατανόηση του πώς οι συλλογικότητες εξασφαλίζουν τη συνεργασία προς προσαρμοστικούς στόχους σε διάφορους χώρους προβλημάτων αποτελεί εξίσου μέρος της κατανόησης του εαυτού μας και της κατανόησης των αποικιών μυρμηγκιών.

Πράγματι, έχει υποτεθεί ότι η αξιοσημείωτη ικανότητα των νευρώνων να ενοποιούνται προς έναν κεντρικό εαυτό – τον αναδυόμενο πράκτορα που είναι το υποκείμενο αναμνήσεων, προτιμήσεων και στόχων – αποτελεί μια εξελικτική προσαρμογή παλαιότερων στρατηγικών κυτταρικής επικοινωνίας που πρώτα έλυσαν προβλήματα σε άλλους τομείς που απαιτούν επεξεργασία πληροφοριών πέρα από το επίπεδο του μονοκύτταρου: τον ανατομικό μορφοχώρο.

Εξερευνώντας πιθανές δυναμικές χωρίς κλίμακα σε διαφορετικά συστήματα, όπως την αντιμετώπιση των διαδικασιών μορφογένεσης ως μορφή συμπεριφοράς σμηγμάτων κυττάρων στον ανατομικό χώρο, μπορούμε να εμπλουτίσουμε τόσο τη συμπεριφορική νευροεπιστήμη όσο και τη βιολογία της ανάπτυξης/αναγέννησης με νέους τρόπους ερμηνείας των δεδομένων.

Είναι κρίσιμο, παράλληλα με τις εμφανείς παραλληλίες με τη νευροεπιστήμη της γνωστικής λειτουργίας, να μην κάνουμε ισχυρισμούς για την υποκειμενική εμπειρία μη συμβατικών συλλογικών συστημάτων, ούτε να υπονοούμε ότι τα φαινόμενα που περιγράφονται είναι ισοδύναμα με τις γνωστικές ικανότητες ανθρώπινου επιπέδου.

Αντιθέτως, στόχος μας είναι να λάβουμε σοβαρά υπόψη την αναπτυξιακή και εξελικτική βιολογία, και να εξετάσουμε τις πρωτογενείς εκδοχές της λήψης αποφάσεων και άλλων πρωτο-γνωστικών λειτουργιών σε πολυκύτταρα πλαίσια, όπως στην αναγέννηση, την ανάπτυξη και τον καρκίνο.

Αυτό το θεωρούμε ένα σημαντικό βήμα για την ενοποίηση της πρόσφατης προόδου στη μελέτη των βρόγχων (loops) αντίληψης/δράσης σε μονοκύτταρα, με τη δουλειά που γίνεται στην ενεργή υπόθεση και στη θεωρία ελέγχου της αντίληψης, που αναπτύσσονται στις νευροεπιστήμες, τη ρομποτική και τη τεχνητή ζωή.

Είναι σημαντικό να προχωρήσουμε πέρα από τα μοντέλα χαμηλού επιπέδου επεξεργασίας πληροφοριών, μνήμης και πρόβλεψης σε χημικά μονοπάτια ή σε μονοκύτταρα, για να κατανοήσουμε το υψηλότερο επίπεδο αντιληπτικών τοπίων πολυκυτταρικών συλλογικοτήτων.

Αυτή η γνώση είναι απαραίτητη για να βελτιώσουμε την ικανότητά μας να εξηγούμε, να ελέγχουμε και να ανασχεδιάζουμε σύνθετα μορφολογικά και λειτουργικά αποτελέσματα που προς το παρόν βρίσκονται έξω από το πεδίο των δυνατοτήτων μας. Εδώ εξετάζουμε ενδιαφέροντα παραδείγματα των πρώιμων, απλών προκατόχων των διαδικασιών που θα μπορούσαν να αποτελούν τη βάση σύνθετων γνωστικών αρχιτεκτονικών, και διερευνούμε την υπόθεση ότι η μετάδοση εργαλείων μεταξύ επιστημονικών πεδίων (διαλύοντας τα τεχνητά εμπόδια μεταξύ τους) μπορεί να διευκολύνει περαιτέρω έρευνες.

Συμπέρασμα

Η βιολογία των κυττάρων και της ανάπτυξης παρέχει πλούσιο έδαφος για το αναδυόμενο πεδίο της ποικιλόμορφης νοημοσύνης: ανακαλύπτοντας ένα ευρύ φάσμα ικανοτήτων επίλυσης προβλημάτων σε νέες υποστρώσεις και σε ασυνήθιστες χωροχρονικές κλίμακες. Λόγω της πολυεπίπεδης αρχιτεκτονικής της ζωής, ένα θεμελιώδες χαρακτηριστικό της νοημοσύνης είναι η συλλογική συμπεριφορά: όλες οι νοημοσύνες φαίνεται να αποτελούνται από μέρη, συνδεδεμένα με μηχανισμούς που εφαρμόζουν πολιτικές για να δέσουν τα ικανά συστατικά σε ένα συνεργατικό (και ανταγωνιστικό) υπολογιστικό μέσο που επιλύει προβλήματα σε νέους χώρους και σε υψηλότερες κλίμακες. Η αξιοποίηση των ατομικών συμπεριφορών των κυττάρων προς τη ρυθμιστική μορφογένεση (καθοδηγώντας το ανατομικό μορφόχωρο) και η φυσιολογική ανθεκτικότητα σε επίπεδο συστήματος (διασχίζοντας το φυσιολογικό χώρο) είναι ιδιαίτερα ενδιαφέροντα παραδείγματα. Πράγματι, θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι ένα μοναδικό χαρακτηριστικό της Ζωής είναι μια αιτιακή αρχιτεκτονική στην οποία η ικανότητα επίλυσης προβλημάτων του συνόλου είναι μεγαλύτερη από αυτή των μερών της. Η εξέλιξη φαίνεται να είναι ιδιαίτερα καλή στο να βρίσκει τρόπους να διευρύνει τον «γνωστικό κώνο φωτός» των κυττάρων για να επιτύχει θεαματικές ικανότητες για την εύκαμπτη και προσαρμοστική διαχείριση της πολυπλοκότητας, της καινοτομίας και του θορύβου σε μεγάλη κλίμακα.

Ένα βασικό χαρακτηριστικό της συλλογικής νοημοσύνης των ομάδων κυττάρων είναι η δέσμευση των δραστηριοτήτων των υπομονάδων σε έναν κοινό στόχο μορφολογίας – ένα είδος διακριτού (π.χ. κεφάλι vs. ουρά) αποτελέσματος, ενώ τα συστατικά έχουν καταστάσεις που ποικίλλουν σε πολλές συνεχείς ποσότητες. Στη διαμόρφωση του αξονικού προτύπου (αριστερά-δεξιά, πρόσθια-οπίσθια), η συλλογική λήψη αποφάσεων επιτρέπει σε μεγάλα πλήθη κυττάρων σε έναν θάλαμο να συμφωνούν για το ανατομικό πεπρωμένο σε επίπεδο οργάνου, παρά τις στοχαστικές επιρροές που υπάρχουν. Έχει επίσης παρατηρηθεί ότι μια απόφαση για το μορφογενετικό αποτέλεσμα και η δέσμευση των κυττάρων στην ίδια απόφαση αποτελούν ορθογώνιες λειτουργίες με ξεχωριστούς μηχανισμούς, οι οποίοι μπορούν να διαχωριστούν πειραματικά.

Η νοημοσύνη, ως ικανότητα επίτευξης του ίδιου τελικού σημείου παρά τις εσωτερικές ή εξωτερικές αλλαγές, τονίζει όχι μόνο την ανθεκτικότητα (την επιτυχή χρήση καινοτόμων πολιτικών πλοήγησης για την υπέρβαση των διαταραχών), αλλά και τους τρόπους αποτυχίας της. Πολλοί τρόποι στόχευσης των αισθητηριακών, μνημονικών, λήψης αποφάσεων ή άλλων συστατικών της συλλογικής νοημοσύνης μπορεί να εκτροχιάσουν την απόδοσή της, οδηγώντας σε γενετικές ανωμαλίες και δυσμορφίες. Αυτό είναι συνεπές με την προτεινόμενη συμμετρία μεταξύ των συμπεριφορικών και αναπτυξιακών πεδίων, καθώς οι υπολογιστικές νευροεπιστήμες και η γνωσιακή επιστήμη είναι γεμάτες με ενδιαφέροντες τρόπους για να σκεφτεί κανείς πώς τα γνωσιακά συστήματα κάνουν λάθη. Η χρήση εργαλείων και εννοιών σε διαφορετικά πεδία έχει ήδη ξεκινήσει, περιλαμβάνοντας προσπάθειες για την κατανόηση του καρκίνου ως διαταραχή πολλαπλής ταυτότητας της μορφολογικής συλλογικής νοημοσύνης, τη χρήση αναστολέων επαναπρόσληψης σεροτονίνης και παραισθησιογόνων για την διαταραχή της μη-νευρικής ανάπτυξης, τη μοντελοποίηση των ασταθών φαινοτύπων στην αναγέννηση των πλαναρίων (είδος σκουληκιών) ως αντιληπτική αμφισημία, καθώς και την εύρεση ότι ορισμένες οπτικές ψευδαισθήσεις που ταλαιπωρούν το νευρικό σύστημα των σπονδυλωτών αναπαράγονται σε συλλογικές νοημοσύνες όπως τα μυρμήγκια. Αναμένεται ότι πολλές έννοιες από τις συμπεριφορικές επιστήμες που εξηγούν τις αποτυχίες της μάθησης, της ανάκλησης, της Μπεϋζιανής (Bayesian) ενημέρωσης των μοντέλων δυναμικής σηματοδότησης, της προσοχής, της διέγερσης και της αντίληψης θα βρουν εφαρμογή στην εξήγηση και τον έλεγχο των ελαττωμάτων στην πλοήγηση του ανατομικού χώρου προς υγιείς, βέλτιστες καταστάσεις.

Ένα ακόμη χαρακτηριστικό της συλλογικής νοημοσύνης είναι η ικανότητα του υψηλότερου επιπέδου παράγοντα να λαμβάνει αποφάσεις βασιζόμενος σε εκτεταμένα πρότυπα πληροφορίας. Για παράδειγμα, στον εγκέφαλο του εμβρύου του βατράχου, η χωρική διαφορά της τάσης μεταξύ περιοχών είναι αυτή που καθοδηγεί την έκφραση γονιδίων στη συνέχεια και όχι η απόλυτη τιμή οποιουδήποτε κυττάρου. Με άλλα λόγια, τα κύτταρα πρέπει να διαβάσουν ολόκληρα πεδία κυττάρων και να αναγνωρίσουν συγκεκριμένα πρότυπα για να καθορίσουν τι πρέπει να κάνουν – η συλλογικότητα είναι εμφανής τόσο στην είσοδο όσο και στην έξοδο των συμπεριφορών των κυττάρων.

Η μελλοντική έρευνα είναι απαραίτητη για την κατανόηση του πώς οι οντότητες ανώτερης τάξης (οργανισμοί, όργανα, ιστοί κ.λπ.) παραμορφώνουν το ενεργειακό τοπίο για τις υπομονάδες τους, επωφελούμενες από τις ικανότητές τους να πλοηγούνται σε χώρους των οποίων οι υπομονάδες είναι ασυνείδητες. Αυτό υποστηρίζει την αξιοποίηση της κυτταρικής σηματοδότησης και των υπολογιστικών ικανοτήτων για τη ρυθμιστική ανάπτυξη και αναγέννηση, οι οποίες εφαρμόζουν κυκλώματα ομοιόστασης σε επίπεδο οργάνων που διατηρούν την τάξη μεγάλης κλίμακας έναντι των κυτταρικών αποκλίσεων (γήρανση και καρκίνος) και του τραύματος. Η ζωντανή ύλη είναι ένα είδος υλικού με τη δυνατότητα διάδοσης πληροφοριών σε διαφορετικές κλίμακες – ένα φαινόμενο που έχει πολλές συνέπειες για την εξέλιξη και για τη βιομηχανική βιολογία.

Πολλά εργαλεία γίνονται διαθέσιμα, τα οποία αυξάνουν την κατανόηση και την ανταλλαγή προσεγγίσεων μεταξύ διαφορετικών κλάδων. Παραδείγματα περιλαμβάνουν την οπτογενετική διερεύνηση της δυναμικής των κυττάρων και των εμβρύων, καθώς και το πολύ κομψό σύστημα ηλεκτροτακτικής «SCHEEPDOG», το οποίο είναι ικανό να κατευθύνει ακριβώς συλλογικότητες κερατινοκυττάρων χρησιμοποιώντας δυναμικά ηλεκτρικά πεδία με πρότυπα που διακρίνουν μεταξύ συλλογικών και ατομικών συμπεριφορών των κυττάρων. Εκτός από τις τεχνολογίες, σημαντικές προσθήκες είναι τα εννοιολογικά εργαλεία, όπως το πλαίσιο ενεργητικής εξαγωγής και τα εργαλεία της θεωρίας αιτιακής πληροφορίας, τα οποία θα έχουν πολλές εφαρμογές στις βιολογικές επιστήμες.

Η μελλοντική έρευνα στον τομέα αυτό θα συνεχίσει να εμπλουτίζεται από προόδους στη συλλογική νοημοσύνη της συμπεριφοράς των ζώων καθώς και στον τομέα της ρομποτικής σμήνους. Επιπρόσθετες κατευθύνσεις για έρευνα περιλαμβάνουν το πώς η σύγκρουση (ανταγωνισμός) χρησιμοποιείται για τον συντονισμό συλλογικοτήτων και το πώς η διάδοση του κοινού στρες και η μοιρασιά κυτταρικών αναμνήσεων μέσω διακυτταρικών συνδέσεων δημιουργούν ανώτερες οντότητες.

Ένα από τα πιο συναρπαστικά χαρακτηριστικά του αναδυόμενου αυτού πεδίου είναι ο τρόπος με τον οποίο η συλλογική νοημοσύνη λειτουργεί ως σημείο εστίασης για την εξερεύνηση των συμμετριών μεταξύ της αναπτυξιακής βιολογίας και της νευροεπιστήμης. Αυτό κυμαίνεται από τη χρήση γνωσιακών επιστημονικών φορμαλισμών για την κατανόηση της μορφογένεσης και των διαταραχών της μέχρι τα ερωτήματα για το πόσα ανθρώπινα Εγώ μπορούν να συντηρηθούν από το μέσο διέγερσης ενός ανθρώπινου εγκεφάλου και τις παραλληλίες με τα πολλά σώματα που μπορούν να προκύψουν από ένα μόνο εμβρυϊκό βλαστοδέρμιο.

Πολλοί από τους ίδιους μηχανισμούς (όπως τα ηλεκτροφυσιολογικά δίκτυα) και πολιτικές ελέγχου επαναχρησιμοποιούνται από την εξέλιξη για να δέσουν τους νευρώνες στη συλλογική συμπεριφορά και την πλοήγηση ζώων στον τρισδιάστατο χώρο και να δέσουν τα προ-νευρικά κύτταρα για να κινούν τη διαμόρφωση του σώματος στο μορφόχωρο. Ο ΄Άλαν Τούρινγκ ήταν διορατικός μελετώντας τόσο τη νοημοσύνη όσο και τη χημική βάση της αυτοοργάνωσης, καθώς το πρόβλημα της αυτοοργάνωσης σε γνωστές νευρικές νοημοσύνες μπορεί να έχει πολλά κοινά με το πρόβλημα της αυτοοργάνωσης μιας μη νευρικής συλλογικής νοημοσύνης της μορφογένεσης.

Αν αυτό ισχύει, αρκετά πεδία μπορούν να προσδοκούν συναρπαστικές προόδους. Ο καρκίνος, ένα είδος διαταραχής πολλαπλής ταυτότητας της σωματικής συλλογικής νοημοσύνης, οι περιορισμοί στην ικανότητα αναγέννησης και πολλές φυσιολογικές διαταραχές θα μπορούσαν να προοδεύσουν μέσω τεχνικών που εκμεταλλεύονται όχι μόνο τους χαμηλού επιπέδου μηχανισμούς, αλλά και τη λήψη αποφάσεων ανώτερου επιπέδου της ζωής.

Η νευροεπιστήμη μπορεί να ωφεληθεί από μια ματιά στο εξελικτικό παρελθόν των εντυπωσιακών ικανοτήτων του εγκεφάλου, ενώ η αναπτυξιακή βιολογία και η βιομηχανική βιολογία μπορούν να δανειστούν τα πρακτικά και εννοιολογικά εργαλεία της νευροεπιστήμης, που πιθανώς αφορούν πολύ πιο βασικές αρχές από τη λειτουργία των κλασικών νευρώνων. Η κατανόηση του πώς λειτουργεί η εξέλιξη σε ένα υλικό με πολυεπίπεδη ικανότητα ενεργειών (agency) (όπου μπορεί να επωφεληθεί από τη διασταυρούμενη υπολογιστική δυνατότητα) θα συμπληρώσει τις προσπάθειες των μηχανικών να δημιουργήσουν και να ελέγξουν σμήνη ρομπότ και συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης, αλλά οι οποίοι προς το παρόν εργάζονται κυρίως με παθητική ύλη όπου η ικανότητα υπάρχει μόνο σε ένα επίπεδο.

Συνοψίζοντας, η συλλογική νοημοσύνη είναι ένα εξαιρετικά συναρπαστικό και διεπιστημονικό αναδυόμενο πεδίο που εκτείνεται από τα πιο θεμελιώδη φιλοσοφικά προβλήματα της σχέσης μέρους-όλου μέχρι την προώθηση της θεμελιώδους και εφαρμοσμένης ανακάλυψης σε ορισμένους σημαντικούς υποκλάδους.

2024: The Soundtrack, part 1

Μετά από ώριμη σκέψη η απόφαση πάρθηκε και το ~kouragio θα συμμετέχει ξανά στην #Βlogovision μετά από περισσότερα από δέκα χρόνια. Τότε από το παλιό μου blog, τώρα μέσα από τις πύλες της κολάσεως του Χ. Στο Από την 1η έως την 20η Δεκεμβρίου, μέρα με τη μέρα θα ανεβαίνουν εκεί τα 20 πιο αγαπημένα άλμπουμ της χρονιάς από ανθρώπους που παλιά τους έλεγαν bloggers. Για λεπτομέρειες και την αρχική λίστα του ~kouragio φτιάχτηκε μια νέα σελίδα και για τις 20 Δεκεμβρίου ετοιμάζεται κάτι κάπως πιο ιδιαίτερο με εκλεκτούς καλεσμένους:

2024: The Soundtrack, part 2

Συνεχίζουμε την μουσική αναδρομή με ένα από τα άλμπουμ που δεν θα βρίσκεται στην λίστα με τα 20.

O Ryuichi Sakamoto, μια τεράστια μορφή της σύγχρονης μουσικής των τελευταίων δεκαετιών, ευρέως γνωστός για τα soundtrack που δημιούργησε για μεγάλες κινηματογραφικές παραγωγές, έφυγε από τη ζωή τον Μάρτιο του 2023 σε ηλικία 71 ετών.

Έπασχε από καρκίνο και τα τελευταία 2-3 χρόνια της ζωής του γνώριζε πως το τέλος είναι κοντά. Λίγους μήνες πριν πεθάνει, σε κακή κατάσταση, ζήτησε από το γιό του, το σκηνοθέτη Neo Sora, να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ στο οποίο θα καταγραφόταν η τελευταία του μουσική παράσταση. Μόνος του με ένα πιάνο, επανεκτελώντας κάποιες συνθέσεις που ο ίδιος προφανώς θεωρούσε σημαντικές και παρουσιάζοντας κάποια νέα τραγούδια αφιερωμένα σε φίλους του που είχαν φύγει από τη ζωή.

Ο Ryuichi Sakamoto μιλούσε συχνά για την επίμονη ροπή του προς την τελειομανία και την προσοχή σε κάθε λεπτομέρεια. Αμέσως μετά το θάνατό του μάλιστα, είχε φροντίσει να δημοσιευτεί μια playlist στο Spotify με τίτλο Funeral και πολλά αγαπημένα του τραγούδια άλλων συνθετών. Χωρίς να έχει δει κανείς το ντοκιμαντέρ ή να έχει ακούσει ούτε δευτερόλεπτο από το Opus, τη μουσική εκδοχή του ντοκιμαντέρ, γίνεται προφανές νομίζω πως εδώ έχουμε να κάνουμε με κάτι το ιδιαίτερο και το σημαντικό. Και αυτό ακριβώς συμβαίνει, γιατί τελικά δεν πρόκειται για μια ματαιόδοξη έκδοση με τα Greatest Hits μιας τεράστιας διαδρομής, αλλά για την αποκάλυψη των επιλογών και των προθέσεων ενός θρύλου ο οποίος εγκαταλείπει την τελειομανία του και κυριολεκτικά δίνει όλες τις τελευταίες του δυνάμεις για να αποτυπώσει τις τελευταίες του λέξεις μπροστά σε ένα πιάνο.

Επιδόρπιο

Δεν χρειάζονται περιττά λόγια εδώ. To Aftersun είναι διαθέσιμο στο Ertflix. Kάντε τη χάρη στον εαυτό σας και δείτε αυτή την ταινία. [trailer]

Αυτά προς το παρόν, ευχαριστώ ιδιαιτέρως για όλα τα μηνύματα που ήρθαν μετά την προηγούμενη έκδοση, θα προσπαθήσω η επόμενη να μην καθυστερήσει τόσο.

χχ
~kouragio

Το ~kouragio51 ξεκινά με μια συνταρακτική είδηση:

(έτσι ξεκινάς να γράψεις μια είδηση)

MAGA 2.0

Κοιτώντας αυτά που συμβαίνουν στις ΗΠΑ μπορείς να δεις το μέλλον να έρχεται καταπάνω σου. Δεν πρόκειται για υπερβολή ούτε για κάποια σπουδαία παρατήρηση. Αυτή είναι μια συνθήκη που εξελίσσεται από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου κυρίως για τις χώρες του «Δυτικού Κόσμου» και θα συνεχίσει να υφίσταται για το άμεσο, τουλάχιστον, μέλλον.

Στο σημερινό, δεν πρόκειται να διαβάστε άλλη μια ανάλυση για το «τι σημαίνει» η νίκη του Ντόναλντ Τραμπ, αν όντως κέρδισε αυτός ή έχασαν οι άλλοι, για τις συνέπειες του σύγχρονου παγκοσμιοποιημένου φιλελευθερισμού και άλλα τέτοια παρόμοια. Όσοι ενδιαφέρεστε για αυτά είμαι σίγουρος πως έχετε διαβάσει ήδη πλήθος αναλύσεων και πιθανόν (πιθανόν λέω) θα έχετε θεωρήσει σωστές και to the point όσες επιβεβαιώνουν την εικόνα που έχετε ήδη σχηματισμένη για τον κόσμο. Το ~kouragio δεν βρίσκετε εδώ για να ενισχύσει κι άλλο τις όποιες προκαταλήψεις σας.

Αντί αναλύσεων για το μέλλον προτείνουμε μια ανασκόπηση στο παρελθόν. Ο Τραμπ εκλέγεται πρόεδρος για δεύτερη φορά, έρχεται με φόρα, κι αυτή η δεύτερη φορά, θεωρώ, πως θα είναι πολύ διαφορετική από την πρώτη. Στο δικό του -και μόνο- μυαλό υπάρχει η γνώση για τα δικά του σωστά και λάθη της πρώτης φοράς. Υποψιάζομαι πως πρόκειται για ένα τρομακτικό μέρος αλλά εκεί το ~kouragio δεν έχει πρόσβαση. Είναι σημαντικό όμως να δούμε τι έκανε και τι θεωρεί ο ίδιος ότι έκανε, εκείνη την πρώτη φορά.

Διάλειμμα για διαφημίσεις

Εις μνήμην

Μου φαίνεται ΦΟΒΕΡΑ ενδιαφέρον πως την ίδια στιγμή που ο Τραμπ κέρδιζε για δεύτερη φορά ο ΣΥΡΙΖΑ διαλυόταν 20 χρόνια μετά την ίδρυση του. Ας το θέσω και κάπως διαφορετικά: σε μια περίοδο που ο κόσμος προχωρά με το πόδι κολλημένο στο γκάζι, το κέντρο ελέγχου ενός κόμματος που μόλις πριν δέκα χρόνια βρισκόταν στο επίκεντρο του παγκόσμιου ενδιαφέροντος και είχε για αρχηγό τον πιο επιδραστικό ηγέτη της ευρύτερης διεθνούς αριστεράς μετά τον Γκορμπατσόφ, κατάφερε να δίνει μια μάχη «υπερ βωμών και εστιών», όπως έλεγε και ξανάλεγε η Όλγα Γεροβασίλη, υπονοώντας φυσικά ότι σε μια τέτοια μάχη όλα επιτρέπονται. Λογικό βέβαια αλλά παραμένει ενδιαφέρον -και μίζερο.

Το 2004, τη χρονιά που δημιουργήθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, ήμουν 19 χρονών, ήταν χρονιά εθνικών εκλογών και αυτό ήταν το πρώτο κόμμα που ψήφισα στη ζωή μου.

Ήμουν φοιτητής, γνώριζα πάνω κάτω τι ήταν ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ αλλά κυρίως μου είχε φανεί ΦΟΒΕΡΑ ενδιαφέρουσα η ένωση διάφορων τάσεων της αριστεράς για τις οποίες δεν είχα ιδέα τι ήταν ή τι πρέσβευαν. Θυμόμουν πολύ καλά τις εκλογές του 2000 στις οποίες ο ΣΥΝ είχε μπει με το ζόρι στο Βουλή με ποσοστό 3,2%. Θυμόμουν τις συζητήσεις, τα άρθρα σε εφημερίδες και τις εκπομπές στην τηλεόραση που έλεγαν πόσο σημαντικό είναι να σωθεί ο χώρος της «ανανεωτικής αριστεράς». Παρόμοιο κλίμα επικρατούσε και πριν τις εκλογές του 2004 και μ’ αυτό το σκεπτικό ψήφισα και εγώ. Γιατί να μην βοηθήσω να μπει κι αυτό το κόμμα στη Βουλή;

Ψήφισα στο Δημοτικό Σχολείο στο Καβούσι, απέναντι από το ογκώδες βουνό του Καψά στο κέντρο του οποίου το όνομα του ΠΑΣΟΚ ήταν γραμμένο πάνω σε ένα επίπεδο βράχο με άσπρη μπογιά, ορατό από χιλιόμετρα μακριά. Εκείνη τη μέρα ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα τα βλέμματα άγνωστων ανθρώπων να με πιέζουν για το τι θα ψηφίσω. Μετά πήγα για καφέ στην Ιεράπετρα.

Τότε η παρέα ήταν μεγάλη και σε ιδιαίτερα events ξεχείλωνε (γειά σε όλους). Όταν έφτασα στο Street είχαν φτάσει ήδη πάνω από 30 άτομα, όλοι πρώην συμμαθητές, όλοι φοιτητές που είχαν έρθει πίσω στην πόλη για να ψηφίσουν -και η πλειοψηφία όντως ψήφισε. Κανείς απ’ αυτούς δεν είχε κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την πολιτική όμως η πρώτη ερώτηση που μου έκαναν ήταν ποιο κόμμα ψήφισα. Τους απάντησα, και τότε για πρώτη φορά είδα τόσους πολλούς ανθρώπους να με κοιτάνε με τόσο έντονη απορία. Το πρόβλημα τους προφανώς δεν ήταν ότι ψήφισα ΣΥΡΙΖΑ, απλά είχαν μείνει έκπληκτοι για το ότι δεν ψήφισα ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ. Αυτό ήταν εκτός σεναρίου της εποχής. Κάποιοι μου μετέφεραν τις απόψεις των γονέων τους και κάποιοι με είπαν έως και ανώριμο γιατί δε με νοιάζει ποιος θα κυβερνήσει τη χώρα. Είχαν δίκιο βέβαια, ήμουν όντως ανώριμος τότε -όπως και αυτοί.

Ο ΣΥΡΙΖΑ στην πρώτη του συμμετοχή στις εκλογές πήρε 3,26%, μπήκε στη Βουλή και εγώ ήμουν ένας από τους 241.637 ανθρώπους που τον ψήφισαν.

Σήμερα, 20 χρόνια μετά, ο ΣΥΡΙΖΑ διαλύεται. Ένα από τα μεγάλα προβλήματά του είναι πως πλέον δεν μπορεί να πείσει κανένα, ούτε καν ένα ανώριμο 19χρονο, πως του αξίζει να μια ψήφος για να μη μείνει εκτός Βουλής. Πιθανόν να του αξίζει να ψηφιστεί για κάτι άλλο, αυτή τη στιγμή όμως δεν μου έρχεται κάτι πρόχειρο στο μυαλό. Ίσως βέβαια να μην χρειαστεί να πείσει και κανένα για να κερδίσει την ψήφο του. Ως ΣΥΝ ΣΥΡΙΖΑ εννοώ.

Για να μην ήμαστε και αχάριστοι βέβαια, να πούμε κάπου εδώ και ένα ευχαριστώ για το δώρο που μας έκανε το κόμμα και λέγεται Στέφανος Κασσελάκης. Well done.

Για το προπατορικό αμάρτημα

Η Συμφωνία Sykes-Picot (1916) ήταν μια μυστική συμφωνία μεταξύ της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας, με τη συμμετοχή της Ρωσίας, που καθόρισε τις σφαίρες επιρροής και τον έλεγχο στη Μέση Ανατολή μετά την αναμενόμενη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Θεωρείται σημείο καμπής για την περιοχή, καθώς οι τεχνητές διαιρέσεις που καθιέρωσε επηρεάζουν τη γεωπολιτική κατάσταση μέχρι σήμερα.

Ιστορικό Πλαίσιο

Ο αντίπαλος στόχος: Η Συμφωνία συνάφθηκε εν μέσω του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, όταν οι Συμμαχικές Δυνάμεις πολεμούσαν την Οθωμανική Αυτοκρατορία, σύμμαχο των Κεντρικών Δυνάμεων.

Υποσχέσεις στους Άραβες: Η Μεγάλη Βρετανία είχε υποσχεθεί ανεξαρτησία στους Άραβες αν βοηθούσαν στον αγώνα κατά των Οθωμανών.

Συγκρουόμενα συμφέροντα: Παράλληλα, οι Βρετανοί και οι Γάλλοι ήθελαν να διασφαλίσουν τα συμφέροντά τους στην περιοχή, ανεξάρτητα από τις υποσχέσεις τους προς τους Άραβες.

Κύρια Σημεία της Συμφωνίας

1. Χωρισμός της Μέσης Ανατολής σε ζώνες επιρροής

• Γαλλική Ζώνη (Γαλάζια Περιοχή). Περιλάμβανε την περιοχή της σημερινής Συρίας, του Λιβάνου και μέρος της νοτιοανατολικής Τουρκίας.

• Βρετανική Ζώνη (Κόκκινη Περιοχή). Εξασφάλιζε έλεγχο πάνω στις περιοχές της Μεσοποταμίας (σημερινό Ιράκ) και των ακτών της Παλαιστίνης.

• Διεθνής Ζώνη (Καφέ Περιοχή). Η Παλαιστίνη θα τελούσε υπό διεθνή διοίκηση λόγω της σημασίας της για όλες τις θρησκείες.

• Ζώνες επιρροής χωρίς άμεση κατοχή. Οι περιοχές που αντιστοιχούν σήμερα στη βόρεια Αραβία και την Υποσαχάρια Μεσοποταμία θα έμπαιναν σε σφαίρες επιρροής, αλλά με τοπική αυτονομία.

2. Ρωσικός Ρόλος

• Οι Ρώσοι συμφώνησαν να αναλάβουν περιοχές στην Ανατολία (σημερινή Τουρκία), ειδικά στα νότια του Καυκάσου, αλλά αποχώρησαν από τη συμφωνία μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση το 1917.

3. Μυστικότητα

• Η συμφωνία δεν γνωστοποιήθηκε δημόσια μέχρι τη Ρωσική Επανάσταση, όταν οι Μπολσεβίκοι δημοσιοποίησαν τα έγγραφα.

Συνέπειες της Συμφωνίας

1. Αραβική Απογοήτευση: Οι Άραβες, που είχαν πολεμήσει υπό την υπόσχεση ανεξαρτησίας, ένιωσαν προδομένοι όταν αποκαλύφθηκε η μυστική συμφωνία.

2. Επιβολή Αποικιοκρατίας: Αντί για ανεξαρτησία, οι Άραβες βρέθηκαν υπό τον έλεγχο των ευρωπαϊκών δυνάμεων, με τη Συρία και το Λίβανο να περνούν στη γαλλική κυριαρχία και το Ιράκ και την Παλαιστίνη στη βρετανική.

3. Διάσπαση του Αραβικού Κόσμου: Τα σύνορα που χαράχτηκαν αυθαίρετα διέσπασαν εθνοτικές και θρησκευτικές ομάδες, δημιουργώντας συνεχείς εντάσεις και συγκρούσεις

4. Παλαιστινιακό Ζήτημα: Η Παλαιστίνη έγινε κεντρικό σημείο συγκρούσεων, ειδικά μετά τη Διακήρυξη Μπαλφούρ (1917), στην οποία οι Βρετανοί υποστήριξαν τη δημιουργία εβραϊκής εστίας στην περιοχή.

Κριτική της Συμφωνίας

Αποικιοκρατική Αλαζονεία: Αγνόησε τις τοπικές ανάγκες και επιθυμίες, αντιμετωπίζοντας τη Μέση Ανατολή ως «λάφυρο πολέμου».

Σύγχρονες Επιπτώσεις: Οι διαμάχες στη Συρία, το Ιράκ και η ισραηλινο-παλαιστινιακή σύγκρουση αποτελούν σε μεγάλο βαθμό απόρροια αυτής της συμφωνίας.

H/To AI λέει επίσης πως η συμφωνία Sykes-Picot έχει γίνει σύμβολο της ξένης παρέμβασης και της αποικιοκρατικής επιρροής στη Μέση Ανατολή, συχνά αναφερόμενη ως το «προπατορικό αμάρτημα» που γέννησε τις σύγχρονες κρίσεις στην περιοχή.

Για τη μνήμη

Το «παράδοξο του Θησέα» είναι μια κλασική φιλοσοφική ερώτηση που καλεί να αναλογιστούμε τη φύση της ταυτότητας και της αλλαγής. Το παράδοξο αποδίδεται στον αρχαίο Έλληνα φιλόσοφο Πλούταρχο και αναφέρεται στον Θησέα, τον μυθικό ήρωα της Αθήνας. Σύμφωνα με την μυθολογία, το καράβι με το οποίο ο Θησέας επέστρεψε από την Κρήτη στην Αθήνα έχοντας σκοτώσει τον Μινώταυρο, διατηρήθηκε από τους Αθηναίους ως μνημείο, και κάθε φορά που μια σανίδα φθειρόταν, την αντικαθιστούσαν με μια νέα.

Με την πάροδο του χρόνου, όλες οι σανίδες του καραβιού αντικαταστάθηκαν, οδηγώντας τους φιλοσόφους να αναρωτιούνται αν το καράβι παρέμενε το ίδιο ή είχε γίνει κάτι διαφορετικό. Το δίλημμα αυτό θέτει το ερώτημα: πότε κάτι που αλλάζει σταδιακά παραμένει ίδιο και πότε γίνεται κάτι διαφορετικό; Το παράδοξο δεν αφορά μόνο τα αντικείμενα αλλά και τον ίδιο μας τον εαυτό και τον τρόπο που διατηρούμε την ταυτότητά μας παρά τις συνεχείς αλλαγές.

Αυτό το παράδοξο χρησιμοποίησαν οι ερευνητές μιας νέας μελέτης για να περιγράψουν τα αποτελέσματά της και πιο συγκεκριμένα το πως αναμνήσεις μας καταφέρνουν να διατηρηθούν, ενώ οι μοριακές δομές του εγκεφάλου — τα «συστατικά» της μνήμης — διαρκώς αντικαθίστανται. Είναι η μνήμη, όπως το καράβι του Θησέα, ίδια όταν όλα τα «εξαρτήματά» της έχουν αλλάξει;

Η ομάδα των επιστημόνων ανακάλυψε ότι το μόριο KIBRA παίζει τον ρόλο του «σταθερού σημείου» σε αυτή τη διαδικασία. Το KIBRA συνεργάζεται με το ένζυμο PKMζ, ένα ένζυμο ζωτικής σημασίας για την ενίσχυση των συνάψεων μεταξύ των νευρώνων. Αυτή η συνεργασία εξασφαλίζει ότι, παρά την καταστροφή και ανακύκλωση των πρωτεϊνών στον εγκέφαλο, η δύναμη των συνάψεων — δηλαδή οι αναμνήσεις — παραμένει σταθερή.

Το KIBRA λειτουργεί σαν μια «άγκυρα» που διατηρεί την παρουσία του PKMζ στα σωστά σημεία, εξασφαλίζοντας την ενίσχυση και σταθερότητα των συνάψεων.

Αυτό το νέο εύρημα προσφέρει μια θεμελιώδη βιολογική εξήγηση για το πώς οι αναμνήσεις μπορούν να διαρκούν χρόνια, ίσως και για ολόκληρη τη ζωή μας. Η μνήμη, όπως και το καράβι του Θησέα, αποτελείται από συστατικά που αντικαθίστανται, αλλά η ουσία της παραμένει.

Όπως σημείωσε ένας από τους επικεφαλής της έρευνας, “η μνήμη είναι για το μέλλον” — ένας ενεργός, συνεχώς εξελισσόμενος βιοχημικός μηχανισμός που αποθηκεύει πληροφορίες, αλλά ταυτόχρονα αλλάζει και τις συνδέσεις στον εγκέφαλό μας, επηρεάζοντας το πώς αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο και τις μελλοντικές μας εμπειρίες. Αυτή η ιδέα ότι η μνήμη είναι κάτι ζωντανό, διαρκές, κάτι που εξελίσσεται συνεχώς, προσθέτει μια νέα διάσταση στην κατανόηση της ανθρώπινης εμπειρίας.

• Scientists discover “glue” that holds memory together in fascinating neuroscience breakthrough [λινκ]

  ---

2024: Τhe soundtrack

Tρίτη καταχώριση στη λίστα (αγνώστου μεγέθους προς το παρόν) με τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς που έχει ξεκινήσει από τις προηγούμενες δύο εκδόσεις. Mετά τον Ελβετό Julian Sartorius και τον Άγγλο Kevin Ricard Martins, έρχεται ο Σκωτσέζος Fergus Jones περισσότερο γνωστός σε όσους ασχολούνται ως Perko ή και ως ιδιοκτήτης του FELT label για το πρώτο του άλμπουμ. Αmbient dub μουσική με το βλέμμα στραμμένο προς τα late 90’s. Πέρα από τα πολύ υψηλά τεχνικά standards στην παραγωγή αυτό το άλμπουμ δεν προσφέρει κάτι ριζοσπαστικό ή καινούριο, έρχεται όμως να προστεθεί σε κάποιες πολύ εκλεκτικές λίστες του είδους. Καθαρό comfort food για τα δικά μου γούστα. Ο πραγματικά εύστοχος τίτλος Ephemera και το εξώφυλλο που νομίζω σαφώς παραπέμπει στο(ν) Skream! του 2006 είναι δύο απ΄ τα στοιχεία που δείχνουν την προσοχή σε κάθε μικροσκοπική λεπτομέρεια αυτής της δουλειάς.

Eπιδόρπιο

Μετά το αποτέλεσμα των εκλογών στις ΗΠΑ και την anti-woke υστερία που μαίνεται, στο μυαλό μου σχηματιζόταν ένα κείμενο για το σημερινό ~kouragio που θα είχε τίτλο «Γιατί δεν είμαι woke». Πιασάρικο το θέμα, προσφέρεται και για συνδέσεις με τοπικές εξελίξεις, μπορεί να το χρησιμοποιούσα και ως εργαλείο για τον κεντρικό τίτλο. Άλλαξα γνώμη χθες όταν παρατήρησα πως προστέθηκε στο Netflix η ταινία Tár για την οποία είχα γράψει κάτι λίγα στο ~kouragio36. Φοβερά παρεξηγημένη και υποτιμημένη ταινία, απ’ τις πολύ αγαπημένες μου των τελευταίων χρόνων με μια καθηλωτική Cate Blanchett. Πρόκειται για μια πολιτικά ανορθόδοξη και προκλητική κριτική ματιά απέναντι σε ζητήματα ταυτότητας, την cancel culture, τον δικαιωματισμό, την πατριαρχία, τον παλιό και το νέο κόσμο, το σύγχρονο πολιτισμικό πλαίσιο στο οποίο κινούμαστε. Μου φαίνεται ιδιαίτερα επίκαιρη ειδικά αυτές τις μέρες, την προτείνω ανεπιφύλακτα και για περισσότερα θα περιμένετε το ~kouragio52.

Aυτά προς το παρόν.
Να θυμάστε πως τα χρυσόψαρα δεν έχουν μνήμη τριών δευτερολέπτων.

χχ,
#kouragio

To να κερδίζεις ένα βραβείο Νόμπελ είναι μοναδική τιμή, η πραγματοποίηση ενός ονείρου ζωής - ακόμα δεν το έχω συνειδητοποιήσει πλήρως.

Με το AlphaFold2 λύσαμε μια πρόκληση των τελευταίων 50 χρόνων σχετικά την πρόβλεψη της δομής των πρωτεϊνών: την πρόβλεψη της τρισδιάστατης δομής μιας πρωτεΐνης αποκλειστικά από την αλληλουχία των αμινοξέων της. Οι πρωτεΐνες είναι τα δομικά συστατικά της ζωής, και η γνώση της δομής μιας πρωτεΐνης είναι κρίσιμη για την κατανόηση της λειτουργίας που επιτελεί.

Στη συνέχεια αναδιπλώσαμε όλες τις 200 εκατομμύρια πρωτεΐνες που είναι γνωστές στην επιστήμη και διαθέσαμε αυτές τις δομές ελεύθερα σε οποιονδήποτε στον κόσμο, με τη βοήθεια των υπέροχων συνεργατών μας στο EMBL-EBI. Πάνω από 2 εκατομμύρια ερευνητές έχουν ήδη χρησιμοποιήσει το AlphaFold2 και τις προβλέψεις του για να προωθήσουν ένα τεράστιο φάσμα σημαντικών εργασιών - από τον σχεδιασμό ενζύμων, την κατανόηση των ασθενειών, μέχρι την ανακάλυψη φαρμάκων.

Αλλά αυτό είναι μόνο η αρχή. Τα επόμενα χρόνια, η τεχνητή νοημοσύνη θα μας βοηθήσει να κάνουμε μεγάλα βήματα προς την ανάπτυξη νέων και πιο αποτελεσματικών θεραπειών για τις πιο διαδεδομένες ασθένειες του σήμερα, και η φανταστική ομάδα στο Isomorphic Labs σημειώνει ραγδαία πρόοδο σε αυτή την αποστολή. Δεν μπορώ να σκεφτώ μια πιο σημαντική ή επωφελή χρήση της τεχνητής νοημοσύνης.

Και φυσικά, υπάρχει η προώθηση της AGI (Τεχνητής Γενικής Νοημοσύνης), ο αρχικός και διαχρονικός στόχος, και το όραμα πίσω από την ίδρυση της DeepMind πριν από περίπου 15 χρόνια. Αν η τεχνητή νοημοσύνη δημιουργηθεί με ασφάλεια και υπευθυνότητα, πιστεύω ότι θα είναι μια από τις πιο μετασχηματιστικές και επωφελείς τεχνολογίες που υπήρξαν ποτέ. Πάντα θεωρούσα την τεχνητή νοημοσύνη ως το απόλυτο εργαλείο για την επιτάχυνση της επιστημονικής ανακάλυψης.

Συγχαρητήρια στον John Jumper (και στον David Baker!), στην καταπληκτική ομάδα του AlphaFold, και σε όλους τους απίστευτους συναδέλφους μας στην DeepMind της Google και στην ίδια την Google που μας υποστήριξαν και μας ενθάρρυναν σε όλη τη διαδρομή - αυτό το βραβείο είναι για όλους μας! Ήταν τεράστια τιμή και προνόμιο να συνεργαστώ μαζί σας για να προωθήσουμε τα σύνορα της τεχνητής νοημοσύνης και της επιστήμης, και υπάρχει ακόμα τόσος δρόμος μπροστά!

-Ντέμης Χασάμπης, Βρετανοκύπριος Επιστήμονας, ιδρυτής της DeepMind, νικητής βραβείου Νόμπελ Χημείας 2024

• Ντέμης Χασάμπης: Η κινηματογραφική ζωή ενός νομπελίστα [link]

  ---

Δέκα παραδείγματα προϊόντων και εφαρμογών που έχουν προκύψει χάρη στο AlphaFold2:

1. Recursion Pharmaceuticals: Αυτή η εταιρεία χρησιμοποιεί το AlphaFold2 για την ανακάλυψη νέων φαρμάκων, εκμεταλλευόμενη την πρόβλεψη δομής πρωτεϊνών για να κατανοήσει καλύτερα τις αλληλεπιδράσεις των φαρμάκων με τις πρωτεΐνες-στόχους. Έχει ήδη ξεκινήσει δοκιμές σε νέα φάρμακα για σπάνιες ασθένειες, όπου η γνώση της δομής των πρωτεϊνών είναι κρίσιμη για την επιτυχία της έρευνας.

2. Pfizer και Moderna: Αν και οι Pfizer και Moderna χρησιμοποιούν κυρίως τεχνολογίες mRNA για τα εμβόλιά τους, δεδομένα από το AlphaFold2 και παρόμοια εργαλεία έχουν βοηθήσει στην καλύτερη κατανόηση της δομής των πρωτεϊνών του ιού, όπως η πρωτεΐνη ακίδα (spike protein). Η γνώση αυτής της δομής είναι κρίσιμη για τον σχεδιασμό των εμβολίων, καθώς η ακίδα είναι ο στόχος για την ανοσοαπόκριση που προκαλείται από τα mRNA εμβόλια.

3. Vir Biotechnology: Συνεργάστηκε με την GlaxoSmithKline (GSK) για την ανάπτυξη αντισωμάτων κατά του COVID-19, και αξιοποίησε τεχνικές για την πρόβλεψη της δομής των πρωτεϊνών με βάση την τεχνολογία του AlphaFold2. Αυτό βοήθησε στην ταχύτερη κατανόηση των αλληλεπιδράσεων των αντισωμάτων με την πρωτεΐνη ακίδα του SARS-CoV-2.

4. Roche και Genentech: Οι φαρμακευτικές εταιρείες, όπως η Roche και η Genentech, χρησιμοποιούν δεδομένα από το AlphaFold2 για να κατανοήσουν καλύτερα τον τρόπο με τον οποίο οι πρωτεΐνες αναδιπλώνονται και αλληλεπιδρούν. Αυτό έχει οδηγήσει σε βελτιώσεις στη σχεδίαση φαρμάκων για την αντιμετώπιση ασθενειών όπως η Alzheimer και διάφοροι τύποι καρκίνου.

5. Regeneron Pharmaceuticals: Η Regeneron χρησιμοποιεί τεχνητή νοημοσύνη και εργαλεία όπως το AlphaFold2 για να αναπτύξει μονοκλωνικά αντισώματα που μπορούν να στοχεύουν καρκινικές πρωτεΐνες. Τα μονοκλωνικά αντισώματα αυτά χρησιμοποιούνται για την ενίσχυση της ανοσοαπόκρισης του οργανισμού ενάντια σε συγκεκριμένους τύπους καρκίνου.

6. Insilico Medicine: Η εταιρεία αυτή αξιοποιεί δεδομένα από το AlphaFold2 για να κατανοήσει μεταλλάξεις στις πρωτεΐνες που συνδέονται με τον καρκίνο και να αναπτύξει φάρμακα που στοχεύουν αυτές τις δομές. Χρησιμοποιεί το μοντέλο για να βελτιώσει την αναγνώριση στόχων και τη σχεδίαση φαρμάκων που έχουν ως στόχο πρωτεΐνες που παίζουν ρόλο στην ανάπτυξη και την επιβίωση των καρκινικών κυττάρων.

7. Enzymit: Αυτή η startup χρησιμοποιεί δεδομένα από το AlphaFold2 για να σχεδιάσει βιομηχανικά ένζυμα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε διάφορες διαδικασίες, όπως η παραγωγή βιοκαυσίμων και η βιοκατάλυση. Τα νέα αυτά ένζυμα είναι πιο αποδοτικά και πιο φιλικά προς το περιβάλλον.

8. Cyrus Biotechnology: Χρησιμοποιεί το AlphaFold2 για να δημιουργήσει βελτιωμένες βιολογικές θεραπείες, όπως αντισώματα και πρωτεΐνες με βελτιωμένη σταθερότητα και αποτελεσματικότητα. Συνεργάζεται με φαρμακευτικές εταιρείες για να αξιοποιήσει την τεχνολογία στην ανάπτυξη νέων θεραπειών.

9. GreenLight Biosciences: Εφαρμόζει τις δυνατότητες του AlphaFold2 για την κατασκευή νέων RNA-based θεραπειών, βιολογικών προϊόντων και φυτοφαρμάκων για την αγροτική παραγωγή, βελτιώνοντας τη διαδικασία σχεδιασμού μορίων για την αντιμετώπιση φυτοπαθολογιών.

10. OpenFold: Ένα ανοιχτού κώδικα project που βασίζεται στο AlphaFold2, το οποίο επιτρέπει σε ερευνητές και εταιρείες να αναπτύξουν νέες εφαρμογές με τη χρήση του μοντέλου, όπως ο σχεδιασμός εμβολίων ή η πρόβλεψη της επίδρασης μεταλλάξεων στην πρωτεϊνική δομή.

Machine pt.1 / Διακυβέρνηση

To βίντεο από τις τελευταίες στιγμές του ηγέτη της Χαμάς, Γιαχία Σινουάρ, το οποίο δημοσίευσαν οι Δυνάμεις Άμυνας του Ισραήλ (IDF) είναι για μένα μια απ’ τις πιο συναισθηματικά έντονες στιγμές απ’ όλες όσες όλοι μας έχουμε δει απ’ τους δύο μεγάλους πολέμους που βρίσκονται σε εξέλιξη τα τελευταία δύο χρόνια.

Είναι η φρίκη του πολέμου σε όλο της το μεγαλείο είναι όμως και κάτι περισσότερο. Είναι μια ακόμα απεικόνιση της χαοτικής διαφοράς ισχύος ανάμεσα στις δύο πλευρές που πολεμάνε, είναι και μια συμβολική αποτύπωση της τεχνολογίας που δημιουργεί αυτή τη διαφορά.

Δεν θα κλάψω βέβαια για το θάνατο ενός τέτοιου φανατισμένου ανθρώπου, όπως δεν θα κλάψω και για τις συνέπειες που αργά ή γρήγορα θα έρθουν για εγκληματίες πολέμου όπως τους τωρινούς επικεφαλής του Ισραήλ.

Είναι όμως αυτή η γεωμετρικά αυξανόμενη διεύρυνση των τεχνολογικών ανισοτήτων που έρχεται να προστεθεί στις ήδη υπάρχουσες οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες που τρομάζει. Κι όλα αυτά σε χώρες δορυφόρους των πραγματικών μεγάλων δυνάμεων της εποχής, της Αμερικής και της Κίνας οι οποίες εδώ και δύο δεκαετίες τουλάχιστον βρίσκονται σε μια διαρκή ανασύνταξη.[link]

• The Hamas System | ARTE.tv [link]

• Israel: Extremists in Power | ARTE.tv [link]

Σήμερα διαβάζετε το ~kouragio νούμερο 50. Πέρα απ’ αυτές τις εκδόσεις εδώ μέσα έχουν παρουσιαστεί και κάποιες δικές μου μεταφράσεις κειμένων από διάφορους σύγχρονους διανοητές. Ένας απ’ αυτούς είναι ο Λιβανέζος οικονομολόγος (και όχι μόνο) Nassim Nicholas Taleb [link], ένας άλλος ο Σλοβένος φιλόσοφος Slavoj Žižek [link].

Ο Ζizek έχει πλέον το δικό του newsletter εδώ στο Substack και με αφορμή το κείμενο που έγραψε το Σάββατο 19.10.2024, για τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή, μου ήρθε στο μυαλό μια απ’ τις κεντρικές θέσεις γύρω απ’ την οποία κινείται συχνά ο Taleb. To «skin in the game» το οποίο, παραφράζοντας τη γνωστή ελληνική παροιμία, σημαίνει «όποιος είναι έξω απ’ το χορό ό,τι κι αν τραγουδά δεν έχει καμία σημασία (σε σχέση με αυτόν που είναι μέσα)».

Στη συγκεκριμένη περίπτωση και οι δύο έχουν «skin in the game». Ο Τaleb είναι Λιβανέζος και ένθερμος πολέμιος του Ισραήλ, ο Zizek κρατά μια πολύ επικίνδυνη, για τον ίδιο, στάση. Δεν διαλέγει πλευρά, κρίνει και αναλύει -ελάχιστοι το κάνουν αυτό. Επιλέγει τη σίγουρη μέθοδο για να χάσει φίλους και να κερδίσει εχθρούς και από τις δύο πλευρές.

Όταν την ώρα που χύνεται αίμα γράφεις ένα κείμενο με τίτλο «Πόλεμος στη Μέση Ανατολή: Μια βαρετή ανακεφαλαίωση» το οποίο κλείνει με την «τρελή» (δικός του ο χαρακτηρισμός) προτροπή προς τους Παλαιστίνιους να επαναλάβουν την εισβολή της 7ης Οκτωβρίου αλλά αυτή τη φορά αντί για σφαίρες να προσφέρουν λουλούδια(!), είναι βέβαιο ότι δεν ψάχνεις να μεγαλώσεις το ακροατήριό σου.

Μπορείτε να το διαβάσετε εδώ: ŽIŽEK GOADS AND PRODS -κι αν δυσκολεύεστε με τα αγγλικά, σπαταλήστε 10 δευτερόλεπτα για να ψάξετε πως θα το μεταφράσετε.

Leave a comment

Μachine pt.2 / Θεσμοί

Γιατί ορισμένες χώρες καταλήγουν πλούσιες και άλλες φτωχές; Αυτό το ερώτημα είναι απ’ τα πλέον σημαντικά στην οικονομική επιστήμη. Το βιοτικό επίπεδο ενός ατόμου καθορίζεται ως επί το πλείστον όχι από το ταλέντο ή τη σκληρή δουλειά, αλλά από το πότε και πού γεννήθηκε. Ιστορικά, τα περισσότερα μοντέλα οικονομικής ανάπτυξης εστίαζαν στην ανάπτυξη των συντελεστών παραγωγής, της εργασίας, του κεφαλαίου και, πιο πρόσφατα, της τεχνολογίας ή των ιδεών. Όσο μεγαλύτερο ήταν το απόθεμα κεφαλαίου ανά εργαζόμενο και όσο πιο παραγωγική ήταν η χρήση του, τόσο πιο πλούσια ήταν μια χώρα. Ωστόσο, αυτό εξακολουθούσε να αφήνει ένα κενό: γιατί ορισμένες χώρες κατάφερναν να εξασφαλίσουν περισσότερους από αυτούς τους παράγοντες από ό,τι άλλες;

Οι φετινοί νικητές του βραβείου Νόμπελ για τις οικονομικές επιστήμες, υποστηρίζουν ότι αυτό εξαρτάται από την ποιότητα της διακυβέρνησης. Το 2001 οι τρεις άνδρες – ο Ντάρον Ατσέμογλου και ο Σάιμον Τζόνσον, αμφότεροι από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης, και ο Τζέιμς Ρόμπινσον από το Πανεπιστήμιο του Σικάγο – δημοσίευσαν μία ανάλυση που έγινε ένα από τα πιο δημοφιλή «σημεία αναφοράς» στα οικονομικά, το «Οι αποικιακές καταβολές της συγκριτικής ανάπτυξης: Μια εμπειρική έρευνα». Στην εργασία αυτή ανέπτυξαν ένα θεωρητικό πλαίσιο για τους θεσμούς, διαχωρίζοντάς τους σε «συμπεριληπτικούς» (εκείνους που προσπαθούσαν να μοιραστούν τα αγαθά της ευημερίας) και σε εκείνους που «υπεξαιρούσαν» αγαθά προς όφελός τους, εις βάρος του υπόλοιπου πληθυσμού. Οι συμπεριληπτικοί θεσμοί ενθαρρύνουν τις επενδύσεις σε ανθρώπινο και φυσικό κεφάλαιο ενώ το αντίθετο «είδος» θεσμών τις αποθαρρύνει.

Οι οικονομολόγοι χρησιμοποίησαν μια «προσέγγιση οργανικών μεταβλητών» για να εξετάσουν την θέση πως η ανάπτυξη ενδέχεται να ενθαρρύνει τον φιλελευθερισμό και όχι το αντίθετο. Η προσέγγιση αυτή εκμεταλλεύτηκε τις διακυμάνσεις στο ποσοστό θνησιμότητας μεταξύ των εποίκων για να εντοπίσει ποιες ευρωπαϊκές αποικίες ανέπτυξαν περιεκτικούς θεσμούς και ποιες ζημιογόνους. Στις αποικίες με υψηλό ποσοστό θνησιμότητας των εποίκων, λόγω της μη προσαρμογής των Ευρωπαίων στις τροπικές ασθένειες για παράδειγμα, οι αποικιακές δυνάμεις εκμεταλλεύονταν το ντόπιο εργατικό δυναμικό. Αυτό θα μπορούσε να έχει τη μορφή του συστήματος “encomienda” στη Νότια Αμερική, το οποίο υποδούλωνε τους ντόπιους, ή των φυτειών καουτσούκ στο βελγικό Κονγκό. Εν τω μεταξύ, τα χαμηλά ποσοστά θνησιμότητας στις αγγλόφωνες αποικίες της Αμερικής, της Αυστραλίας και του Καναδά οφείλονταν στο ότι οι αποικιοκρατικές δυνάμεις προσέλκυσαν Ευρωπαίους εποίκους προσφέροντάς τους την ευκαιρία να μοιραστούν τον πλούτο που παρήγαγαν μέσω της ατομικής ιδιοκτησίας και των ελεύθερων αγορών.

Ως εκ τούτου, υπήρξε μια «αντιστροφή της τύχης» μεταξύ των αποικιών. Οι πλουσιότερες το 1500, όπως μετρήθηκε με βάση τον βαθμό αστικοποίησης, έγιναν φτωχότερες στη σύγχρονη εποχή – ένα αποτέλεσμα που διατηρήθηκε ακόμη και μετά την εξαίρεση των «νέων ευρωπαϊκών» αποικιών της Βόρειας Αμερικής, της Αυστραλίας και της Ασίας.

Οι Ατσέμογλου, Τζόνσον και Ρόμπινσον υπέθεσαν ότι αυτό συνέβη επειδή ο μεγαλύτερος πλούτος των άλλοτε κραταιών αποικιών ενθάρρυνε την ανάπτυξη μεθόδων «εξόρυξης» – αφαίρεσης πλούτου, ενώ ο μεγαλύτερος πληθυσμός παρείχε εργατικό δυναμικό που μπορούσε να εξαναγκαστεί να εργαστεί στα ορυχεία και τις φυτείες. Μια μεταγενέστερη εργασία ενίσχυσε την έρευνα με το «οιονεί πείραμα» της Βόρειας και της Νότιας Κορέας, η μισή χερσόνησος έγινε μια πλούσια, φιλελεύθερη δημοκρατία και η άλλη μισή κατέληξε αυταρχική και άπορη.

Ακόμα και μετά την απο-αποικιοποίηση, οι ιθαγενείς ελίτ ήταν σε θέση να αναλάβουν τα εξορυκτικά ιδρύματα. Στο ερώτημα «Γιατί η Αφρική είναι φτωχή;», οι Ατσέμογλου και Ρόμπινσον εξέτασαν την άνθηση του κακάο στην Γκάνα. Υπό βρετανική διοίκηση, οι αποικιοκράτες ανέθεσαν την εξουσία σε τοπικούς «αρχηγούς», αντί να διευκολύνουν την ανάπτυξη της ιδιωτικής ιδιοκτησίας. Οι υποδομές που κατασκεύασαν οι Βρετανοί, όπως οι σιδηρόδρομοι, αποσκοπούσαν στην εξυπηρέτηση των αναγκών της μητρικής χώρας και όχι στην εγχώρια ανάπτυξη. Οι Βρετανοί κυβερνήτες απέρριπταν τα αιτήματα των καλλιεργητών κακάο για την κατασκευή δρόμων, επειδή ήθελαν να ενισχυθούν τα κέρδη των σιδηροδρόμων. Οι αγρότες της Γκάνας έπρεπε να πωλούν τα προϊόντα τους μέσω ενός ελεγχόμενου από τους Βρετανούς συμβουλίου εμπορίας κακάο, το οποίο κρατούσε τις τιμές σε χαμηλά επίπεδα. Όταν η χώρα ανεξαρτητοποιήθηκε, το συμβούλιο εμπορίας συνέχισε να χρησιμοποιείται ως σύστημα απόσπασης πλούτου, για τις ντόπιες, αυτή τη φορά, ελίτ.

Το έργο τους αντιπροσωπεύει μια ρήξη με τις θεωρίες που υποθέτουν μια αναπόφευκτη, ντετερμινιστική πορεία προς τον εκσυγχρονισμό με βάση τις ιστορικά ασυνήθιστες εμπειρίες της Δυτικής Ευρώπης. Μολονότι οι Ατσέμογλου, Τζόνσον και Ρόμπινσον μπορεί να μην μπόρεσαν να δώσουν μια πλήρη εξήγηση του γιατί ορισμένες χώρες είναι πλούσιες και άλλες φτωχές, οι μεταγενέστερες γενιές οικονομολόγων έχουν ένα σταθερό θεμέλιο πάνω στο οποίο μπορούν να βασιστούν.

Ο Ατσέμογλου βρισκόταν στην Αθήνα όταν ήρθε η ανακοίνωση για το μεγάλο βραβείο που κέρδισε. Μιλώντας στα διεθνή ΜΜΕ είπε ότι το έργο της τριάδας θα μπορούσε να συνοψιστεί καλύτερα ως η μελέτη του «φυσικού πειράματος» που δημιούργησε η αποικιοκρατία.

Εξήγησε ότι ο κόσμος είχε χωριστεί σε χώρες με πολύ διαφορετικές θεσμικές διαδρομές, οι οποίες ακολούθησαν διαφορετικές πορείες ανάλογα με τους πόρους που έφεραν μαζί τους οι Ευρωπαίοι έποικοι και τις στρατηγικές που υιοθέτησαν.

«Σε γενικές γραμμές, η δουλειά που έχουμε κάνει ευνοεί τη δημοκρατία» σημείωσε ενώ επεσήμανε ότι η πρόσφατη επιτυχία της Κίνας στους τομείς υψηλής τεχνολογίας ήταν «μια μικρή πρόκληση» για τα συμπεράσματά τους και πρόσθεσε ότι «το επιχείρημά μας είναι ότι αυτού του είδους η αυταρχική ανάπτυξη είναι συχνά πιο ασταθής».

Ο καθηγητής τόνισε επίσης ότι οι θεσμοί σε όλο τον κόσμο συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ και της Ευρώπης αποδυναμώνονται και η υποστήριξη προς τις δημοκρατίες μειώνεται.

«Αν κοιτάξετε τα στοιχεία από έρευνες που ρωτούν τους ανθρώπους τις απόψεις τους για τον αυταρχισμό, τη δικτατορία, τη δημοκρατία κ.ο.κ., θα δείτε ότι η υποστήριξη της δημοκρατίας από τον πληθυσμό βρίσκεται σε ιστορικά χαμηλό επίπεδο». Συνέχισε εξηγώντας ότι «οι δημοκρατίες υπολειτουργούν ιδιαίτερα όταν ο πληθυσμός πιστεύει ότι υπολειτουργούν, ότι δεν ανταποκρίνονται στις υποσχέσεις τους όσον αφορά την παροχή χρηστής διακυβέρνησης, τον έλεγχο της διαφθοράς, τον περιορισμό της ανισότητας, τη δημιουργία κοινής ευημερίας».

Machine pt.3 / Πoλιτική

Η HVA International ιδρύθηκε το 1879 στην Ολλανδία. Είναι μια παγκόσμια γεωργική εταιρεία και διαχειριστής περιουσιακών στοιχείων που ειδικεύεται στην ανάπτυξη μεγάλων (υπο)τροπικών γεωργικών έργων. Η άρδευση και η διαχείριση των υδάτων είναι οι ακρογωνιαίοι λίθοι εκατοντάδων έργων της HVA. Η μοναδική τεχνογνωσία που διαθέτουν οι Ολλανδοί μηχανικοί στη διαχείριση του νερού έχει χρησιμοποιηθεί συχνά για τη διαχείριση πλημμυρών και πολύπλοκων αρδευτικών έργων.

Στον ενάμισι αιώνα ζωής της έχει αναλάβει χιλιάδες έργα σε όλο τον κόσμο, ενώ μεγάλο πεδίο δραστηριότητας της είναι οι περιοχές της Αφρικής και της Ασίας.

Στην ιστοσελίδα της αναφέρεται, μεταξύ άλλων το εξής:

«Η ολλανδική κυβέρνηση κατάργησε τη δουλεία στα πρώην εδάφη της, συμπεριλαμβανομένης της Ινδονησίας, το 1860. Υπήρξε τότε μια μεταβατική περίοδος 10 ετών κατά τη διάρκεια της οποίας η πρακτική εξαλείφθηκε εντελώς. Η HVA ιδρύθηκε το 1879 και κατά τα πρώτα της χρόνια λειτουργούσε αποκλειστικά ως εμπορική εταιρεία. Ως εκ τούτου, η HVA δεν έχει εμπλακεί ποτέ με οποιοδήποτε τρόπο, σχήμα ή μορφή, στην αποικιακή πρακτική της δουλείας. Η HVA διαθέτει ένα μοναδικό και εκτενές αρχείο που τεκμηριώνει σχολαστικά την ιστορία της και μέσω αυτού του αρχείου και με τη βοήθεια ιστορικών που απασχολούνται από την HVA δεν βρήκαμε κανένα στοιχείο για οποιαδήποτε χρήση σκλαβιάς, παιδικής εργασίας ή άλλων παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αντίθετα, η HVA ήταν πρωτοπόρος όσον αφορά στη φροντίδα των εργαζομένων στις φυτείες της και δημιούργησε όχι μόνο σχολεία και νοσοκομεία, αλλά ακόμη και συνταξιοδοτικά σχέδια, προκειμένου να διασφαλιστεί η θετική ανάπτυξη της κοινότητας. Σύμφωνα με την Πολιτική ESG της HVA, η HVA αναγνωρίζει και ενστερνίζεται τη σοβαρή της ευθύνη να προστατεύει, να διατηρεί και να προωθεί τα ανθρώπινα δικαιώματα παγκοσμίως. Δεδομένης της πρόσβασης και των γνώσεων της HVA, πιστεύουμε ακράδαντα ότι μπορούμε και πρέπει να διαδραματίσουμε σημαντικό ρόλο στην υπεράσπιση αυτών των θεμελιωδών δικαιωμάτων.»

Η ΗVA είναι η εταιρεία στην οποία έχει ανατεθεί η μελέτη της Ενιαίας Διαχείρισης Υδάτων στην Κρήτη. Μετά απ’ αυτή που εκπόνησε στη Θεσσαλία με αφορμή τις περσινές καταστροφικές πλημμύρες. Διευθύνων σύμβουλός της τα τελευταία χρόνια είναι ο Έλληνας Μιλτιάδης Γκουζούρης.

Δεν πρόκειται για κάποιο άνθρωπο που κρύβεται. Τον τελευταίο χρόνο έχει μιλήσει σε πολλά ελληνικά ΜΜΕ. Την περασμένη εβδομάδα έδωσε μια συνέντευξη στο Ράδιο Λασίθι στην οποία εξήγησε με αρκετές λεπτομέρειες το πλαίσιο γύρω απ΄ το οποίο θα κινηθεί η σύνταξη της μελέτης, η οποία χρηματοδοτείται, όπως και στη Θεσσαλία, με χρηματική δωρεά της ΤΕΡΝΑ.

Σας προτείνω να τη διαβάσετε κι αν έχετε όρεξη και χρόνο να την ακούσετε. Μιλά για πράγματα σημαντικά που αφορούν τους πάντες. Κλικ στο λινκ.

Όταν τελειώσετε επιστρέψτε πίσω στο ~kouragio και επαναλάβετε την ανάγνωση του pt.2.

Share

Machine pt.4 / Μέσα παραγωγής

ΑΙ βίντεο φτιαγμένο από το πιο προηγμένο, αυτή τη στιγμή , σύστημα. Μade in China.

«Αν η τεχνητή νοημοσύνη δημιουργηθεί με ασφάλεια και υπευθυνότητα, πιστεύω ότι θα είναι μια από τις πιο μετασχηματιστικές και επωφελείς τεχνολογίες που υπήρξαν ποτέ. Πάντα θεωρούσα την τεχνητή νοημοσύνη ως το απόλυτο εργαλείο για την επιτάχυνση της επιστημονικής ανακάλυψης»

-Ντέμης Χασάμπης, Βρετανοκύπριος Επιστήμονας, νικητής βραβείου Νόμπελ Χημείας 2024, ιδρυτής και CEO της DeepMind της εταιρείας που εξαγόρασε η Google για να βασίσει πάνω της την ανάπτυξη της δικής της AI.

Repeat.

Subscribe now

2024: The Soundtrack

Δεύτερη σίγουρη επιλογή στη λίστα με τα καλύτερα άλμπουμ του 2024. Ο Kevin Martin είναι πολύ παλιός στο παιχνίδι του ήχου και αυτή είναι μια από τις καλύτερες δουλειές του. Η μουσική ως πολεμικό υλικό και τα ηχοσυστήματα ως όπλα. Η μηχανή λειτουργεί αργά και μεθοδικά. Πολλοί έχουν αυτή την προσέγγιση, κανείς δεν μπορεί να το κάνει όπως ο Bug σε αυτό το δίσκο.

Περιέχει συνθέσεις για τις οποίες έχουν γραφτεί πράγματα όπως αυτό: «The sixth track is probably about fucking a washing machine. It grinds, shifting tempos and tonal positions, applying increased pressure and urgency before giving way to gentle waves of crackling serenity.»

Αν δε σας αρέσει είναι μια καλή ευκαιρία να δοκιμάσετε τα ηχεία σας και να καταλάβετε ότι πρέπει να αγοράσετε καινούρια και πιο ακριβά. Αυτό εδώ ακούγεται μόνο πολύ δυνατά.

Eπιδόρπιο

Το γνωστό Rotten Tomatoes γιορτάζει φέτος τα 25 χρόνια λειτουργίας του και ζήτησε από κοινό και επιλεγμένους κριτικούς λίστες για τις 25 καλύτερες σειρές και ταινίες από όλα αυτά τα τελευταία 25 χρόνια. Τις επιλογές του κοινού τις πετάω στα σκουπίδια δεν τις κρίνω αν και βρίσκω ενδιαφέρον ότι υπήρξε συμφωνία με τους κριτικούς για την πρωτιά του Breaking Bad στις σειρές. Δε νομίζω να το έχω ξαναδεί αυτό σε τέτοιου είδους αναμετρήσεις.

Όπως και να ’χει, έχω δει το 94% απ’ όλα όσα υπάρχουν στις λίστες, χειμώνας έρχεται, η περίοδος ξηρασίας του Holywood μετά την πανδημία και τις μεγάλες απεργίες συνεχίζεται και βέβαια δεν υπάρχει λόγος να σπαταλάτε το χρόνο σας σε βλακείες. Αν λοιπόν έχετε ελλείψεις ρίξτε μια ματιά παρακάτω. Σε γενικές γραμμές πρόκειται για ασφαλείς και mainstream επιλογές. Ως επιδόρπιο κρατάω τα δικά μου πιο αγαπημένα από τις λίστες των κριτικών μαζί με τη θέση που βρέθηκαν. Τα υπόλοιπα στα λινκς.

Ζητώ συγνώμη για τις 2 ταινίες και 1 σειρά που άφησα απ’ έξω χωρίς να έχω δει, κι αν είστε απ’ αυτούς/αυτές που θεωρούν τη σειρά Ted Lasso κάποιου είδους αριστούργημα να φύγετε από δω, να πάτε αλλού.

Ταινίες

1. MAD MAX: FURY ROAD (2015) / 2. PARASITE (2019) / 3. MULHOLLAND DR. (2001) / 6. IN THE MOOD FOR LOVE (2000) / 7. SPIRITED AWAY (2001) / 8. PAN'S LABYRINTH (2006) / 9. THE MATRIX (1999) / 11. NO COUNTRY FOR OLD MEN (2007) / 12. THERE WILL BE BLOOD (2007) / 13. GET OUT (2017) / 14. MOONLIGHT (2016) / 15. EVERYTHING EVERYWHERE ALL AT ONCE (2022) / 22. THE TREE OF LIFE (2011) / 25. ARRIVAL (2016)

Σειρές

1. BREAKING BAD (2008) / 2. THE SOPRANOS (1999) / 4. MAD MEN (2007) / 5. SUCCESSION (2018) / 6. THE LEFTOVERS (2014) / 8. TWIN PEAKS: THE RETURN (2017) / 10. SIX FEET UNDER (2001) / 11. FLEABAG (2016) / 13. BETTER CALL SAUL (2015) / 14. BOJACK HORSEMAN (2014)
15. CURB YOUR ENTHUSIASM (2000) / 16. ATLANTA (2016) / 20. THE WEST WING (1999) / 21. THE AMERICANS (2013) / 23. ARRESTED DEVELOPMENT (2003) / 24. WATCHMEN (2019)

λινκς

• Critics Pick the Best Movies of the Last 25 Years

• Fans Pick the Best Movies of the Last 25 Years

• Critics Pick the Best TV Shows of the Last 25 Years

• Fans Pick the Best TV Shows of the Last 25 Years

Το κοινωνικό μήνυμα της σημερινής εορταστικής μας έκδοσης ας είναι το «embrace complexity».

Aυτά προς το παρόν, σας εύχομαι ένα ευχάριστο Halloween 🎃

χχ
~kouragio

Μην πεθάνεις. Αυτή είναι μια φράση που θα συναντήσει κανείς συχνά να αναφέρεται -ως μότο- από διάφορους τύπους που ασχολούνται με την τεχνητή νοημοσύνη και ανήκουν στην «αισιόδοξη» πτέρυγά της. Το νόημά της είναι σαφές. Οι εξελίξεις προχωράνε τόσο πολύ γρήγορα που το μόνο που έχει να κάνει κανείς για να ζήσει στο «νέο κόσμο» είναι -κυριολεκτικά- να μην πεθάνει στο ενδιάμεσο.

Η πιο ενδιαφέρουσα είδηση της εβδομάδας αφορά κάποιες μύγες. Μικροσκοπικές φρουτόμυγες οι οποίες διαθέτουν ένα εγκέφαλο με 140.000 νευρώνες οι οποίοι ενώνονται με ένα νευρικό δίκτυο που ξεπερνά τα 150 μέτρα σε μήκος. Μετά από 11 χρόνια ερευνών από εκατοντάδες επιστήμονες στο πανεπιστήμιο Princeton αυτές οι συνδέσεις χαρτογραφήθηκαν πλήρως και στη συνέχεια φτιάχτηκε μια προσομοίωση του εγκεφάλου της μύγας σε ένα υπολογιστή στον οποίο οι επιστήμονες κατάφεραν, με επιτυχία, να δίνουν εντολές. Η εισαγωγή δεδομένων σε ένα τέτοιο εγκέφαλο, κάτι που παλιότερα απασχολούσε μόνο συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας, είναι πλέον ρουτίνα, λένε οι ίδιοι οι ερευνητές.

Μέχρι τώρα κάτι ανάλογο είχε συμβεί με ένα μικρό σκουλήκι το οποίο διέθετε μόλις 385 νευρώνες. Η σημασία της έρευνας δεν αφορά μόνο την αλλαγή της κλίμακας του επιστημονικού έργου αλλά και το γεγονός ότι ο εγκέφαλος από τις συγκεκριμένες μύγες παρουσιάζει μεγάλες ομοιότητες με τον ανθρώπινο και έτσι ανοίγει ένας δρόμος νέων ερευνών και πειραμάτων για την αντιμετώπιση διάφορων νευρολογικών κυρίως παθήσεων.

Ο δικός μας εγκέφαλος διαθέτει 86 δισεκατομμύρια νευρώνες, οπότε υπάρχει ακόμα πολύς δρόμος, όμως επόμενος στόχος είναι να χαρτογραφηθεί πλήρως ο εγκέφαλος ποντικιών που είναι 1.000 φορές μεγαλύτερος από της φρουτόμυγας. Ένας επιστήμονας που δεν έχει σχέση με την παραπάνω έρευνα αλλά ασχολείται σε ανάλογο πεδίο με ποντίκια, αφού εξήγησε σε δηλώσεις του στους New York Times πόσο μεγάλη σημασία έχει αυτό που κατάφεραν οι συνάδελφοί του, ανέφερε πως ακόμα και η ελάχιστη πρόοδος στη χαρτογράφηση του εγκεφάλου μπορεί να κάνει τεράστια διαφορά. «Δεν μπορούμε να περιμένουμε 10.000 χρόνια» ήταν η φράση του με την οποία έκλεινε το ρεπορτάζ.

Μάλλον κι αυτός δεν βιάζεται να πεθάνει. [ΝΥΤ λινκ χωρίς paywall]

Όλα τα παραπάνω αφορούν πράγματα που έχουν μια ορισμένη σημασία. Υπάρχουν όμως κι άλλα των οποίων η σημασία δεν είναι τόσο ξεκάθαρη.

Η παράδοση της αλχημείας ξεκίνησε στην αρχαία Ελλάδα την Αίγυπτο, την Ινδία και την Κίνα, άνθησε κυρίως στη Μεσαιωνική Ευρώπη και τον Αραβικό κόσμο. Οι αλχημιστές επιδίωκαν τη μεταστοιχείωση υλικών, δηλαδή τη μετατροπή κοινών μετάλλων σε ευγενή, όπως ο χρυσός, και την αναζήτηση της «φιλοσοφικής λίθου», μιας υποθετικής ουσίας που θα μπορούσε να παρέχει αθανασία και υγεία. Παράλληλα, η αλχημεία περιλάμβανε έντονες φιλοσοφικές και πνευματικές αναζητήσεις, καθώς οι αλχημιστές πίστευαν ότι οι φυσικές διαδικασίες αντιστοιχούσαν σε εσωτερικές, πνευματικές μεταμορφώσεις. Ήταν πρωτοπόροι στην ανάπτυξη χημικών τεχνικών, όπως η απόσταξη και η κρυστάλλωση, και οι γνώσεις τους συνέβαλαν στη θεμελίωση της σύγχρονης χημείας.

Στο δικό μας κόσμο, τον κόσμο όπου κανείς δεν βιάζεται να πεθάνει, οι σύγχρονοι αλχημιστές δεν αναζητούν κάποια φιλοσοφική λίθο, αλλά την AGI. Tην Τεχνητή Γενική Νοημοσύνη. Η απόσταση από την AI (που πάνω κάτω την ξέρουμε πια και είναι μέρος της ζωής μας) έως στην ΑGI είναι χαώδης. Όταν μιλάμε για AGI μιλάμε για υπολογιστικά συστήματα, μιλάμε για γιγαντιαία data centers που καταναλώνουν τεράστια ενέργεια, μιλάμε για το Skynet που περιέγραφαν οι ταινίες Terminator. Mιλάμε για μηχανές που έχουν τη δυνατότητα να προσαρμόζονται και να μαθαίνουν νέα προβλήματα χωρίς να χρειάζονται προσαρμογή ή εκπαίδευση από τον άνθρωπο. Η AGI θα μπορούσε να μιμείται τη γενική ανθρώπινη νοημοσύνη και την ικανότητα να επιλύει προβλήματα σε διαφορετικά πεδία, όπως η λογική, η αντίληψη, η δημιουργικότητα και η κοινωνική νοημοσύνη. Πρακτικά, μια AGI θα ήταν σε θέση να αναλάβει πολλούς διαφορετικούς ρόλους που σήμερα απαιτούν ανθρώπινη παρέμβαση και κατανόηση. Όταν μιλάμε για AGI δεν μιλάμε για μια οντότητα. Μιλάμε για θεωρητικά άπειρες οντότητες που επικοινωνούν μεταξύ τους αλλά και μεταξύ μας.

Κάποιοι πιστεύουν πως η AGI υπάρχει ήδη μεταξύ μας, άλλοι περιμένουν να τη δουν τα επόμενα λεπτά κάνοντας μια ανανέωση στο twitter feed τους, άλλοι πιστεύουν πως είναι θέμα μηνών, το πολύ μερικών ακόμη χρόνων. Όπως και να ‘χει μην πεθάνεις. Έρχεται.

Άλλοι πάλι πιστεύουν πως η AGI είναι κάτι το ανέφικτο. Mαγικό. Πως η προσμονή Της ισοδυναμεί με παράκρουση μεγαλύτερη απ’ αυτή της Δευτέρας Παρουσίας. Πως ο άνθρωπος, η ανθρώπινη εμπειρία, δεν μπορεί να χαρτογραφηθεί και να αντιγραφεί. Πως οι συνέπειες των 86 δισεκατομμυρίων νευρώνων του εγκεφάλου μας δεν ισοδυναμούν με μαθηματικές εξισώσεις που απλά χρειάζονται ενέργεια και χρόνο για να αποκρυπτογραφηθούν.

Μπορεί και η αλήθεια να κρύβεται κάπου στη μέση. Μπορεί απλά η ΑGI να είναι ένα ακόμα εργαλείο που σε άμεση συνεργασία με τον ανθρώπινο εγκέφαλο να επεκτείνει τις πεπερασμένες δυνατότητές του. Να είναι η αρχή του τέλους του Homo Sapiens. Όπως και να ‘χει μην πεθάνεις, ας συμφωνήσουμε τουλάχιστον σε αυτό.

• We’re Entering Uncharted Territory for Math / Terence Tao, the world’s greatest living mathematician, has a vision for AI. [link, soft paywall]

Τα νέα της Ιεράπετρο

Γκρίνια, πολύ γκρίνια, πολύ νωρίς. Αν μιλoύσαμε για ταινία θα ήταν σίγουρα ασπρόμαυρη, με επιρροές από την «παλιές χρυσές εποχές» της δεκαετίας του ‘60, με πρωταγωνιστές παπάδες και χωροφύλακες. Τότε που οι φούστες ήταν κάτω απ’ το γόνατο και είχε και αρμυρίκια και πολύχρωμα βαρκάκια απλωμένα στην κάτω παραλία.

Προς το παρόν δύο θέματα για τον Συμπαραστάτη του Δημότη και της Επιχείρησης:

• «Αδιάφοροι» οι Δήμοι Ιεράπετρας, Αγ. Νικολάου και Σητείας να καλύψουν τη θέση του Συμπαραστάτη του Δημότη και της Επιχείρησης [link]

• Όχι, η δημοτική αρχή της Ιεράπετρας δεν είναι, ούτε μπορεί να είναι, «συμπαραστάτης» κάθε πολίτη [link]

Τυχαίες ειδήσεις

Εντελώς, μα εντελώς, τυχαία και σε καμία περίπτωση χωρίς να ψάχνω κάτι σχετικό έπεσα πάνω σε μια είδηση που έρχεται από το 2022 και αποφάσισα να τη μοιραστώ μαζί σας.

• Ευρωπαϊκό Δικαστήριο: Η άσκηση του δικαιώματος ιδιοκτησίας σε περιοχές Natura μπορεί να περιοριστεί για λόγους προστασίας του περιβάλλοντος χωρίς αποζημίωση [link]

  ---

Υπεράκτια αιολικά

Aν δεν γνωρίζετε και δεν έχετε προσθέσει το arte.tv στις πηγές ενημέρωσης ή και διασκέδασής σας, σας προτείνω να το κάνετε -εφόσον τα πάτε καλά με αγγλικούς υπότιτλους. Εδώ και μερικές μέρες υπάρχει διαθέσιμο ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον ερευνητικό ντοκιμαντέρ σχετικά με τις επιπτώσεις των υπερθαλάσσιων αιολικών πάρκων στο περιβάλλον -τονίζω το περιβάλλον για να μην υπάρξει μπέρδεμα σχετικά με την οπτική/αισθητική «ρύπανση» που μπορεί να προκαλούν.

Παρουσιάζει ερευνητικές προσπάθειες που βρίσκονται σε εξέλιξη στη Βόρεια Θάλασσα στην οποία, όπως βλέπετε και στους χάρτες παραπάνω, λειτουργούν πολλά και προετοιμάζονται να λειτουργήσουν πολύ περισσότερα τέτοια πάρκα στα πλαίσια της κολοσσιαίας προσπάθειας που εξελίσσεται στην ΕΕ για απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα μέσω ΑΠΕ. Φυσικά πρόκειται για ιδιαίτερα επίκαιρο θέμα και για εμάς εδώ στην Κρήτη και κυρίως στο Λασίθι, με τις εξελίξεις να τρέχουν γρήγορα και το αιολικό πάρκο στη Ζάκρο, στα 9 μίλια από το αρχαιολογικό ανάκτορο, να είναι το πρώτο στη λίστα της δικής μας περιοχής. [link]

Τα στοιχεία που αναδεικνύονται έχουν ενδιαφέρον. Υπάρχουν κάποιες θετικές (ναι, θετικές) επιπτώσεις και κάποιες αρνητικές, δεν θα σταθώ όμως τώρα σε αυτά. Όποιος θέλει μπορεί να το παρακολουθήσει ΕΔΩ. Αυτό που μου φάνηκε πιο σημαντικό είναι ο τρόπος με τον οποίο καταγράφονται όλα αυτά και ο αντίκτυπος που έχουν οι επιστημονικές προσπάθειες. Ερευνητικά κέντρα από διάφορες χώρες συνεργάζονται μεταξύ τους, συνεργάζονται με τις ρυθμιστικές αρχές και τελικά μπορούν και καταφέρνουν φέρνουν επιθυμητά αποτελέσματα τα οποία μπορεί να είναι είτε άμεσα (π.χ κλείσιμο ανεμογεννητριών σε περιόδους μαζικής μετανάστευσης πουλιών) είτε μακροπρόθεσμα (π.χ. διάφορες αλλαγές στη χωροθέτηση και λειτουργία των νέων πάρκων).

Το ερώτημα που γεννιέται στο δικό μου μυαλό είναι το εξής: Ποιος θα φροντίσει να υπάρξουν ανάλογες συνθήκες και στην Κρήτη τόσο στην περίπτωση των αιολικών πάρκων ή σε ενδεχόμενες εξορύξεις για υδρογονάνθρακες; Το παρελθόν δεν δίνει αισιόδοξες απαντήσεις. Ο δημόσιος διάλογος είτε πριν είτε μετά την κατασκευή ανάλογων ΑΠΕ, περιορίζεται σε συνθήματα ΥΠΕΡ ή ΚΑΤΑ. Την πραγματική δουλειά δεν έχει φανεί ακόμα ποιος μπορεί να την κάνει.

Ατενίζοντας ανάμεσα σε έλικες και φύλα

Στο υπέροχο ντοκιμαντέρ του Φίλιππου Κουτσαφτή για την αρχαία Ζάκρο παρουσιάζεται, μεταξύ άλλων, και ο Μάστερ της Ζάκρου. Έτσι ονομάστηκε μια άκρως αινιγματική φιγούρα της αρχαιολογίας. Οι παραπάνω σφραγίδες είναι κάποια από τα δικά του έργα. Παρατηρήστε τις προσεκτικά. Οι περισσότερες βρίσκονται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου. Η θεματολογία και η τεχνική του είναι εντελώς μοναδική στο μινωικό κόσμο. Δεν έχει βρεθεί ποτέ και πουθενά, πριν ή μετά απ’ αυτόν, οτιδήποτε που να προσομοιάζει, έστω, στο στυλ του.

Μεταφράζω και αντιγράφω την εισαγωγή από εργασία της αρχαιολόγου Judith Weingarten η οποία, απ’ όσο μπορώ να γνωρίζω, είναι απ’ τους λίγους ανθρώπους που έχουν ασχοληθεί με την περίπτωσή τ@ τις τελευταίες δεκαετίες.

«Οι ασυνήθιστες εικόνες του Μάστερ της Ζάκρου έχουν προκαλέσει συζητήσεις απ’ τη στιγμή που ανακαλύφθηκαν: τι, αν υπάρχει όντως κάτι, μπορεί να σημαίνουν; Στο έργο μου Ο Μάστερ της Ζάκρου [και η θέση του στην προϊστορία], προσπάθησα να περιγράψω το έργο του κάπως έτσι: «Οι φιγούρες του πηδούν και χορεύουν με έναν εξαιρετικά ρεαλιστικό τρόπο, φορούν φουσκωτές φούστες, είναι κατσίκες, έχουν φυσικά φτερά, αλλά αυτό είναι όλο. Οι αναπαραστάσεις αυτές δεν έχουν θέση στον ζωντανό κόσμο. Είναι... μέρος της φαντασίας».

Παρά την εκκεντρικότητά τους, ωστόσο, δεν είμαι πλέον διατεθειμένη να τις θεωρώ ως κομμάτι της “φαντασίας'“ — τουλάχιστον όχι με την έννοια αναπαραστάσεων που προέρχονται από τη φαντασία του ίδιου του Μάστερ της Ζάκρου. Αντίθετα, τώρα θα ήθελα να θέσω το ερώτημα: υπάρχει συγκεκριμένη σημασία (ή σημασίες) που θα ήταν προφανής σε εκείνους που φορούσαν ή χρησιμοποιούσαν με άλλους τρόπους τις σφραγίδες του; Παρά το γεγονός ότι αυτά τα τεχνουργήματα ήταν έργα ενός και μόνο καλλιτέχνη, κάθε καλλιτεχνικό αντικείμενο είναι επίσης και πάντοτε προϊόν μιας κοινωνίας και πολιτισμού. Ο Μάστερ της Ζάκρου δεν θα μπορούσε να είναι αποκομμένος από τον χρόνο και τον τόπο στον οποίο εργάστηκε. Με άλλα λόγια, θα ήθελα να εμπιστευτώ τους Μινωίτες ότι γνώριζαν καλύτερα από εμάς τι ήταν δυνατόν στο νοητικό τους σύμπαν. Έτσι, θα ξεκινήσω με την υπόθεση ότι αυτές οι εικόνες πρέπει να ήταν κατανοητές, τουλάχιστον σε κάποιους από τους ανθρώπους που ζούσαν στην Ύστερη Μινωική Ι Ζάκρο· και ότι είναι δική μας δουλειά, είτε ως αρχαιολόγοι είτε ως ιστορικοί τέχνης, να ανακτήσουμε κάτι από το πλαίσιο πίσω από την εικονογραφία των δαιμόνων.

Μια προσέγγιση μπορεί να είναι αυτή του φύλου. Οι δημιουργίες του Δασκάλου της Ζάκρου, πραγματικά, το απαιτούν.»

Όταν ο Κουτσαφτής παρουσιάζει το έργο του, περνάει από δρόμους που πέρασε κι ο ίδιος, δείχνει το σπίτι που μάλλον ζούσε, κάνει μια στάση κι από κει κοιτάει το πέλαγος που εκτείνεται ανατολικά της Κρήτης. Μπορεί να μην γνωρίζουμε πολλά για τον ή την η το Μάστερ, ξέρουμε όμως πως την ίδια θέα μπορούμε να δούμε κι εμείς σήμερα από το σημείο που εκείν@ την έβλεπε πριν 3.500 χρόνια.

• Ο Μάστερ της Ζάκρου και ζητήματα φύλου [pdf, αγγλικά]

The Zakro Master And Questions Of Gender

82.5KB ∙ PDF file

Download

Download

• Ζάκρος, το ντοκιμαντέρ του Φίλιππου Κουτσαφτή στο Ertflix έως 11 Νοεμβρίου [link]

Subscribe now

2024: The musical

H δημιουργία της λίστας με τα καλύτερα ή πιο αγαπημένα μουσικά άλμπουμ της χρονιάς είναι ένας ψυχαναγκασμός που δεν μπορώ πλέον να αποφύγω. Απ’ αυτή την έκδοση και μέχρι την τελική λίστα -κάποια στιγμή προς το τέλος της χρονιάς- θα παρουσιάζω κάποια απ’ τα πιο παραγνωρισμένα αλλά αξιόλογα άλμπουμ που θα βρεθούν σίγουρα στη δική μου.

Ένα απ’ αυτά έρχεται από τον Julian Sartorius, Ελβετό μουσικό που ασχολείται με ντραμς και κρουστά όργανα και πρόκειται για μια από τις πιο ιδιαίτερες κυκλοφορίες που άκουσα φέτος.

Ο τίτλος Ηidden Tracks: Domodossola-Weissmies δεν είναι τυχαίος. H Domodossola είναι ένα μια μικρή πόλη στους πρόποδες των ιταλικών Άλπεων σε υψόμετρο 272 μέτρων. Ο Julian Sartorius, εφοδιασμένος με μπαγκέτες και μικρόφωνα, ξεκινά από εκεί και ανεβαίνει ως την ελβετική κορυφή Weissmies στα 4017 μέτρα. Στην πορεία χρησιμοποιεί κάθε διαθέσιμη επιφάνεια (παγκάκια, δέντρα, αντικείμενα, πέτρες) ως μουσικά όργανα τα οποία, μαζί με το φυσικό ήχο γύρω του, «αποκαλύπτουν» τα κρυφά τραγούδια της διαδρομής του. Όσο ανεβαίνει το υψόμετρο τόσο αλλάζει και η μουσική παλέτα του μέχρι να φτάσει να παίζει μουσική χρησιμοποιώντας μόνο χαλίκια και χιόνι. Αν μπερδευτήκατε, στο παραπάνω βίντεο θα βρείτε πειστικές απαντήσεις.

Υπέροχο trip κυριολεκτικά και μεταφορικά. [link]

Επιδόρπιο

Αυτά.
~kouragio
xx

Η επιστροφή του ~kouragio καθυστέρησε περισσότερο απ’ όσο θα ‘πρεπε, αλλά ας είναι. Αυτό το υπέροχο και απρόσμενα δροσερό φθινόπωρο έφερε κάποια πράγματα στη θέση τους, η σεζόν ξεκίνησε, ας επιστρέψουμε λοιπόν ξανά στην γραφή και την καταγραφή.

Στόχος θα εξακολουθήσει να είναι να μείνουμε μακριά από το θόρυβο της καθημερινότητας και να προσπαθούμε να βρίσκουμε τις σωστές λέξεις για να επικοινωνούμε ιδέες και γεγονότα.

Τους τελευταίους μήνες το Substack στο οποίο φιλοξενείται αυτό το newsletter έχει προσθέσει πολλές νέες λειτουργίες τις οποίες, σιγά σιγά, θα αρχίσω να χρησιμοποιώ, οπότε, πέρα σας προτείνω να κατεβάσετε τη σχετική εφαρμογή να διαβάζετε και να επικοινωνείτε από εκεί. Κάντε ένα δώρο στον εαυτό σας και σε εμένα και μειώστε το χρόνο που χρησιμοποιείτε το Facebook. Το Substack έχει αρχίσει να μετατρέπεται σε ένα πολύ ενδιαφέρον κοινωνικό δίκτυο.

Get more from Petros Nikolaou in the Substack app

Available for iOS and Android

Get the app

Για τη νέα δημοτική αρχή της Ιεράπετρας

Η σημερινή έκδοση δεν θα μπορούσε να ξεκινήσει με άλλο θέμα, αν και υπόσχομαι πως σταδιακά η ποικιλία θα επιστρέψει.

Έχουν περάσει οχτώ γεμάτοι μήνες από την ανάληψη καθηκόντων και σχεδόν ένας χρόνος από την εκλογή της νέας δημοτικής αρχής της Ιεράπετρας και πλέον υπάρχουν αρκετά δείγματα γραφής για να δούμε τι νέο φέρνει ο Μανώλης Φραγκούλης. Ίσως σας κάνει εντύπωση που διαβάσατε αυτό το όνομα, αλλά αυτός είναι ο νέος δήμαρχος Ιεράπετρας.

Ομολογώ πως όταν έφτιαχνα την παραπάνω φωτογραφία για μια από τις προεκλογικές εκδόσεις του ~kouragio δεν περίμενα ότι ένα χρόνο μετά θα έμοιαζε στα μάτια μου τόσο επίκαιρη. Αν κάτι θα άλλαζα θα ήταν μόνο το χρώμα της κουβέρτας. Το ροζ μπορεί να μοιάζει χαριτωμένο αλλά ένα βαθύ γαλάζιο θα ήταν πολύ πιο ακριβές.

Η κουβέρτα με την οποία ο υποψήφιος τότε Μ. Φραγκούλης σκέπασε ευγενικά τους συνυποψηφίους του, δίνοντας παράλληλα μια άτυπη υπόσχεση σε όλους τους υπόλοιπους πως θα φέρει ένα γλυκό χάδι ηρεμίας, έχει πλέον απλωθεί πάνω από ολόκληρο το Δήμο.

Τα πάντα, τα καλά και τα άσχημα, συμβαίνουν κάτω από αυτή την κουβέρτα και προς το παρόν κανείς δεν έχει την περιέργεια να τη σηκώσει λίγο και να ρίξει μια ματιά. Σίγουρα η Ιεράπετρα, γενικά μιλώντας, χρειαζόταν να ξαναβρεί την ηρεμία της -δεν υπάρχει αμφιβολία περί αυτού. Αυτή η κατάσταση όμως δεν πρόκειται να κρατήσει για πολύ. Είναι γνωστό άλλωστε πως στην περιοχή μας τα μποφόρ είναι συχνά και έντονα.

Δεν είναι τώρα η στιγμή που θα ασχοληθούμε με λεπτομέρειες για όλα αυτά που συμβαίνουν τους τελευταίους μήνες. Φαίνεται όμως πως ο νέος Δήμαρχος της Ιεράπετρας για κάποιους λόγους, που τους υποψιάζομαι αλλά ομολογώ δεν έχω κατανοήσει πλήρως, μάλλον αισθάνεται πως δεν έχει και καμία ιδιαίτερη υποχρέωση να λογοδοτεί ή να εξηγεί στον κόσμο όσα κάνει ή όσα σκοπεύει να κάνει. Δεν τον ακούμε να τοποθετείται στα δημοτικά συμβούλια, αποφεύγει τα ΜΜΕ, δεν ενημερώνει ούτε με δελτία τύπου για διάφορες εξελίξεις του Δήμου. Αυτό το τελευταίο κρατήστε το και επανερχόμαστε άμεσα παρακάτω.

Η στάση αυτή έχει και συνέπειες και θα αναφερθώ σε ένα μόνο παράδειγμα που αφορά τον Μακρύ Γιαλό. Στις 10 Ιουλίου το Δημοτικό Συμβούλιο της Ιεράπετρας, σε τακτική (και δημόσια) συνεδρίαση, αποφάσισε ομόφωνα «Τη συνέχιση της δημοπράτησης του έργου «Ολοκληρωμένη παρέμβαση ανάκτησης λειτουργικότητας Λιμένα Μακρύ-Γιαλού Ιεράπετρας Δράση 16975» με Φορέα υλοποίησης το Δήμο Ιεράπετρας».

Μιλάμε για την αποκατάσταση του αλιευτικού καταφυγίου στο Μακρύ Γιαλό, έργο για το οποίο υπάρχουν δεσμευμένα 1,8 εκατ. ευρώ από το Ταμείο Ανάκαμψης. Πρακτικά η απόφαση του ΔΣ αποτελούσε μια, προσωρινή έστω, έκφραση άρνησης δημοπράτησης του έργου από το ΤΑΙΠΕΔ, αντί για το Δημοτικό Λιμενικό Ταμείο Ιεράπετρας.

20 μέρες μετά, την 1η Αυγούστου, πραγματοποιήθηκε μια κατεπείγουσα, δια περιφοράς, συνεδρίαση με σκοπό να αλλάξει η απόφαση του ΔΣ και να γίνει δεκτή η δημοπράτηση του έργου από το ΤΑΙΠΕΔ. Απόφαση που πάρθηκε κατά πλειοψηφία, με τις δύο παρατάξεις της αντιπολίτευσης να διαφωνούν. Συνεδρίαση που δεν κοινοποιήθηκε ούτε στα ΜΜΕ ούτε καν στην ιστοσελίδα του Δήμου Ιεράπετρας.

Δεν θα κρίνω την ουσία του θέματος, αλλά όταν στις 10 Ιουλίου σε ένα ΔΣ με προτροπή και του Δημάρχου γίνεται ομόφωνα δεκτή η «λήψη απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου αντιδρώντας στην απόφαση της Κυβερνητικής Επιτροπής Συμβάσεων», και 20 μέρες μετά η πλειοψηφία του ίδιου ΔΣ παίρνει «κατεπειγόντως» την ακριβώς ανάποδη απόφαση, κάποιος δεν οφείλει μια εξήγηση; Είναι λογικό να γίνονται έτσι οι δουλειές σε ένα Δήμο;

Ας πάμε λίγο πίσω κι ας κλείσουμε εδώ προς το παρόν. Ο Δήμαρχος Ιεράπετρας έχει προσλάβει και μισθοδοτεί από τα ταμεία του Δήμου ως προσωπική του σύμβουλο μια δημοσιογράφο για τις ανάγκες επικοινωνίας του Δήμου. Μπορεί να πνίγεται στη δουλειά όλη τη μέρα με διάφορα καθήκοντα, μπορεί να μην κάνει και τίποτα, δεν το γνωρίζω. Σίγουρα όμως μπορώ να γνωρίζω -διότι και σε εμένα απευθύνεται η δουλειά της- ότι δεν εργάζεται για την δουλειά για την οποία πληρώνεται κάτι για το οποίο προφανώς δεν ευθύνεται η ίδια, αλλά ο Δήμαρχος. Η ενημέρωση από μια Δημοτική Αρχή δεν μπορεί να γίνεται μόνο πίσω από κλειστές πόρτες και μεταξύ γνωστών και φίλων. Νομίζω γίνεται κατανοητό πως όλα τα παραπάνω δεν συνιστούν κάποιο υπερβολικό αίτημα αλλά μια βασική υποχρέωση κάθε αιρετού και πολύ περισσότερο ενός Δημάρχου, ο οποίος πέρα από όσα κάνει ή δεν κάνει ελέγχεται και για όσα λέει ή δεν λέει.

ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ

Δύο θέματα βαρετά με τα οποία δεν θα ασχοληθούμε σύντομα (εκτός κι αν γίνουν ενδιαφέροντα).

Οι τρεις σοφοί πίθηκοι

Οι Τρεις Σοφοί Πίθηκοι είναι γνωστοί στην Ιαπωνία ως Mizaru (δεν βλέπω), Kikazaru (δεν ακούω) και Iwazaru (δεν μιλάω). Η λέξη "zaru" στα ιαπωνικά είναι αρνητικό επίθημα, ενώ "saru" σημαίνει πίθηκος, δημιουργώντας ένα λογοπαίγνιο. Η πιο γνωστή απεικόνιση των τριών πιθήκων βρίσκεται σε ένα ξυλόγλυπτο στον ναό Tōshō-gū στη Nikkō της Ιαπωνίας, χρονολογούμενο από τον 17ο αιώνα. Η προέλευση της φράσης συνδέεται με τις διδασκαλίες του Κομφούκιου και τον βουδιστικό κώδικα ηθικής, που επιδιώκει την αυτοσυγκράτηση από το κακό.

• Αρχική Έννοια: Η φράση ενθαρρύνει τους ανθρώπους να αποφεύγουν την επαφή με το κακό — να μην το βλέπουν, να μην το ακούνε και να μην μιλούν για αυτό. Είναι μια προτροπή για ηθική συμπεριφορά και καθαρότητα σκέψης.

• Σύγχρονη Ερμηνεία: Σήμερα, συχνά ερμηνεύεται ως άρνηση αντιμετώπισης προβλημάτων ή αδικιών. Μπορεί να υποδηλώνει την αδιαφορία ή την αποφυγή ευθύνης απέναντι σε αρνητικές καταστάσεις.

Ανωμαλία

Όχι, δεν θα μιλήσουμε τώρα για θέματα σεξουαλικής φύσεως. Μιλάμε για μια ανωμαλία άλλου είδους. Mια ανωμαλία που προκύπτει εκεί που δεν αναμένεται. Μιλάμε για ένα βιβλίο τέλος πάντων. Ναι, κυκλοφορούν ακόμα βιβλία.

Διάβασα πολλά και καλά βιβλία τους τελευταίους μήνες, αυτό εδώ όμως μου έχει καρφωθεί στο κεφάλι και δεν πρόκειται να βγει σύντομα. Δεν πρόκειται για «μεγάλη λογοτεχνία» (νομίζω δηλαδή), ούτε για κάποια «απίστευτη» ή «συγκινητική» ή «βαθιά» ιστορία. Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα ευκολοδιάβαστο βιβλίο που ξεχωρίζει διότι μια πολύ απλή συγγραφική ιδέα, ένα στιγμιαίο γεγονός, μια ανωμαλία, είναι ικανή μέσα σε μια στιγμή να αλλάξει όσα προηγήθηκαν και όσα θα την ακολουθήσουν, τόσο για τους πρωταγωνιστές της υπόθεσης αλλά κυρίως για εσένα που διαβάζεις.

Ο Ερβέ Λε Τελιέ είναι Γάλλος συγγραφέας και γλωσσολόγος, είναι μέλος της διεθνούς λογοτεχνικής ομάδας OULiPo, το «εργαστήριο δυνητικής λογοτεχνίας» που ίδρυσε το 1960 ο Ρεϊμόν Κενώ με μέλη της τον Ζωρζ Περέκ, τον Ίταλο Καλβίνο και άλλους παρόμοιους ημίτρελους παθιασμένους με τη γραφή. Highly recommended.

Share

Νope

Δεν έχω δει τη μίνι σειρά του Ingmar Bergman που κυκλοφόρησε το 1973, έχω δει όμως την ταινία που έφτιαξε την επόμενη χρονιά κόβοντας και ράβοντας τα έξι αρχικά επεισόδια. Ο τίτλος είναι κυριολεκτικός και το περιεχόμενό της αφορά διαδοχικές χρονικά σκηνές ενός γάμου που διαλύεται. Τα πάντα περιστρέφονται γύρω απ’ τους διαλόγους. Η εμπειρία είναι καθηλωτική -για τα δικά μου βιώματα μοιάζει σχεδόν με ταινία τρόμου. Η αφίσα που βλέπετε αφορά τη νέα, πολύ καλή, διασκευή της αρχικής σειράς και κυκλοφόρησε το 2021 στο ΗΒΟ. Πρόσφατα την ξαναείδα, έψαξα πάλι λίγο γι’ αυτήν και έπεσα πάνω στην κριτική του Guardian η οποία ολοκληρώνεται ως εξής: «Καλού κακού πριν ξεκινήσετε να τη βλέπετε ας έχετε κοντά σας το τηλέφωνο ενός δικηγόρου ή ενός ψυχολόγου». Πάμε παρακάτω.

Επιδόρπιο

(για να προσπεράσουμε ή και να επαναπροσδιορίσουμε τους διαλόγους και τις λέξεις τους)

χχ
Θα τα ξαναπούμε σύντομα.
~kouragio

Το σημερινό #kouragio, το πρώτο της χρονιάς, ξεκινά κάπως αιρετικά και προβοκατόρικα όπως αρμόζει στον Ιανουάριο του 2024 ο οποίος σε πολιτικό επίπεδο έχει μεγάλο ενδιαφέρον.

Θα κινηθούμε γύρω από την πρωτοβουλία για το γάμο ομόφυλων ζευγαριών και την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων. Όχι τις μόνες, αλλά τις πιο χαρακτηριστικές πρωτοβουλίες που προχωρά η κυβέρνηση, ξοδεύοντας το περίφημο «σαρανταενατακατό». Το #kouragio στηρίζει θερμά και τις δύο αυτές πρωτοβουλίες επί της αρχής αλλά δεν θα είναι ακριβώς αυτό το θέμα μας σήμερα.

Έχει ενδιαφέρον πάντως ότι πρόκειται για δύο ενέργειες που φαινομενικά δεν θα περίμενε να τις δει κανείς από την ίδια κυβέρνηση, πολύ περισσότερο δε, να εξελίσσονται σχεδόν ταυτόχρονα και λίγους μήνες πριν από τις ευρωεκλογές.

«Υπάρχει μία βέβηλη επίδραση, μια μίανση, ένα άγγιγμα πού απομαγεύει και επαναφέρει στη χρήση ό,τι το ιερό είχε χωρίσει και απολιθώσει. 1»

Το παραπάνω απόσπασμα από ένα κείμενο του Ιταλού φιλόσοφου Giorgio Agamben επέλεξε ως στιχουργική βάση η μουσικός Κali Malone για να χτίσει γύρω του ένα μινιμαλιστικό θρησκευτικό ύμνο με τίτλο «Passage Through The Spheres»2. Όταν ξημέρωσε το 2024 για κάποιο λόγο θέλησα να ακούσω δική της μουσική και ήταν μια ευχάριστη έκπληξη να βρω αυτή τη νέα κυκλοφορία. Ο τίτλος του επίσης προέρχεται από το κείμενο του Agamben, και κάπου εδώ το πράγμα αρχίζει να αποκτά ενδιαφέρον.

Αυτό το «άγγιγμα», η «βεβήλωση» για την οποία μιλά ο Agamben είναι μια απλή ενέργεια που αρκεί για να συμβεί η «μετάβαση» ανάμεσα στις σφαίρες του ιερού-θρησκευτικού και του βεβηλωμένου. Ιερό είναι αυτό που βρίσκεται έξω από την ανθρώπινη σφαίρα και ανήκει στους θεούς, βέβηλο αυτό στο οποίο ο κάθε άνθρωπος έχει πρόσβαση και μπορεί να χρησιμοποιήσει. Οι αναλογίες και οι ορισμοί αυτοί προέρχονται από την περίοδο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και το παράδειγμα που δίνει ο Agamben είναι αυτό μιας θυσίας στην οποία ένα μέρος του θυσιαζόμενου προσφέρεται στους θεούς ότι περισσέψει στους ανθρώπους. Αυτό που τα διαχωρίζει είναι το ανθρώπινο άγγιγμα. Αυτό που οι άνθρωποι αγγίζουν αυτομάτως βεβηλώνεται και στη συνέχεια καταναλώνεται.

Ο τίτλος του κειμένου είναι «Εγκώμιο της βεβήλωσης», οπότε μάλλον γίνεται πιο κατανοητό τώρα και το πως εξελίσσεται. Ο Αgamben μιλά υπέρ μιας βεβήλωσης η οποία «απομαγεύει» και φέρνει στη σφαίρα του ανθρώπου, κάνει χειροπιαστά και χρηστικά, εκείνα για τα οποία έμαθε πως δεν πρέπει ποτέ να ακουμπήσει.

Αυτό ήταν ένα από τα τελευταία (ίσως και το τελευταίο) προεκλογικό σποτ του ΣΥΡΙΖΑ λίγες μέρες πριν τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015. Με διαφορά το πιο ιδιοφυές απ’ όσα κυκλοφόρησαν τότε. Είναι το περίφημο σποτ που μιλά για την επόμενη μέρα μετά τις εκλογές. Ο ήλιος θα ανατείλει στις 07:34, τα μαγαζιά θα ανοίξουν μετά τις 08:00 και πάει λέγοντας. Δεν πρόκειται να καταστραφεί ο κόσμος, μπορεί να γίνει όμως καλύτερος, έλεγε τότε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτό που ζητούσε τότε είναι το θάρρος για μια κίνηση «βέβηλη». Το «άγγιγμα» μέσω της ψήφου θα έφερνε στη σφαίρα του ανθρώπινου και έτοιμο προς χρήση και πειραματισμό ένα πολιτικό πεδίο το οποίο παρουσιαζόταν ως «ιερό». Ως κάτι που δεν επιτρέπεται να παίξεις μαζί του.

Το πρόβλημα ήταν πως όλα τα παραπάνω αφορούσαν απλά ένα προεκλογικό σποτ. Ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε τότε αυτό που ήθελε, όμως ποτέ δεν κατανόησε τι του δόθηκε από την κοινωνία και έτσι δεν φρόντισε να το διατηρήσει και να χτίσει πάνω σ’ αυτό. Τα αποτελέσματα γνωστά.

Subscribe now

Αυτή τη στιγμή η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη λειτουργεί με αντίθετο τρόπο. Οι πρωτοβουλίες για τον γάμο στα ομόφυλα ζευγάρια και τα ιδιωτικά πανεπιστήμια αγγίζουν τα ιερά και τα όσια κάποιων ομάδων της κοινωνίας, είναι όμως θέματα τα οποία τον έφεραν στη θέση που βρίσκεται και το γνωρίζει. Έχοντας μάλιστα συσσωρεύσει μια μεγάλη σειρά αρνητικών επιδόσεων σε πολλούς άλλους τομείς προσπαθεί να επανακάμψει.

Πρόκειται βέβαια για ζητήματα πολύ διαφορετικά μεταξύ τους. Το ζήτημα των ιδιωτικών πανεπιστημίων είναι πολύ σοβαρότερο και σύνθετο αλλά σε γενικές γραμμές τις δύο τελευταίες δεκαετίες έχει θετική απήχηση στην κοινωνία.

Απ’ την άλλη ο γάμος και η νομική ισότητα στην γονεϊκότητα -προς το παρόν υιοθεσία- ομόφυλων ζευγαριών πρακτικά και άμεσα δεν επηρεάζει κανένα πέρα από τα ενδιαφερόμενα ζευγάρια. Ομόφυλα ζευγάρια με παιδιά υπάρχουν στην Ελλάδα εδώ και δεκαετίες. Όπως και παιδιά που για διάφορους λόγους μεγαλώνουν χωρίς τον ένα ή και τους δύο γονείς τους. Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν τον κόσμο μοιρασμένο στη μια ή την άλλη πλευρά όμως ο αρνητικός αντίκτυπος είναι σημαντικά μεγαλύτερος στην επαρχία όπου η ορατότητα των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων είναι πολύ μικρότερη και τα σεξουαλικά ταμπού πολύ μεγαλύτερα, ακόμα και σε επίπεδο μιας απλής συζήτησης.

Οι αντιδράσεις στις συγκεκριμένες κυβερνητικές πρωτοβουλίες μοιάζουν αρκετά με τον τρόπο που αντιμετωπίστηκε ο ΣΥΡΙΖΑ πριν κερδίσει για πρώτη φορά. Επικλήσεις στον φόβο, μάχες με ανεμόμυλους, προσκόλληση σε «ιερά και όσια» και βέβαια το μεγαλύτερο πρόβλημα όλων: η πιθανότητα πως το μόνο που θα αλλάξει τελικά είναι ο τρόπος που θα σκεφτόμαστε για πράγματα που κάποιοι χαρακτήρισαν απαγορευμένα, την ίδια στιγμή που κόσμος συνεχίζει να γυρίζει όπως και πριν. Η πιθανότητα πως σε 5-10 χρόνια ένα παιδί ομόφυλου ζευγαριού θα σπουδάζει σε ένα ιδιωτικό πανεπιστήμιο. Και ο ήλιος θα ανατείλει στις 07:34 και τα μαγαζιά θα ανοίξουν μετά τις 08:00.

Το μεγάλο ερώτημα είναι τελικά: ποια είναι αυτά τα «ιερά και όσια» που απειλούνται και γιατί τελικά κατέληξαν να θεωρούνται τόσο ιερά; Μη βιαστείτε να δώσετε απάντηση.

Leave a comment

Το πραγματικό πρόβλημα όμως παρουσιάζεται στην ιδέα και μόνο πως τα ιερά και τα βέβηλα μέρη του σφάγιου που θυσιάστηκε ίσως και να μην έχουν τόσο μεγάλη διαφορά τελικά.

Αυτή κι αν είναι μια συνθήκη που μπορεί να προκαλέσει αληθινό τρόμο.

Για τον Λάνθιμο, τα πρώτα βήματα της Bella και της νέας δημοτικής αρχής της Ιεράπετρας στο επόμενο, σύντομα στις οθόνες σας.

Καλή χρονιά και κουράγιο.

χχ